Goedemorgen.
Ik zat vanochtend in een trein van Deutsche Bahn, iets dat ik over het algemeen zeer zelden doe en nimmer eerder voor binnenlandse reizen heb gedaan, waar ik mij voordeed als iemand anders. Ik pretendeerde een buitenlandse afkomst te hebben, iets waar ik mij prima in kon vinden gezien het feit dat ik in een buitenlandse trein zat en geen van instructies in de desbetreffende trein in mijn moedertaal was opgesteld. Na de Italiaanse en Franse instructieve teksten over noodgevallen tijdens treinreizen te hebben ontcijferd besloot ik een gesprek aan te knopen met een jonge man die net als ik in het gangpad op de grond zat. Gezien het feit dat ik geen flauw benul had welk taal of dialect de voorkeur genoot in zijn dagelijks spraakgebruik begon ik mijn beste Engels, accenten zo veel mogelijk vermijdend. Zijn reactie was, toepasselijk, qua taal aangepast op de initiator van de conversatie. Het accent waarmee hij sprak verried echter onmiddellijk dat ik mij ten onrechte in het gezelschap van een buitenlander had gewaand: de kerel was zo oer-Hollands als de kroketten van Kwekkeboom.
Niet van plan gezichtsverlies te lijden bij een volslagen onbekende wegens de verkeerde keuze in aanhef zette ik het gesprek voort, op iedere vraag een gefingeerd antwoord gevend. Binnen een minuut tijd was ik een inwoner van Hamburg, die op weg was naar station Amsterdam Zuid om daar opgehaald te worden door een familielid dat mij verwachtte, om vervolgens bij die persoon een week door te brengen. Ik vroeg hem niets in weerwoord omdat ik niet geneigd was om iets over de werkelijkheid te weten te komen. Toen de trein eenmaal tot stilstand was gekomen nam ik een andere route dan ik gewoon ben naar de universiteit om mijn dekmantel in ieder geval nog intact te houden tot wij uit ons beider zicht verdwenen zouden zijn. Ik flaneerde enkele minuten onder de torenflats bij het station door, hield in om een moment lang een kunstwerk te bewonderen en slenterde vervolgens langs de defecte stoplichten terug mijn gebruikelijke leven in. Al met al beschouwde ik het een uitstekend begin van mijn dag.
De werkelijke reden dat ik even wilde schrijven was een poëtische gedachte die in mij opkwam terwijl ik in het gangpad van de eerder genoemde trein van de DB zat en naar buiten zat te staren (ik verkeerde immers in het buitenland bij wijze van Ferien en kon moeilijk als een doorgewinterde lokale forens naar het interieur blijven turen). Ik zag vanuit mijn kikvorsperspectief een aantal bomen wier bladeren een bleke wit tint waren, vermoedelijk omdat ik tegen de onderzijde van het blad aankeek. De bast van de boom was eveneens zeer licht in kleur. Ik nam de woorden in mijn hoofd, vormde de zin in mijn mond en sprak, te zacht voor het oor om op te vangen: deze bomen zijn een kunstwerk, van blanco papier gevouwen.
Dat vond ik een interessante gedachte. Papier wordt namelijk van bomen gemaakt, niet andersom.
Hugo Maat
11.10.10
8.10.10
Esnesnon 8-10-10
In other news, ik ben bezig met het reorganiseren van mijn kamer. Het is behoorlijk moeilijk om alle willekeurige dingen ergens te plaatsen en niet weg te gooien omdat ik ze niet nodig heb. Denk maar aan twee vreemde sierlampjes, een miniatuurvuurtoren, een kaarsje in een mooi porseleinen bakje, twee pluizige hondjes met magneetjes in de poten, twee stukken aangespoeld koraal, een paperclip, twee castagnettes, een gebruiksaanwijzing voor een defecte grafische rekenmachine, een defecte grafische rekenmachine, twee defecte mobiele telefoons, een horloge met een kapot bandje, een luciferboekje van een conventie, een yahtzeebeker, een hoge stapel boeken die ik niet meer ga lezen, twee bibliotheekpassen, twee rotjes, een kapotte briefopener, vier tegeltjes met de letters van mijn naam, een spotlight, de verpakking van mijn wekkerradio, twee collectebussen, een verrekijker en een stuk stof dat je in een laptop doet als je hem dichtklapt. Help.
