Goedenavond.
Na de enorme post van gisteren nog eens te hebben doorgelezen begon ik me af te vragen of het wel een goed idee was om er zo snel achteraan een nieuwe post te maken, waardoor de oude een stuk naar beneden en misschien zelfs uit de aandacht zou worden geschoven. De oplossing voor die overpeinzing deed zich bij het opschrijven van de eerste zin en het beschrijven van het vraagstuk al voor. Ik geloof namelijk dat iedereen die het stuk van gisteren niet heeft gelezen misschien er wel nieuwsgierig naar zou worden en nog meer tijd zou verdoen met het doorscrollen en de rest ook lezen. Het idee dat iemand ook nog echt leest wat je allemaal uitspuwt over je toetsenbord vind ik aangenaam.
Help. Wat heb ik gisteren allemaal niet opgeschreven dat ik nu nog goed zou kunnen vertellen... Ja.
"... de middag was nog gezelliger, erg actief, leerzaam, apart en nog meer van de mooie woorden." Wat wil dat zeggen, eigenlijk? Wat heb ik die middag dan uitgevoerd, zou een lezer zich kunnen afvragen. Nou, of je het leuk vind of niet, ik ga vertellen wat ik dan op een zaterdagmiddag doe dat volgens mij zo gezellig, actief, leerzaam en apart is.
Ik doe mee aan een theaterproject genaamd Ti Amo (Italiaans voor 'ik hou van je/u') waarbij in drie maanden een groep van diverse leeftijden en vaardigheden aan een voorstelling werkt die speciaal voor deze ene uitvoering met deze ene groep is ontworpen. Deze groep gaat allerlei kunstzinnige talenten, onderverdeeld in Spel, Beweging en Zang, ontdekken en ontwikkelen gedurende die drie maanden. Alle deelnemers zullen, in ieder geval tot op zeker niveau, leren zingen, dansen en acteren, met hier en daar ook nog acrobatiek en decorbouw. Natuurlijk doe ik mee. Het is, zal ik je gerust zeggen, fantastisch. Hierbij zijn jullie allemaal verplicht te komen kijken 14 december. Verdere details van deze voorstelling zal ik nog zeker vermelden, zowel persoonlijk als hier als in de vorm van affiches die ik op muren en gezichten zal plakken.
Ik dansen? Ik zingen? Nee toch, zou je zeggen. (Okee, zingen misschien. Dansen écht niet. Daar ben ik het volmondig mee eens als je aan dat talent twijfelt.) Maar ja, ik kan wel degelijk zingen, beter dan gemiddeld. Niet fantastisch, niet goed, maar ik kan wel zingen. Ik merk, tot mijn afschuw, dat ik één van de weinige - nee, de enige jongen ben in die groep die kan zingen. Goed, Franklin kan het ook maar die heeft bij gebrek aan baard-in-keligheid een vrouwenstem bij zang, en telt daarom niet mee. Lieve hemel, waar hebben we het eigenlijk over hier... er zitten feitelijk helemaal geen jongens in de groep! Als C&M'er hoort dit mij niet als een vreemde situatie voor te komen, maar alsjeblieft jeetjemina. De paar jongens in die groep zijn laf en talentloos. In ieder geval het eerste, dan zouden ze het tweede nog verborgen hebben kunnen houden. Ze kunnen (voor wat ze hebben laten zien) niet dansen. Bij Spel zijn ze niet in staat (tenminste, dat lijkt erop na wat ze hebben laten zien) om enige emotie uit te beelden of zich in te leven. Als het op zingen aankomt (weer zo'n melding dat ze misschien wel talent hebben maar het dan in ieder geval niet tonen) is het helemaal niet. Ze hebben misschien de lagere stem die in een gemengd koor zo nodig is, maar besluiten als het erop aankomt dat ze geluid moeten maken om maar gewoon de tekst voor zich uit te brommen, hopend dat alsjeblieft niemand hoort dat ze er zijn! Het ergste is gewoon het gebrek aan durf! Het gebrek aan lef! Dat is een eigenschap die een acteur, neen, die iedere soort kunstenaar behoeft te bezitten! Als je niet het lef hebt om kunst te maken, om jezelf of een rol te presenteren, en misschien zelfs geen talent whatsoever hebt: wat doe je dan bij TI AMO, een MUZIEKTHEATERCURSUS, IDIOOT!? Hebben ze misschien tirannieke ouders die hen dwingen wat de gaan doen op de zaterdag?
