Esnesnon 25-4-08

Goedenavond.

Hoewel de zon weer volop schijnt zijn de narcissen nog altijd mors. Dat één slecht nachtje, één stukje winter voldoende is om weken aan zon en lente ongedaan te maken. Die kleine schoonheden zijn zo kwetsbaar dat men er haast door ontroerd zou kunnen worden. Niet mijn tekst, sorry. Wel in zekere zin kloppend, en toepasselijk, maar desondanks niet mijn tekst. Vandaag werd ik gecomplimenteerd met twee van de pianostukken, Chopins, die ik probeer te leren, waarbij ik vanmiddag ga proberen mijn leraar zover te krijgen dat hij me complimenteert. Het is onmogelijk om een compliment uit hem los te krijgen wegens totale kwaliteit van de uitvoering, omdat hij nou eenmaal... te goed is. Maar ja, leraren verwachten nooit het best mogelijke resultaat, ze willen liever zien dat iemand voor zijn niveau uitstekend presteert, of verbetering vertoont. Zo zit het ook met mijn leraar. Over de afgelopen acht jaar kreeg ik bij iedere goede prestatie waardering, hoe vreselijk slecht ik toen ook was, en hoeveel beter ik nu ben. Whatever.

Euh, ik kijk met één hersenhelft naar The League of Extraordinary Gentlemen (and Women) terwijl ik met mijn andere hersenhelft denk hoe ik het volgende keer aan moet pakken bij Liero om wel te winnen tegen een een overmacht van zes tegen één. Dit betekent dat ik zonder hersenhelften schrijf, sjoeb sjoeb uhtepuh.

Overmorgen Barcalona. Nog steeds. Morgen inpakken voor Barcalona. Vandaag doorkijken van de paklijst voor Barcalona en nog eventjes wat van mijn thuistijd opeisen, hopend dat mijn neef nog een mailtje stuurt waardoor we wat meer kunnen plannen. Ik heb in de tussentijd niet echt wat te vertellen, wat mij wel verdriet doet. Misschien verzin ik later nog wat. Tot die tijd wens ik iedereen alvast een fijne vakantie, en zeg ik: 'Tot na Barcalona!'

Karo

Esnesnon 24-4-08

Tsjakka, tosti met mosterd.

Euhm, ik zag net bij auto-invullen dat ik tot zover iedere maand op de 24ste een post heb gemaakt, dus dat doe ik nu gezellig ook weer. Bovendien probeer ik nog wat eruit te gooien voor zondag, de dag dat ik een week verdwijn naar Barça, waar contact over internet dermate moeilijk wordt dat ik niets van me zal laten horen, wat weer een gat slaat in mijn blogarchief. Wel even een paar postjes nog in het relatief lege April dan.

Muziekje erbij. Shinedoe, met Phunk. Het éénentwintigste nummer van het album waarna de hele zooi vanaf het begin weer wordt afgespeeld, wat ik wel leuk vind. Ik bedenk me ineens, nu ik mijn moeder naar mijn broer hoor roepen, dat er misschien iets is wat ik kan vertellen. Mijn dierbare oudste broer is gezakt voor zijn rijexamen, de stakker. Zware dip en donderwolken dus. Mijn moeder vraagt vanaf een verdieping lager of hij misschien nog voetbal komt kijken, maar hij is dermate troosteloos dat (wacht... ik heb net in één post twee keer het woord dermate gebruikt, terwijl ik dat normaal helemaal nooit waar dan ook doe. er is iets mis) hij liever op zijn kamer blijft mokken. Dit... martelaarachtige pesten van mensen die om je geven toont aan dat hij toch echt wel familie van me is. Ontroerend. Nee echt, ik leef met hem mee. Zijn volgende kans is in Augustus, en tot die tijd is hij de sukkel die zijn rijbewijs niet kon halen, wat natuurlijk wel... verdraaid vervelend is.

Het is negen uur 's avonds en nog half licht. Ichimaru's vervanger is een beetje een sukkel. Iemand brabbelt onbegrijpelijk Spaans geklets in mijn oor. Op MSN sta ik aangegeven als online. Mijn muis haat me en werkt niet mee. De wereld is rond. De narcissen buiten zijn doodgegaan door een nachtje vorst. Morgen hebben we op school een examenstunt en dus erg weinig les.

