Oh the times, they aren't a changing.
Ik weet niet zo goed hoe ik de volgende alinea moet koppelen aan iets dat ik vandaag wil opschrijven, dus ik vermoed dat het thematisch gezien er niets mee van doen heeft. Hetzelfde geldt overigens voor de titel.
Vandaag had ik een college over de invloed van de Beatles op de wereldgeschiedenis. Dit college heeft de standaard van vreemdheid (van 350 KiloWhuhs), gezet door het college over de invloed van thee over de wereldgeschiedenis, verslagen met een gehalte van ongeveer 417 KiloWhuhs. Ik heb zelden zovaak mijn hoofd tegen tafeltjes voor collegebanken geslagen in één college. En de Stones zijn toch beter.
(Deze overgang is ongeveer zo soepel en natuurlijk als het aanleggen van de Noord-Zuidlijn.)
Mensen die luid praten in treinen, tijdens colleges (m.u.v. de mensen die iets zinnigs over het onderwerp zeggen), tijdens concerten, op straat midden in de nacht, mensen die hun muziek zo hard zetten dat het drie straten verderop te horen is (that includes those cottonpicking concerts on days like the fifth of May), mensen die links op een roltrap staan om de mensen met haast te blokkeren, mensen die klagen omdat de liften in een bibliotheek te ver van elkaar af staan voor hun rolstoelgemak, mensen die hun draagbare muziek zo hard zetten dat je uit hun oordoppen mee kan luisteren over meters afstand en iedereen die stemt op politieke partijen zonder na te gaan wat de wezenlijke standpunten zijn vind ik stom. Ze moeten grote wijzigingen aanbrengen in hun gedrag, en niet alleen op de genoemde punten. Waarom? Omdat ze zichzelf maar vooral anderen belemmeren.
Wat geeft mij het recht om het gedrag van intellectuelen op te dringen aan de rest van de wereld? Niets natuurlijk. De maatschappelijke bovenklasse balanceert op een smalle lijn van principes die aan de ene kant de intellectuelen verplichten om mensen te helpen met hun ellendige leven en aan de andere kant de bovenlaag verplicht om haar superioriteit vol te houden om superieur te zijn. Dat laatste is iets ingewikkelder dan dat ik het hier stel.
De reden echter voor de wereld om het gedrag van intellectuelen over te nemen, de verstandige reden (hier begint de vicieuze cirkel van de verdoemenis van de idiotenklasse, in marxistische kringen ook wel bekend als het proletariaat), is het simpele feit dat de intellectuele weg de goede weg is. Dat baseer ik op het feit dat intellectuelen langere en gezondere levens leiden. Om de statistiek aan te halen en wetenschappelijke ondersteuning voor die claim te leveren zou ik mezelf moeten exerceren en zou deze post niet stroken met de hoofdboodschap van dit blog, dus dat zal ik niet doen. Je mag het rustig zelf uitzoeken, mocht je dat willen, maar het maakt me niet uit. Je hoeft me ook helemaal niet te geloven, want daar doe ik het niet om. Langer, maar vooral gezonder leven is voor de overgrote meerderheid van de bevolking een goed streven, maar er wordt geen verstandige levensstijl aan gekoppeld, waardoor het niet gebeurt. Is het dan de schuld van de elite dat ze elitair zijn, gezien het feit dat ze lang en gelukkig leven en hun kinderen opvoeden om hetzelfde te kunnen doen, of van de 'gewone burger' omdat ze weigeren mee te doen aan de verstandige koers, in weerwil van het gezonde verstand?
Of ben ik nu de paus aan het bekeren tot het katholicisme? Ik vermoed van wel. Verdomde vicieuze cirkel.
Hugo Maat
27.4.10
25.4.10
Esnesnon 25-4-10
Hallo.
Wat is het nut van kunst? Ik blijf je het antwoord schuldig, want volgens mij is die vraag bijna een contradictie. Als je mij vraagt hoe scherp de hoeken van een cirkel zijn weet ik ook niet zo goed wat ik moet zeggen. Als je mij vraagt hoeveel zand er in een gigabyte zit snap ik de vraag gewoon niet. Hetzelfde met kunst, omdat in mijn puriteinse, arrogant-romantische opvatting (arrogomantisch?) de termen 'kunst' en 'nut' niet van dezelfde wereld zijn.