Gatver, wat heb ik een hekel aan hen. Ik zit eigenlijk alleen in alle gevallen, de enige met de combinatie Y-chronosoom en lef, samen met een uniciteit in de combinatie leeftijd-geslacht-gewichtsklasse. (Ho daar, gewichtsklasse slaat feitelijk nergens op in deze context.) Dat maakt mij wel tot het mikpunt van aandacht van de instructeurs van de cursus en de regisseur. Die aandacht heb ik mede te danken aan 110 procent inzet. Iedereen weet wie ik ben, en ik ken minder dan de helft. Alweer. En nu ben ik onmisbaar. Yay!
Wacht, bedenk ik me. Wat voor een helft ken ik. Fantastische mensen zitten ertussen. Dansers van onvoorstelbaar niveau, zeker voor soms lage leeftijd, getalenteerde toneelverslaafden en goede zangstemmen. Een clubje musicaltalenten die dit wel hun straatje vonden, enthousiaste kleine meisjes (en drie irritante jongetjes) van de nieuwe generatie CKV'ers, een paar volwassenen die op de 'iedereen kan meedoen' clause reageerden, feitelijk alleen vrouwen, en tenslotte de tutjes, de mensen die niet in groepen in te delen zijn en daarom ongenoemd blijven, en de paar jongens die geen GRAM inzet of interesse tonen!
Grrr.
Ik leer echt zingen als ik zo doorga. En ik ga erg leuke mensen leren kennen als ik zo doorga. Kans op zelfontplooiing. Dat laatste is misschien voldoende aanleiding voor veel posts, maar ik denk niet dat die gedachten mijn hoofd hoeven te verlaten. Sommige dingen zijn gewoon van mij. Ze horen hier niet thuis. Niet per se omdat ze geheim moeten blijven, maar eerder omdat het etiket 'Esnesnon' er niet op past.
Karo
Ps: Er zijn veel dingen op dit blog die dat label ook niet verdienen, ik ben me erg bewust van de hypocrisie, dank u.
Pps: Ontzettend bedankt allemaal. Voor een heleboel.
Ppps: Ik kan een cockney-intro spelen!
5.10.08
4.10.08
Esnesnon 4-10-08
'This one's a no-brainer, really.' Ben 'Yahtzee' Croshaw, "Yahtzee's Christmas Wishlist"
Zo. Ik begin een quote weer - stop. Ik begin een post weer eens met een quote. Beter. Waarom deze quote? Mijn adoratie voor het genie van Yahtzee terzijde kwam deze uitspraak door mijn hoofd toen ik de titel van deze post intypte en een fractie van een seconde me afvroeg wat de datum was. Ik staarde even naar de AutoInvul-opties, overduidelijk fout omdat het posts uit het verleden waren en ik nooit posts schrijf in die vorm van verleden tijd. Toen werd het overduidelijk. Gisteren was Leiden's ontzet, 3 oktober. Nog helemaal verhaaltjes lopen vertellen erover. (Ik ga het jullie niet vertellen. Geen zin meer voor vandaag en het verhaal dat ik een kwartier geleden voor deze post begint al wat vager te worden in mijn hoofd, ook al zonder afleidingen en zijsporen.) Vandaag is het Dierendag, nog duidelijker. (Oh ja, en Prinses Kayleigh is jarig, maar dat spreekt natuurlijk voor zich. Gefeliciteerd.) Overmorgen is het de geschiedenisportfoliodeadline, 6 oktober. Dan moet het vandaag wel 4 oktober zijn. Duidelijk. A no-brainer, really.
Wat is vanavond? Nee, zo formuleer ik het verkeerd. Wat vóór een avond is vanavond? Ook niet helemaal goed. Wat stel ik me voor bij vanavond. Wat is mijn beeld van de avond van de vierde oktober. Nou: de vooravond van mijn 'jongvolwassenwording' (Opa, in Verjaardagskaart) zou een feestelijke moeten zijn, en die feestelijkheid maakt zichzelf het meest kenbaar door zijn afwezigheid. De ochtend was Hollands gezellig en de middag was nog gezelliger, erg actief, leerzaam, apart en nog meer van de mooie woorden. Wat maakt dat de avond?
