Esnesnon 1-10-10

Ik weet nog niet zeker of ik al dan niet in de onttovering van de maatschappij geloof, gezien de hardnekkige blindheid dan wel stupiditeit van sommige mensen. (Ik refereer even aan de meerderheid. Mocht je van mening zijn dat je daar onder valt, besef dan dat mijn mening die van de minderheid is en dus wat minder belangrijk is, vanuit jouw standpunt tenminste.)

Waar ik zelf wel redelijk zeker van ben is de onttovering van mensen. Dat komt omdat ik het zelf ken en er bij mijzelf in geloof. In dit geval heb ik het dan voornamelijk over het grenzeloos opkijken tegen bepaalde personen in je leven. Ik weet niet hoe het met anderen zit, maar ik kende als kind een aantal mensen waarvan ik heilig geloofde dat ze een soort van bovenmenselijke vaardigheid bezaten waardoor ze in staat waren iedere tegenslag te overkomen, altijd wisten wat het juiste was en wat ze moesten doen, dat ze niet last hadden van de dingen die ik zelf betreurenswaardig vond en dat ze altijd zo zouden blijven.

Dat is natuurlijk wishful thinking. Naarmate de tijd vorderde, in een proces dat je eventueel opgroeien kan noemen, kreeg ik in de gaten dat ik dat ideaal iets moest bijschaven en weggooien. Dit gebeurde meestal naar aanleiding van een specifieke handeling: huilen. Als ik één van deze supermensen zag huilen was het voorbij. Dat was hun geheime zwakte, iets wat hen spontaan veranderde in een gewoon, kwetsbaar mens. Ik heb aardig wat tranen zien vloeien naarmate de tijd verstreek, wat tot het afbrokkelen van mijn droombeeld leidde. Nu heb ik onderhand zoveel helden van hun voetstuk zien vallen dat ik moeite heb om degenen die nog staan overeind te houden, laat staan het installeren van nieuwe 'übermenschen'. Ik zie inmiddels, volgens het principe van generalisatie, een normaal, 'zwak' mens in iedereen.
De wereld is voor mij dus onttoverd door vermenselijkt te zijn.
Als een sprinkhaan in een storm hou ik mij nog vast aan een laatste korenhalm met een defaitistische roep huilend in de oren op mijn knieën.

Hugo Maat