Kunst heeft bijkomende pleziertjes, zoals vermaak en een klein meisje dat twee tuinen verderop tegen haar vader zegt: 'Pappa, ik hoor allemaal mooie pianomuziek.' Dat vind ik erg leuk.
Hoe dan ook. Ouders zijn ook maar mensen. Het zijn, sterker nog, misschien wel de meest menselijke wezens op de hele wereld. Je bent vast scherp genoeg om in te zien dat dit een kwestie van visie en niet van feiten is.
Waarom blijf ik met alles wat ik doe en denk altijd aan dezelfde dingen denken? Waarom is er altijd die constante waar iedere gedachte toe herleid kan worden? Ben ik zo dierlijk?
Dit is mijn blog in zijn rauwe vorm. Rood en bloederig. Ik zie de banen lopen, maar ik besef dat op enige afstand de kluwen zich tot een vast tapijt verweven. Ik zwaai naar je, als je het kunt zien.
Hugo Maat
Wat is het nut van kunst? Ik blijf je het antwoord schuldig, want volgens mij is die vraag bijna een contradictie. Als je mij vraagt hoe scherp de hoeken van een cirkel zijn weet ik ook niet zo goed wat ik moet zeggen. Als je mij vraagt hoeveel zand er in een gigabyte zit snap ik de vraag gewoon niet. Hetzelfde met kunst, omdat in mijn puriteinse, arrogant-romantische opvatting (arrogomantisch?) de termen 'kunst' en 'nut' niet van dezelfde wereld zijn.
Kunst heeft bijkomende pleziertjes, zoals vermaak en een klein meisje dat twee tuinen verderop tegen haar vader zegt: 'Pappa, ik hoor allemaal mooie pianomuziek.' Dat vind ik erg leuk.
Hoe dan ook. Ouders zijn ook maar mensen. Het zijn, sterker nog, misschien wel de meest menselijke wezens op de hele wereld. Je bent vast scherp genoeg om in te zien dat dit een kwestie van visie en niet van feiten is.
Waarom blijf ik met alles wat ik doe en denk altijd aan dezelfde dingen denken? Waarom is er altijd die constante waar iedere gedachte toe herleid kan worden? Ben ik zo dierlijk?
Dit is mijn blog in zijn rauwe vorm. Rood en bloederig. Ik zie de banen lopen, maar ik besef dat op enige afstand de kluwen zich tot een vast tapijt verweven. Ik zwaai naar je, als je het kunt zien.
Hugo Maat
22.4.10
Esnesnon 22-4-10
Let's talk books.
1: Anything ever written by Umberto Eco is good. Call me biased and burn me at the stake.
2: Most Dutch literature is depressing, bad and depressingly bad. Call me rather biased and roast me on a stick above a pile of burning Dutch literary works.
3: The modern literature has abandoned the important duty of criticizing the world. Most literary works confine themselves to criticizing fictional beings in a semi-fictional setting, hiding the opinion and critical mind of the author. Call me a left-wing arrogant bastard and hang me with my own intestines.
4: The book is still an important form of art, the modern society has not changed that. The dependency on paper is allowed to end, but books endure as something beyond ink and paper. Call me a foolish romantic and bludgeon me to death with the third part of the Twilight saga.
5: Post-modernist literature is a filthy lie and the very term is an internal contradiction. Call me conservative, obtuce and slit your own wrists while listening to someone playing Guitar Hero in the background.
Enough books.
You know what, not enough books. Reverse that statement in your mind, please, for I won't change it here. More books. Much more books. I say: bookshops begone! Break the arbitrary monopoly of commercialist fools, attempting to dominate that which they can never fully grasp in profit margins and balance sheets. I say: bring back the aristocracy, so we have well-educated people who don't have to make money, to write books and poems! Stop worrying about money. As a matter of fact, destroy the society that makes artists into wage-workers. You know what, let's destroy modern society anyway. It's insane and we are slowly moving towards a dark and desperate future. Yeah. Everyone who says history is at an end is an utter moron, but I welcome the one who says historical progress should end with open arms. I am a reactionary towards a past that doesn't exist, I am an idealist time traveler. Maybe I should just get back to playing jazz.