Voordat ik echt antwoord geef daarop vertel ik, meer wegens mijn eigen overpeinzing en de behoefte er een verhaal van de maken dan mijn voorliefde voor het creëeren van een aantrekkelijke tekst door anticipatie, wat ik vanavond heel goed had kunnen doen. Ik werd meer dan twee uur geleden gebeld door iemand die me de mogelijkheid gaf een heel leuk avondje uit te beleven. Gezellig wat drinken. Er was mooie kans op gezelligheid, iemand beter te leren kennen en misschien zelfs een vermakelijke escapade. Ik weigerde. Domweg geweigerd. Ik had niet eens een reden nodig. Sterker nog, een reden was minder aanleiding geweest om het te weigeren dan een gebrek daaraan. Is dat niet gek? Ik weigerde het uit een soort pure vrijheid om het te doen, tegen mijn beter gevoel of weten in. Je zou het een foute actie kunnen noemen. Ik stond ook wel met een Aschiaanse Backlash te stamelen aan de telefoon, moet ik opmerken. Ik denk weer eens sneller dan dat ik typ.
Dat was één van de dingen die ik zou kunnen doen. Op een prominente tweede plaats staat slapen. Gewoon wakker worden in morgen, in plaats van die op deze manier af te wachten, alleen met een toetsenbord, een vullend beeldscherm en mijn gedachten, die in een hevig gevecht verwikkeld zijn. "Wat ben ik aan het doen?" zegt een wit ballonnetje met wolkrandjes dat rond mijn hoofd zweeft. Een gerechtvaardigde vraag, maar omdat het antwoord gewoon een zin terug staat ook een domme vraag. Waarom niet slapen? Zelfde reden als dat ik niet bezig ben 'gelukkiger' te worden. Gebrek aan tegenargumenten.
Wacht, dat is het. Ik zocht even naar de juiste gedachte, maar dit zou hem kunnen zijn. Gebrek aan tegenargumenten dus. Je vertrouwt een betoog niet omdat er geen tegenredeneringen aan bod komen, waardoor de tekst minder geloofwaardig overkomt. Het is een oogkleppenvisie. Waarom zou je naar een paard luister- mooier voorbeeld: Waarom zou je een schilderij willen van een schilder met oogkleppen, die wel een stukje mooi bos in de lentezon heeft geschilderd maar het schattige en uitzonderlijk knappe jonge stel dat bij een beekje zat te picknicken en daarna vree onder een wilg bij het water compleet is vergeten te schilderen? Ik zou de schilder
zonder oogkleppen kiezen, zelfs al zou het verliefde stel geen goede toevoeging zijn. Het schilderij laat dan tenminste voor een breder publiek (of in ieder geval voor mij) wat leuks zien. Ik kan na deze paragraaf nooit meer normaal naar landschapschilderkunst kijken.
Hoe dan ook, ik heb dus het gevoel dat, omdat het uitgaan en omdat het slapen me zo onweerspreekbaar goed toeschijnt, er iets aan mankeert. Ik kan geen afweging maken. Ik heb logischerwijs eigenlijk niet eens recht om te zeggen of te denken dat ik het niet zou willen doen. Dat staat me zo tegen dat ik uit rancuneuze, ontaarde vrijheid gewoon weiger. Ik ga op 4 oktober niet slapen en ik ga niet uit. Dat staat wat mij betreft vast. Wat doe ik dan wel? Of beter, wat hou ik mezelf voor dat ik doe?
Ik bedacht, een slordig kwartier voordat ik begon te schrijven, na wat televisie te hebben gekeken, een liedje in mijn hoofd te hebben gehad en met gedempt geluid op de piano te hebben gespeeld, wat ik moest schrijven en wat vanavond voor een avond zou zijn. Vanavond is de avond van spijt. Deze avond is gemis, vol besef en pijn. Vanavond is twijfel, en toch weer niet. (of toch wel?) Ik wijd deze avond aan met steken in mijn hart weten dat ik mezelf onnodig geluk ontzeg, de ne savoir pourqoui. Ik denk vanavond, op dezelfde manier als dat je een woordweb maakt, aan alle dingen die ik me in het afgelopen jaar, of zelfs mijn leven, heb ontzegd zonder reden, zonder ratio of gevoel, maar door irreëel denken. Bezinning is geen leuk proces. Ik haat het bijna evenveel als spijt of schaamte. (Ik kan verdriet, angst, woede en geluk dragen zonder er last van de hebben, maar spijt en schaamte kan ik werkelijk niet hebben.) Ik zou een boek kunnen schrijven over het idee van vanavond, maar ik zou het te saai vinden en te zwaar. Bovendien staan er al zoveel dingen in de rij.
