Esnesnon 20-4-08

Goedenavond, alweer, zoals altijd, blabla.

Ik. Damn. Uh, openingzin verkeerd. Wat sommige mensen echt heel vervelend kunnen doen, is mij ervan beschuldigen van het verpesten van hun stemming het moment dat ik geen enthousiasme toon. Voor wat dan ook. Dan worden ze boos op me waardoor ik me rottig ga voelen. Desinteresse is de weg naar ellende, zou je kunnen zeggen. De andere oplossing is namelijk doen alsof je geïnteresseerd bent, en dan word je steeds akeliger van binnen. Het is allemaal erg verkeerd.

Opnieuw. Goedenavond.

Hm. Het heeft een soort gebrek aan orginaliteit, om nagenoeg elke keer hetzelfde zinnetje te zeggen aan het begin van een blogpost. Ik heb zelfs een stel keer goedenavond gezegd toen het gewoon nog ochtend was, maar al die tijden doen er toch niet toe omdat ik niet goed kan voorspellen wanneer het gelezen wordt. Het maakt dus niet erg uit. Maar los daarvan, als ik even kijk naar mijn mogelijkheden, dan kan ik een conventionele begroeting doen, zoals 'hoiii allemaal' 'jow peepz' en 'goedenavond.' De eerste twee vind ik persoonlijk walgelijk, maar okee, andere mensen mogen daar anders over denken. Ook kan ik de hele opening weglaten en gewoon beginnen te brabbelen. Moet te doen zijn, maar misschien staat het wel erg suf. Mogelijkheid drie is iets totaal anders. Een openingsuitspraak die geen begroeting is, maar eigenlijk ook geen inhoud heeft qua post, zodat je het geen begin van het gebrabbel kan noemen. Ik ga maar eens een poll maken...

Uh, nog een poging. Appeltaart!

Kijk, dat was dus mogelijkheid drie. Het draagt eigenlijk niets bij qua informatie en je kunt het weliswaar een begroeting noemen, maar het is niet zoiets als 'goedenavond.'
Geen lente meer in mijn hoofd. Mijn hormoonhuishouding is weer naar winterniveau, en het is maar afwachten wat voor resultaten dat gaat hebben. Ik ben tot zover een beetje brommerig, depri en lethargisch. (Even tussendoor, ik word wel eens aangevallen op de neiging om achter een komma verder te gaan met 'en,' wat ik de normaalste zaak van de wereld vind omdat het de zin wat meer rust en vorm geeft. Dat mag alleen blijkbaar niet. Dat vind ik stom, dus ik ga gewoon maling hebben aan de conventies.) Depri, en lethargisch. Daarnaast ga ik ranten. Help.

Hoe krijg ik mijn lenteheid weer terug? Ik heb al wat suggesties aangehoord, maar niets spreekt me echt aan. Het is ergerlijk mijn roze (of wat voor kleur je ook leuk lijkt) bril kwijt te zijn (het is een uitdrukking, ik geef niets om de kleur roze) nu ik (ik ben kwijt wat ik wilde zeggen door al die tussenboodschappen die ineens meer betekenis kregen.)

Karo

Ps: Huh? Nee, verder niets te zeggen.