Barcalona. Ik heb het idee dat ik er verder niets over te vertellen heb dan: 'Whiiihooo!!!' wat natuurlijk een bijster nutteloze uitspraak is voor jullie allemaal. Ik heb vandaag kalmerende thee gedronken in de zon. Iedereen was daarna zo duf dat we. Dat. Eeh. Duf. Thee is... eh, thee. Eh, wat zat er in zeg? Groene thee zeg je? Groene. Eh. Wow. Ik wil wel opstaan... ik ben moe. Ik. Eh. Eh. Ehh... Ja. Okee, ik ga al. Ik ben wakker. Ja. Ik moet écht naar huis.

Loesimus gaat photoshoppen met mijn smoelwerk! Wordt leuk. Wordt leip. Voel ik zomaar aan.

Karo

Esnesnon 23-4-08

Sense
Move
Penguin

Omdat de poll nog geen uitslag heeft geleverd kies ik gewoon weer een random aanpak. Ik was een pietsie hyper toen ik verregend thuiskwam. Ik probeer een nieuwe insteek van mijn personage, door met maskertjes te werken, lichtjes geïnspireerd door Kurosaki. Mijn karakter lijkt er niet op, de kleding lijkt er niet op, ik doe niets dat hij doet, maar klooi wel wat met een masker, dat soms breekt en opgedaan kan worden met een gebaar langs het gezicht. Wat bij mij ontbreekt is het eigenlijke letterlijke masker, en het stukje zwarte aura dat erbij komt. Bovendien word ik evil als het masker weg is, en Kurosaki wordt evillig als hij het opdoet. Het punt is dat ik een masker opdoe met zo'n zelfde gebaar, en soms breekt het en zie ik er anders uit. Puh. Ik had Kurosaki helemaal niet nodig, ik deed het hele 'hand voor gezicht langs en ineens andere uitdrukking' al vele jaren.

Wat doe ik eigenlijk moeilijk. Zie zelf maar hoe leuk het is, 16 mei op Het Baken. We maken het nog snel zo leuk mogelijk. Een aantal mensen werken ons haast tegen, zo slordig zijn ze in de medewerking, doordat een paar types die maar naamloos/ongenoemd/incognito/onbekend zullen blijven niet komen opdagen. (waarom vier woorden? het heeft te maken met Freud en kinderachtige frustratie en nee ik ga het niet uitleggen) Gelukkig zijn er een paar goede of enthousiaste mensen aanwezig, dus het wordt... iets.

Dat was een dosis toneel. Nu denk ik: Gatver. Waar is mijn lente. Het is voorbij het punt van een zoektocht, in plaats daarvan is het een soort holle frustratie.

Karo

Ps: Wat? Geen normaal einde? Ik ben gewoon te gatver voor een slot.

Pps: Yahtzee Croshaw heeft meegedaan aan NaNoWriMo!? Ik móét ook meedoen. Help, fanboyish...

Esnesnon 22-4-08

Nee, geen lentegevoel nog. Ik ben het echt behoorlijk kwijt sinds ergens zaterdag. Vrijdag was ik in mijn nopjes, maar over de loop van het weekend gaf het nog een paar schoppen, maar weigerde toen volkomen. Toen was de lenteachtigheid dood. Of misschien vermist, wat de optimistische kijk is. Het is slecht voor mijn humeur en meerdere mensen zijn er een beetje ongerust over. Ik weet zelf echt niet wat ik ermee moet, ik weet zelfs niet waar mijn lenteachtigheid in de eerste plaats vandaan kwam. Ik weet wel dat ik het terug wil, en snel. Het is een gemis.

Dingen die ik al aangeraden heb gekregen als remedie:

• Liggen in gras. NOT WORKING
• Rennen door bos. NOT TRIED YET, BUT NOT CONFIDENT
  
• Kijken naar groene blaadjes. NO
• Knuffelen. NOT WORKING
• Seks. NOT TRIED YET
• Zoek een vriendin. THE SAME
  
• Ontzettend dronken worden. UHHH... MAYBE
• Goed rondkijken. NOPE

Geen grote lijst? Verzin jij dan maar wat orgineels. Jeetje. Ik wil wel graag even opmerken dat ik vorige week lenteachtig was zonder deze bovenstaande punten, dus hoewel het zou kunnen werken, er als het goed is ook een andere weg is, die ik al genomen heb. Lange en een beetje manke zin. Vreemd genoeg is er alleen niets van vorige week waarvan ik specifiek kan zeggen dat het mij in een staat van lenteheid bracht, dus ik zit hier wat op mijn hoofd te krabben, met uitzondering van de momenten dat mijn handen aan het toetsenbord zitten. Gatver.