Nee, eigenlijk niet. Die rij bestaat niet zolang het loket (ik dus) niet open is. En het loket is heel erg gesloten, dus dan leidt die rij nergens naar toe en zullen de mensen snel weg zijn. Zijn de mensen weg, is er ook geen rij. Dat is hoe het gaat. Ik heb helemaal niets te doen vanavond, omdat ik niet open ben. Vanavond ben ik pijnlijk vrij. Heel eventjes. Over ongeveer een uur ga ik weer terug de gevangenis in. Ik hoopte dat woord niet te hoeven gebruiken, want ik vind die vergelijking walgelijk cliché.
Nu dan, wat kan een mens zeggen aan het einde van een relaas als dat? Misschien:
'Shake That Booty.' Ylya Svenson, "Voorkant willekeurige Hallmark-kaart."
Karo
Ps: Karo, "Esnesnon 4-10-08"
Zo. Ik begin een quote weer - stop. Ik begin een post weer eens met een quote. Beter. Waarom deze quote? Mijn adoratie voor het genie van Yahtzee terzijde kwam deze uitspraak door mijn hoofd toen ik de titel van deze post intypte en een fractie van een seconde me afvroeg wat de datum was. Ik staarde even naar de AutoInvul-opties, overduidelijk fout omdat het posts uit het verleden waren en ik nooit posts schrijf in die vorm van verleden tijd. Toen werd het overduidelijk. Gisteren was Leiden's ontzet, 3 oktober. Nog helemaal verhaaltjes lopen vertellen erover. (Ik ga het jullie niet vertellen. Geen zin meer voor vandaag en het verhaal dat ik een kwartier geleden voor deze post begint al wat vager te worden in mijn hoofd, ook al zonder afleidingen en zijsporen.) Vandaag is het Dierendag, nog duidelijker. (Oh ja, en Prinses Kayleigh is jarig, maar dat spreekt natuurlijk voor zich. Gefeliciteerd.) Overmorgen is het de geschiedenisportfoliodeadline, 6 oktober. Dan moet het vandaag wel 4 oktober zijn. Duidelijk. A no-brainer, really.
Wat is vanavond? Nee, zo formuleer ik het verkeerd. Wat vóór een avond is vanavond? Ook niet helemaal goed. Wat stel ik me voor bij vanavond. Wat is mijn beeld van de avond van de vierde oktober. Nou: de vooravond van mijn 'jongvolwassenwording' (Opa, in Verjaardagskaart) zou een feestelijke moeten zijn, en die feestelijkheid maakt zichzelf het meest kenbaar door zijn afwezigheid. De ochtend was Hollands gezellig en de middag was nog gezelliger, erg actief, leerzaam, apart en nog meer van de mooie woorden. Wat maakt dat de avond?
Voordat ik echt antwoord geef daarop vertel ik, meer wegens mijn eigen overpeinzing en de behoefte er een verhaal van de maken dan mijn voorliefde voor het creëeren van een aantrekkelijke tekst door anticipatie, wat ik vanavond heel goed had kunnen doen. Ik werd meer dan twee uur geleden gebeld door iemand die me de mogelijkheid gaf een heel leuk avondje uit te beleven. Gezellig wat drinken. Er was mooie kans op gezelligheid, iemand beter te leren kennen en misschien zelfs een vermakelijke escapade. Ik weigerde. Domweg geweigerd. Ik had niet eens een reden nodig. Sterker nog, een reden was minder aanleiding geweest om het te weigeren dan een gebrek daaraan. Is dat niet gek? Ik weigerde het uit een soort pure vrijheid om het te doen, tegen mijn beter gevoel of weten in. Je zou het een foute actie kunnen noemen. Ik stond ook wel met een Aschiaanse Backlash te stamelen aan de telefoon, moet ik opmerken. Ik denk weer eens sneller dan dat ik typ.
Dat was één van de dingen die ik zou kunnen doen. Op een prominente tweede plaats staat slapen. Gewoon wakker worden in morgen, in plaats van die op deze manier af te wachten, alleen met een toetsenbord, een vullend beeldscherm en mijn gedachten, die in een hevig gevecht verwikkeld zijn. "Wat ben ik aan het doen?" zegt een wit ballonnetje met wolkrandjes dat rond mijn hoofd zweeft. Een gerechtvaardigde vraag, maar omdat het antwoord gewoon een zin terug staat ook een domme vraag. Waarom niet slapen? Zelfde reden als dat ik niet bezig ben 'gelukkiger' te worden. Gebrek aan tegenargumenten.