Hugo Maat
4.10.10
Esnesnon 4-10-10
Hallo.
Gisteren was Leidens ontzet. Donderdag en vrijdag is Alkmaars ontzet. Ik heb toevallig een paar ooggetuigenverslagen uit die tijd gekregen, bij wijze van presentje, in boekvorm, en ik ben een fanatieke aspirant-historicus, dus dat zijn dingen die ik weet.
Vandaag is het Werelddierendag, ook een hele belangrijke dag, voor allerlei mensen.
Wat een belangrijke data deze week. Zo belangrijk dat we maar beter alle andere dingen deze week even kunnen negeren. Dat lijkt me wel zo fair, om voldoende respect te betonen aan de dingen die er toe doen.
In other news: ik doe weer toneel. Ik heb in het Shakespeariaanse 'The Taming of the Shrew' de rol van Lucentio van Pisa te pakken, terwijl ik opteer voor een dubbelrol met Grumio, een bediende. Ik moet even lobbyen met de regisseuse hiervoor. Ik ben licht gefrustreerd de hoofdrol te zien verdwijnen voor mijn ogen. Gelukkig heb ik genoeg zelfbeheersing om mij niet sip of nors te gaan gedragen. Ik toon gewoon mijn kunnen en bij het volgende stuk wel voor de hoofdrol. Niet versagen.
In other news also: Resident Evil 4 is de slechtste film die ik in mijn leven heb gezien. Dat ligt vanzelfsprekend aan mij, omdat ik het van het vreemd soort bioscoopganger ben dat van een goed verhaal houdt en pas kan genieten van rondvliegende ledematen en andersoortige gewelddadige scènes als ik een reden heb om begaan te zijn met het welzijn van één van beide partijen. Als er echter een aantal figuren rondlopen die geen reden van bestaan schijnen te hebben en geen van hun acties kunnen rechtvaardigen of motiveren, mij dus geen reden gevend waarom ik geïnteresseerd zou moeten zijn in wat ze doen, vind ik het saai. Ik probeer mij in te leven in personages van een verhaal, maar om de één of andere reden kon ik mij nog het best identificeren met één van de zombies die een beetje sloom toe stond te kijken hoe de acteurs betekenisloze acties uitvoerden.
Hugo Maat
Gisteren was Leidens ontzet. Donderdag en vrijdag is Alkmaars ontzet. Ik heb toevallig een paar ooggetuigenverslagen uit die tijd gekregen, bij wijze van presentje, in boekvorm, en ik ben een fanatieke aspirant-historicus, dus dat zijn dingen die ik weet.
Vandaag is het Werelddierendag, ook een hele belangrijke dag, voor allerlei mensen.
Wat een belangrijke data deze week. Zo belangrijk dat we maar beter alle andere dingen deze week even kunnen negeren. Dat lijkt me wel zo fair, om voldoende respect te betonen aan de dingen die er toe doen.
In other news: ik doe weer toneel. Ik heb in het Shakespeariaanse 'The Taming of the Shrew' de rol van Lucentio van Pisa te pakken, terwijl ik opteer voor een dubbelrol met Grumio, een bediende. Ik moet even lobbyen met de regisseuse hiervoor. Ik ben licht gefrustreerd de hoofdrol te zien verdwijnen voor mijn ogen. Gelukkig heb ik genoeg zelfbeheersing om mij niet sip of nors te gaan gedragen. Ik toon gewoon mijn kunnen en bij het volgende stuk wel voor de hoofdrol. Niet versagen.
In other news also: Resident Evil 4 is de slechtste film die ik in mijn leven heb gezien. Dat ligt vanzelfsprekend aan mij, omdat ik het van het vreemd soort bioscoopganger ben dat van een goed verhaal houdt en pas kan genieten van rondvliegende ledematen en andersoortige gewelddadige scènes als ik een reden heb om begaan te zijn met het welzijn van één van beide partijen. Als er echter een aantal figuren rondlopen die geen reden van bestaan schijnen te hebben en geen van hun acties kunnen rechtvaardigen of motiveren, mij dus geen reden gevend waarom ik geïnteresseerd zou moeten zijn in wat ze doen, vind ik het saai. Ik probeer mij in te leven in personages van een verhaal, maar om de één of andere reden kon ik mij nog het best identificeren met één van de zombies die een beetje sloom toe stond te kijken hoe de acteurs betekenisloze acties uitvoerden.