Hugo Maat
1: Anything ever written by Umberto Eco is good. Call me biased and burn me at the stake.
2: Most Dutch literature is depressing, bad and depressingly bad. Call me rather biased and roast me on a stick above a pile of burning Dutch literary works.
3: The modern literature has abandoned the important duty of criticizing the world. Most literary works confine themselves to criticizing fictional beings in a semi-fictional setting, hiding the opinion and critical mind of the author. Call me a left-wing arrogant bastard and hang me with my own intestines.
4: The book is still an important form of art, the modern society has not changed that. The dependency on paper is allowed to end, but books endure as something beyond ink and paper. Call me a foolish romantic and bludgeon me to death with the third part of the Twilight saga.
5: Post-modernist literature is a filthy lie and the very term is an internal contradiction. Call me conservative, obtuce and slit your own wrists while listening to someone playing Guitar Hero in the background.
Enough books.
You know what, not enough books. Reverse that statement in your mind, please, for I won't change it here. More books. Much more books. I say: bookshops begone! Break the arbitrary monopoly of commercialist fools, attempting to dominate that which they can never fully grasp in profit margins and balance sheets. I say: bring back the aristocracy, so we have well-educated people who don't have to make money, to write books and poems! Stop worrying about money. As a matter of fact, destroy the society that makes artists into wage-workers. You know what, let's destroy modern society anyway. It's insane and we are slowly moving towards a dark and desperate future. Yeah. Everyone who says history is at an end is an utter moron, but I welcome the one who says historical progress should end with open arms. I am a reactionary towards a past that doesn't exist, I am an idealist time traveler. Maybe I should just get back to playing jazz.
Hugo Maat
21.4.10
Esnesnon 21-4-10
Hallo.
Ik heb twee dingen die ik even wil benoemen en ik wil de lengte van deze post beperken om mijn tijd en het leesgemak te vergroten. Ik zou dus zomaar eens geneigd kunnen zijn mijn verhaal halverwege af te kappen.
Okee, eens kijken hoe dit gaat. Even ter uitleg, ik heb mijn persoonlijke limiet even op 250 woorden gezet en zit nu te schrijven met een 'write-or-die' machine die ervoor zorgt dat ik op redelijk tempo doorschrijf terwijl mijn woorden continu geteld worden. Dit gaat er tevens voor zorgen dat ik het meer heb over wat ik werkelijk bedoel. Dat gaat meteen al fout omdat ik nu over willekeurige dingen zit te schrijven met als enige oogmerk het niet krijgen van een strafmaatregel is.
Ik heb, als ik in een rotbui ben, weleens de neiging kleine lijstjes te maken met criteria om mensen al dan niet te mogen. Vandaag zette ik op mijn lijstje onder andere smaak van muziek, en voor de verandering was dat niet om mensen af te zeiken. Integendeel, ik was vandaag blij verrast en gecharmeerd toen iemand mij begroette met de vraag of het Händel was dat ik net speelde. (Ik zat achter een piano, vandaag.) Ik vind het al heel wat dat iemand naar me luistert, aandachtsgierig als ik ben, maar dat iemand vervolgens herkent wat ik speel en daar zich positief over uitlaat vind ik aangenaam. Als dat de eerste woorden zijn die iemand in een volzin tegen je uit leidt dat ertoe dat diegene zich ontzettend, nou ja, op positieve wijze in mijn blikveld vestigt. Dat wordt een goede samenwerking, denk ik dan. Ik laat even buiten beeld dat die samenwerking erg beperkt gaat worden in ruimte en tijd. Dat was boodschap één.