Wacht, dat is het. Ik zocht even naar de juiste gedachte, maar dit zou hem kunnen zijn. Gebrek aan tegenargumenten dus. Je vertrouwt een betoog niet omdat er geen tegenredeneringen aan bod komen, waardoor de tekst minder geloofwaardig overkomt. Het is een oogkleppenvisie. Waarom zou je naar een paard luister- mooier voorbeeld: Waarom zou je een schilderij willen van een schilder met oogkleppen, die wel een stukje mooi bos in de lentezon heeft geschilderd maar het schattige en uitzonderlijk knappe jonge stel dat bij een beekje zat te picknicken en daarna vree onder een wilg bij het water compleet is vergeten te schilderen? Ik zou de schilder
zonder oogkleppen kiezen, zelfs al zou het verliefde stel geen goede toevoeging zijn. Het schilderij laat dan tenminste voor een breder publiek (of in ieder geval voor mij) wat leuks zien. Ik kan na deze paragraaf nooit meer normaal naar landschapschilderkunst kijken.
Hoe dan ook, ik heb dus het gevoel dat, omdat het uitgaan en omdat het slapen me zo onweerspreekbaar goed toeschijnt, er iets aan mankeert. Ik kan geen afweging maken. Ik heb logischerwijs eigenlijk niet eens recht om te zeggen of te denken dat ik het niet zou willen doen. Dat staat me zo tegen dat ik uit rancuneuze, ontaarde vrijheid gewoon weiger. Ik ga op 4 oktober niet slapen en ik ga niet uit. Dat staat wat mij betreft vast. Wat doe ik dan wel? Of beter, wat hou ik mezelf voor dat ik doe?
Ik bedacht, een slordig kwartier voordat ik begon te schrijven, na wat televisie te hebben gekeken, een liedje in mijn hoofd te hebben gehad en met gedempt geluid op de piano te hebben gespeeld, wat ik moest schrijven en wat vanavond voor een avond zou zijn. Vanavond is de avond van spijt. Deze avond is gemis, vol besef en pijn. Vanavond is twijfel, en toch weer niet. (of toch wel?) Ik wijd deze avond aan met steken in mijn hart weten dat ik mezelf onnodig geluk ontzeg, de ne savoir pourqoui. Ik denk vanavond, op dezelfde manier als dat je een woordweb maakt, aan alle dingen die ik me in het afgelopen jaar, of zelfs mijn leven, heb ontzegd zonder reden, zonder ratio of gevoel, maar door irreëel denken. Bezinning is geen leuk proces. Ik haat het bijna evenveel als spijt of schaamte. (Ik kan verdriet, angst, woede en geluk dragen zonder er last van de hebben, maar spijt en schaamte kan ik werkelijk niet hebben.) Ik zou een boek kunnen schrijven over het idee van vanavond, maar ik zou het te saai vinden en te zwaar. Bovendien staan er al zoveel dingen in de rij.
Nee, eigenlijk niet. Die rij bestaat niet zolang het loket (ik dus) niet open is. En het loket is heel erg gesloten, dus dan leidt die rij nergens naar toe en zullen de mensen snel weg zijn. Zijn de mensen weg, is er ook geen rij. Dat is hoe het gaat. Ik heb helemaal niets te doen vanavond, omdat ik niet open ben. Vanavond ben ik pijnlijk vrij. Heel eventjes. Over ongeveer een uur ga ik weer terug de gevangenis in. Ik hoopte dat woord niet te hoeven gebruiken, want ik vind die vergelijking walgelijk cliché.
Nu dan, wat kan een mens zeggen aan het einde van een relaas als dat? Misschien:
'Shake That Booty.' Ylya Svenson, "Voorkant willekeurige Hallmark-kaart."
Karo
Ps: Karo, "Esnesnon 4-10-08"
29.9.08
Esnesnon 29-9-08
De maand nadert loom zijn einde. Mij rest nu nog minder dan een week tot mijn verjaardag. Board is set, pieces are moving.