Hugo Maat
2.10.10
1.10.10
Esnesnon 1-10-10
Ik weet nog niet zeker of ik al dan niet in de onttovering van de maatschappij geloof, gezien de hardnekkige blindheid dan wel stupiditeit van sommige mensen. (Ik refereer even aan de meerderheid. Mocht je van mening zijn dat je daar onder valt, besef dan dat mijn mening die van de minderheid is en dus wat minder belangrijk is, vanuit jouw standpunt tenminste.)
Waar ik zelf wel redelijk zeker van ben is de onttovering van mensen. Dat komt omdat ik het zelf ken en er bij mijzelf in geloof. In dit geval heb ik het dan voornamelijk over het grenzeloos opkijken tegen bepaalde personen in je leven. Ik weet niet hoe het met anderen zit, maar ik kende als kind een aantal mensen waarvan ik heilig geloofde dat ze een soort van bovenmenselijke vaardigheid bezaten waardoor ze in staat waren iedere tegenslag te overkomen, altijd wisten wat het juiste was en wat ze moesten doen, dat ze niet last hadden van de dingen die ik zelf betreurenswaardig vond en dat ze altijd zo zouden blijven.
Dat is natuurlijk wishful thinking. Naarmate de tijd vorderde, in een proces dat je eventueel opgroeien kan noemen, kreeg ik in de gaten dat ik dat ideaal iets moest bijschaven en weggooien. Dit gebeurde meestal naar aanleiding van een specifieke handeling: huilen. Als ik één van deze supermensen zag huilen was het voorbij. Dat was hun geheime zwakte, iets wat hen spontaan veranderde in een gewoon, kwetsbaar mens. Ik heb aardig wat tranen zien vloeien naarmate de tijd verstreek, wat tot het afbrokkelen van mijn droombeeld leidde. Nu heb ik onderhand zoveel helden van hun voetstuk zien vallen dat ik moeite heb om degenen die nog staan overeind te houden, laat staan het installeren van nieuwe 'übermenschen'. Ik zie inmiddels, volgens het principe van generalisatie, een normaal, 'zwak' mens in iedereen.
De wereld is voor mij dus onttoverd door vermenselijkt te zijn.
Als een sprinkhaan in een storm hou ik mij nog vast aan een laatste korenhalm met een defaitistische roep huilend in de oren op mijn knieën.
Hugo Maat
Waar ik zelf wel redelijk zeker van ben is de onttovering van mensen. Dat komt omdat ik het zelf ken en er bij mijzelf in geloof. In dit geval heb ik het dan voornamelijk over het grenzeloos opkijken tegen bepaalde personen in je leven. Ik weet niet hoe het met anderen zit, maar ik kende als kind een aantal mensen waarvan ik heilig geloofde dat ze een soort van bovenmenselijke vaardigheid bezaten waardoor ze in staat waren iedere tegenslag te overkomen, altijd wisten wat het juiste was en wat ze moesten doen, dat ze niet last hadden van de dingen die ik zelf betreurenswaardig vond en dat ze altijd zo zouden blijven.
Dat is natuurlijk wishful thinking. Naarmate de tijd vorderde, in een proces dat je eventueel opgroeien kan noemen, kreeg ik in de gaten dat ik dat ideaal iets moest bijschaven en weggooien. Dit gebeurde meestal naar aanleiding van een specifieke handeling: huilen. Als ik één van deze supermensen zag huilen was het voorbij. Dat was hun geheime zwakte, iets wat hen spontaan veranderde in een gewoon, kwetsbaar mens. Ik heb aardig wat tranen zien vloeien naarmate de tijd verstreek, wat tot het afbrokkelen van mijn droombeeld leidde. Nu heb ik onderhand zoveel helden van hun voetstuk zien vallen dat ik moeite heb om degenen die nog staan overeind te houden, laat staan het installeren van nieuwe 'übermenschen'. Ik zie inmiddels, volgens het principe van generalisatie, een normaal, 'zwak' mens in iedereen.
De wereld is voor mij dus onttoverd door vermenselijkt te zijn.
Als een sprinkhaan in een storm hou ik mij nog vast aan een laatste korenhalm met een defaitistische roep huilend in de oren op mijn knieën.
Hugo Maat
Abonneren op:
Posts (Atom)
Posts