Ik wil het niet over vandaag op school hebben, want het is jech. Alleen dat Sharida weggaat. Ook stom. Ze moet niet weg. Het is verdorie de eerste goede lerares die we hebben voor Engels! Sorry, uitleg. We hebben (klas en ik, zeg maar) sinds een korte tijd een nieuwe lerares Engels, ze is heel erg klein en heel goed in Engels lesgeven. Ik durf zelfs te zeggen goed in lesgeven in het algemeen. Iemand die vanaf les één mijn respect verdiende door A: mijn naam te onthouden B: gezellig over te komen en C: oprecht interesse te schijnen te tonen in de leerlingen. De hele klas luistert! Ze heeft onverdeelde aandacht en dat is (heey, een eekhoorntje!) ahem. Dat is erg moeilijk. Een huis- tuin- en keukenmoslim, noemt ze zichzelf. Alleraardigst. Haar medeleerkrachten en de sectie Engels, echter, waarderen haar niet zoveel als wij, en ze heeft erg veel moeite met het krijgen van informatie over het vak en de SE's, in tot zoverre dat ze zich echt verhindert voelt in haar werk en dus gaat ze weg! We hebben lopen smeken of ze wilde blijven, maar tot zover mocht het niet baten. Ik blaas even stoom af want ik kan mezelf hier echt over opwinden.

Deze post had geen aanhef. Ergerlijk of niet? Nu ga ik kijken of ik een poll aan de praat krijg. Als je geen poll zit op dit blog, heeft het niet gewerkt.

Adios namens Karo

Esnesnon 20-4-08

Goedenavond, alweer, zoals altijd, blabla.

Ik. Damn. Uh, openingzin verkeerd. Wat sommige mensen echt heel vervelend kunnen doen, is mij ervan beschuldigen van het verpesten van hun stemming het moment dat ik geen enthousiasme toon. Voor wat dan ook. Dan worden ze boos op me waardoor ik me rottig ga voelen. Desinteresse is de weg naar ellende, zou je kunnen zeggen. De andere oplossing is namelijk doen alsof je geïnteresseerd bent, en dan word je steeds akeliger van binnen. Het is allemaal erg verkeerd.

Opnieuw. Goedenavond.

Hm. Het heeft een soort gebrek aan orginaliteit, om nagenoeg elke keer hetzelfde zinnetje te zeggen aan het begin van een blogpost. Ik heb zelfs een stel keer goedenavond gezegd toen het gewoon nog ochtend was, maar al die tijden doen er toch niet toe omdat ik niet goed kan voorspellen wanneer het gelezen wordt. Het maakt dus niet erg uit. Maar los daarvan, als ik even kijk naar mijn mogelijkheden, dan kan ik een conventionele begroeting doen, zoals 'hoiii allemaal' 'jow peepz' en 'goedenavond.' De eerste twee vind ik persoonlijk walgelijk, maar okee, andere mensen mogen daar anders over denken. Ook kan ik de hele opening weglaten en gewoon beginnen te brabbelen. Moet te doen zijn, maar misschien staat het wel erg suf. Mogelijkheid drie is iets totaal anders. Een openingsuitspraak die geen begroeting is, maar eigenlijk ook geen inhoud heeft qua post, zodat je het geen begin van het gebrabbel kan noemen. Ik ga maar eens een poll maken...

Uh, nog een poging. Appeltaart!

Kijk, dat was dus mogelijkheid drie. Het draagt eigenlijk niets bij qua informatie en je kunt het weliswaar een begroeting noemen, maar het is niet zoiets als 'goedenavond.'
Geen lente meer in mijn hoofd. Mijn hormoonhuishouding is weer naar winterniveau, en het is maar afwachten wat voor resultaten dat gaat hebben. Ik ben tot zover een beetje brommerig, depri en lethargisch. (Even tussendoor, ik word wel eens aangevallen op de neiging om achter een komma verder te gaan met 'en,' wat ik de normaalste zaak van de wereld vind omdat het de zin wat meer rust en vorm geeft. Dat mag alleen blijkbaar niet. Dat vind ik stom, dus ik ga gewoon maling hebben aan de conventies.) Depri, en lethargisch. Daarnaast ga ik ranten. Help.

Hoe krijg ik mijn lenteheid weer terug? Ik heb al wat suggesties aangehoord, maar niets spreekt me echt aan. Het is ergerlijk mijn roze (of wat voor kleur je ook leuk lijkt) bril kwijt te zijn (het is een uitdrukking, ik geef niets om de kleur roze) nu ik (ik ben kwijt wat ik wilde zeggen door al die tussenboodschappen die ineens meer betekenis kregen.)

Karo

Ps: Huh? Nee, verder niets te zeggen.