Sunny day sky! Een klein knuffelbeertje aan een paraplu die op de vrolijke zomerwind meezweeft tegen de helderblauwe lucht, boven de passerende auto's. Eenden vliegen het beertje tegemoet, dat af en toe op een auto landt en dan weer de paraplu opent om weer verder te vliegen. Zo schattig.
Ik heb / nee sorry daar ga ik het niet over hebben.
Nog een maandje, en dan begint NaNoWriMo, waar ik aan mee ga doen voor de eerste keer. Ik hoop dat ik mijn honger naar geniaal schrijfwerk een maand lang kan vergeten met als doel een belachelijke hoeveelheid woorden eruit gooien. Ik heb al een verhaal in mijn hoofd en een eindeloze voorraad lege word-documenten die schreeuwen te worden beklad met een verhaal, rauw en misschien zelfs waardeloos, tot op het punt waar het scherm en ik elkaar niet eens meer aan durven te kijken. Ik heb er zin in, maar gezien de te lage snelheid waarmee ik deze paragraaf typ ga ik nog een beetje meer in het ritme moeten komen. Niet meer nadenken over de volgende zin, maar gewoon gelijk iedere ingeving volgen en (op zo'n uitgebreide, meeste woorden vergende manier mogelijk) eruit gooien. 'Woordkotsen' is het oncharmante woord dat erbij hoort, en ik heb het maar zelden, zo niet nog nooit gedaan. Ik zal misschien excerpts posten hier, misschien ook wel helemaal niet. Puh.
(Misschien weet jij als lezer -BAD LEZER!- wel helemaal niet van NaNoWriMo is, en ben je niet tevreden met je zelfuitgevonden verklaring die je ongeveer opmaakte uit het gebrabbel van een paragraaf terug, maar gelukkig is er een zoekmachine dichtbij, dus typ maar en lees maar even een webpagina. Ziezo. Als je toch bezig bent, zoek dan TvTropes op en krijg slapeloze nachten met het doorlezen van een site die je leven ruineert.)
Eventueel kon je vorige paragraaf overslaan, maar misschien zag je niet dat ik achteraf melde dat je het kon overslaan waardoor je gewoon de vorige paragraaf las met alle gevolgen van dien. Talk about mustard after the meal.
Afgelopen weekend / nee.
Karo.
Sunny day sky! Een klein knuffelbeertje aan een paraplu die op de vrolijke zomerwind meezweeft tegen de helderblauwe lucht, boven de passerende auto's. Eenden vliegen het beertje tegemoet, dat af en toe op een auto landt en dan weer de paraplu opent om weer verder te vliegen. Zo schattig.
Ik heb / nee sorry daar ga ik het niet over hebben.
Nog een maandje, en dan begint NaNoWriMo, waar ik aan mee ga doen voor de eerste keer. Ik hoop dat ik mijn honger naar geniaal schrijfwerk een maand lang kan vergeten met als doel een belachelijke hoeveelheid woorden eruit gooien. Ik heb al een verhaal in mijn hoofd en een eindeloze voorraad lege word-documenten die schreeuwen te worden beklad met een verhaal, rauw en misschien zelfs waardeloos, tot op het punt waar het scherm en ik elkaar niet eens meer aan durven te kijken. Ik heb er zin in, maar gezien de te lage snelheid waarmee ik deze paragraaf typ ga ik nog een beetje meer in het ritme moeten komen. Niet meer nadenken over de volgende zin, maar gewoon gelijk iedere ingeving volgen en (op zo'n uitgebreide, meeste woorden vergende manier mogelijk) eruit gooien. 'Woordkotsen' is het oncharmante woord dat erbij hoort, en ik heb het maar zelden, zo niet nog nooit gedaan. Ik zal misschien excerpts posten hier, misschien ook wel helemaal niet. Puh.
(Misschien weet jij als lezer -BAD LEZER!- wel helemaal niet van NaNoWriMo is, en ben je niet tevreden met je zelfuitgevonden verklaring die je ongeveer opmaakte uit het gebrabbel van een paragraaf terug, maar gelukkig is er een zoekmachine dichtbij, dus typ maar en lees maar even een webpagina. Ziezo. Als je toch bezig bent, zoek dan TvTropes op en krijg slapeloze nachten met het doorlezen van een site die je leven ruineert.)
Eventueel kon je vorige paragraaf overslaan, maar misschien zag je niet dat ik achteraf melde dat je het kon overslaan waardoor je gewoon de vorige paragraaf las met alle gevolgen van dien. Talk about mustard after the meal.
Afgelopen weekend / nee.
Karo.
28.9.08
Esnesnon 28-9-08b
Ja, ik weet het, bijna twee maanden niets en dan ineens twee binnen het tijdsbestek van slechts één etmaal is een beetje vreemd.
-Aristoteles onderscheidt in de ziel drie onderdelen. Gevoelens, eigenschappen en karaktertoestanden. Deze zin kan een heel stuk langer en onnodig meer uitgebreid.-
Twee mensen, de een formeel, de ander meer van zijn matras in een portiek geplukt, zitten aan tafel in een cel. De formele figuur heet Ebenaëzer, de zwerver heet Mr. (of Mrs.) Harrods. Ze zijn alletwee veroordeeld tot de doodstraf, Ebenaëzer wegens fraude en Harrods wegens smokkel. Daar zitten ze daar dus, met de excecutie in het vooruitzicht, maar ook de mededeling dat als één van hen tweeën vrijwillig de doodstraf accepteert, dat de ander dan mag blijven leven en vrij is om te gaan.
-Hou je hoofd opgeheven en plaats je handpalmen over je oren met je vingers richting je kruin. Plaats je duimen in het kuiltje aan de onder/achterkant van je hoofd. Beweeg nu je duimen zonder contact met je hoofd te verliezen. Wissel af in sterkte van druk.-
Twee mensen, elkaars toekomstige moordenaars, staan dus op het punt om het meest ongemakkelijke gesprek van hun leven te gaan voeren. Ze moeten de ander zien te overtuigen om zich op te offeren voor hun eigen leven. Feitelijk de ander de dood in praten dus.
-ちがいます-
De tekst moet nog even geschreven en herschreven worden. Ik ben niet tevreden over de eerste opzet, en over de tweede en derde zal ik ook niet tevreden zijn. Misschien net iets meer dan bij de voorgaande versie, maar alsnog. We hebben een slordig jaar.
-一 二 三 四 五 六 七 八 九 十: Ichi ni san yon go roku nana hachi kyuu juu-
Aan de andere kant heb ik meer op de voorgrond nog maar een week. Het moet lukken, hou ik mezelf voor.
Aan de andere kant heb ik ongeveer twee en een halve maand. Allemaal komen kijken, 14 december! Ik weet waar jullie wonen.
:p
Karo
-Aristoteles onderscheidt in de ziel drie onderdelen. Gevoelens, eigenschappen en karaktertoestanden. Deze zin kan een heel stuk langer en onnodig meer uitgebreid.-
Twee mensen, de een formeel, de ander meer van zijn matras in een portiek geplukt, zitten aan tafel in een cel. De formele figuur heet Ebenaëzer, de zwerver heet Mr. (of Mrs.) Harrods. Ze zijn alletwee veroordeeld tot de doodstraf, Ebenaëzer wegens fraude en Harrods wegens smokkel. Daar zitten ze daar dus, met de excecutie in het vooruitzicht, maar ook de mededeling dat als één van hen tweeën vrijwillig de doodstraf accepteert, dat de ander dan mag blijven leven en vrij is om te gaan.
-Hou je hoofd opgeheven en plaats je handpalmen over je oren met je vingers richting je kruin. Plaats je duimen in het kuiltje aan de onder/achterkant van je hoofd. Beweeg nu je duimen zonder contact met je hoofd te verliezen. Wissel af in sterkte van druk.-
Twee mensen, elkaars toekomstige moordenaars, staan dus op het punt om het meest ongemakkelijke gesprek van hun leven te gaan voeren. Ze moeten de ander zien te overtuigen om zich op te offeren voor hun eigen leven. Feitelijk de ander de dood in praten dus.
-ちがいます-
De tekst moet nog even geschreven en herschreven worden. Ik ben niet tevreden over de eerste opzet, en over de tweede en derde zal ik ook niet tevreden zijn. Misschien net iets meer dan bij de voorgaande versie, maar alsnog. We hebben een slordig jaar.
-一 二 三 四 五 六 七 八 九 十: Ichi ni san yon go roku nana hachi kyuu juu-
Aan de andere kant heb ik meer op de voorgrond nog maar een week. Het moet lukken, hou ik mezelf voor.
Aan de andere kant heb ik ongeveer twee en een halve maand. Allemaal komen kijken, 14 december! Ik weet waar jullie wonen.
:p
Karo
Esnesnon 28-9-08
Ik ben ernstig dronken en het is donker dus ik heb moeite met typen. Ik hou daarom de boodschap beperkt. Om de twee letters moet ik gebruiken omdat ik bijvoorbeeld 'Mbadcjstoace.'
heb ingetoetst.
Waarom ben ik in hemelnsaam aan het posten dan? Er ligt iets op mijn lever, afgezien van de zware last van een overdosis alcohol, namelijk de liefde. Ik ben gestopt met posten omdat ik niet langer van mezelf eerlijk mocht zijn over bepaalde 0nderwerpen *kuchkuch* die ik niet eens met mezelf zou delen, laat staan de wereld. Nu echter is het te verleidelijk om gewoon iets te zeggen, voor de eenzame dwaas die mijn blog n0g belijkt ondanks een hiatus van meer dan een maand.
-laten we de personen (nee, niet perziken maar personen) in het volgende stukje maar A, B, C en D noemen. Als verwijzend voornaamwoord gebruik ik 'hij' als iets onbepaalds.
Er is iemand, genaamd persoon A. Dat ben ik. Ik ben redelijk gelukkig afgezien van het feit dat mij dat ene ding dat mijn hartje begeert ontbreekt. Dat is persoon B. Persoon B vertoont, zoals vaker in dillemische situaties, geen enkele interesse voor persoon A, oftewel mij. Persoon C is een 'vervelend iemand' die voor persoon A of misschien zelfs persoon B in de weg staat voor een verbindtenis tussen A&B.
Persoon D is een goed persoon. Je zou kunnen zeggen dat deze de beste vriend(in) is van persoon A en tegen alle verwachtingen in (tijdens een waanzinnig dronken bui van A) volkomen begrijpt en accepteert hoe de andere persoon (a) denkt en te werk gaat. Cliché? Zo ja; Damn.
En nu heb ik een dosis esnesnon uitgekraamd die voornamelijk bestond uit het herstellen van spellingsfouten in mijn eigen verhaal.
Overmorgen heb ik zoveel spijt. Ik zal dan zoveel hebben ingezet, tegen beter weten in, en alles hebben verloren. Fuck. Fuck.
Een avondje drinken: goed of slecht idee?
Karo.
LS> BHet typeb us get egct eekrg m9el8jkl88uuil.
Pps: Morgen koppijn.
heb ingetoetst.
Waarom ben ik in hemelnsaam aan het posten dan? Er ligt iets op mijn lever, afgezien van de zware last van een overdosis alcohol, namelijk de liefde. Ik ben gestopt met posten omdat ik niet langer van mezelf eerlijk mocht zijn over bepaalde 0nderwerpen *kuchkuch* die ik niet eens met mezelf zou delen, laat staan de wereld. Nu echter is het te verleidelijk om gewoon iets te zeggen, voor de eenzame dwaas die mijn blog n0g belijkt ondanks een hiatus van meer dan een maand.
-laten we de personen (nee, niet perziken maar personen) in het volgende stukje maar A, B, C en D noemen. Als verwijzend voornaamwoord gebruik ik 'hij' als iets onbepaalds.
Er is iemand, genaamd persoon A. Dat ben ik. Ik ben redelijk gelukkig afgezien van het feit dat mij dat ene ding dat mijn hartje begeert ontbreekt. Dat is persoon B. Persoon B vertoont, zoals vaker in dillemische situaties, geen enkele interesse voor persoon A, oftewel mij. Persoon C is een 'vervelend iemand' die voor persoon A of misschien zelfs persoon B in de weg staat voor een verbindtenis tussen A&B.
Persoon D is een goed persoon. Je zou kunnen zeggen dat deze de beste vriend(in) is van persoon A en tegen alle verwachtingen in (tijdens een waanzinnig dronken bui van A) volkomen begrijpt en accepteert hoe de andere persoon (a) denkt en te werk gaat. Cliché? Zo ja; Damn.
En nu heb ik een dosis esnesnon uitgekraamd die voornamelijk bestond uit het herstellen van spellingsfouten in mijn eigen verhaal.
Overmorgen heb ik zoveel spijt. Ik zal dan zoveel hebben ingezet, tegen beter weten in, en alles hebben verloren. Fuck. Fuck.
Een avondje drinken: goed of slecht idee?
Karo.
LS> BHet typeb us get egct eekrg m9el8jkl88uuil.
Pps: Morgen koppijn.
Abonneren op:
Posts (Atom)
Posts