Boodschap twee heeft te maken met een ontzettende hoeveelheid verachting en maatschappelijke kritiek. Ik heb ineens geen zin meer om het uit te typen omdat meneer Fauré mijn zinnen bedaard heeft. Ik bewaar mijn gal wel voor de keukentafel morgenochtend of zo.
Hugo Maat
Ik heb twee dingen die ik even wil benoemen en ik wil de lengte van deze post beperken om mijn tijd en het leesgemak te vergroten. Ik zou dus zomaar eens geneigd kunnen zijn mijn verhaal halverwege af te kappen.
Okee, eens kijken hoe dit gaat. Even ter uitleg, ik heb mijn persoonlijke limiet even op 250 woorden gezet en zit nu te schrijven met een 'write-or-die' machine die ervoor zorgt dat ik op redelijk tempo doorschrijf terwijl mijn woorden continu geteld worden. Dit gaat er tevens voor zorgen dat ik het meer heb over wat ik werkelijk bedoel. Dat gaat meteen al fout omdat ik nu over willekeurige dingen zit te schrijven met als enige oogmerk het niet krijgen van een strafmaatregel is.
Ik heb, als ik in een rotbui ben, weleens de neiging kleine lijstjes te maken met criteria om mensen al dan niet te mogen. Vandaag zette ik op mijn lijstje onder andere smaak van muziek, en voor de verandering was dat niet om mensen af te zeiken. Integendeel, ik was vandaag blij verrast en gecharmeerd toen iemand mij begroette met de vraag of het Händel was dat ik net speelde. (Ik zat achter een piano, vandaag.) Ik vind het al heel wat dat iemand naar me luistert, aandachtsgierig als ik ben, maar dat iemand vervolgens herkent wat ik speel en daar zich positief over uitlaat vind ik aangenaam. Als dat de eerste woorden zijn die iemand in een volzin tegen je uit leidt dat ertoe dat diegene zich ontzettend, nou ja, op positieve wijze in mijn blikveld vestigt. Dat wordt een goede samenwerking, denk ik dan. Ik laat even buiten beeld dat die samenwerking erg beperkt gaat worden in ruimte en tijd. Dat was boodschap één.
Boodschap twee heeft te maken met een ontzettende hoeveelheid verachting en maatschappelijke kritiek. Ik heb ineens geen zin meer om het uit te typen omdat meneer Fauré mijn zinnen bedaard heeft. Ik bewaar mijn gal wel voor de keukentafel morgenochtend of zo.
Hugo Maat
19.4.10
Esnesnon 19-4-10
Waarschuwing: ik probeer mijn digitale pen aan een vorm van meta-ethisch relativisme dat erg weinig realistische raakvlakken heeft. Deze post zal dus flink onzinnig zijn.
Wat is een groter kwaad? Is kwaad het gedrag wat je zelf als slecht ziet of dat wat anderen als slecht zien? Het goede antwoord is natuurlijk een beetje van allebei en een beetje van Maggie. Dat komt omdat dit antwoord erg in het midden ligt en discussies zo op en neer schommelen naarmate tijd en plaats variëren dat de beste oplossing voor het menselijk ras het laten liggen van het vraagstuk inhoudt. Elk mens doet dit op zijn tijd, soms omdat ze doodgaan. Ofwel gezond verstand ofwel de dood is de uitweg van ieder filosofisch vraagstuk. Maar nu maak ik het mezelf een beetje te gemakkelijk.
Naar mijn mening wordt bepaald of iets slecht is of niet door beide partijen. Het is gemakkelijker om slecht te zijn dan niet-slecht. Dat zit zo:
Quod erat demonstrandum. Als je het zelf niets vindt voel je je ongemakkelijk erover, als andere mensen het niets vinden zullen ze er vaak voor zorgen dat je je ongemakkelijk voelt. In de wereld van oordelen van binnen en buiten is er vrijwel alleen afkeuring te vinden, afkeuring en wanhoop. (NB: Dit valt te voorkomen door geen eigen vermogen tot oordelen te hebben en gewoon willoos met de massa meegaan, zoals veel mensen doen in de hoop veilig te zijn. Dit werkt aardig voor veel mensen.)
Wat is wat mij betreft de relevantie van dit hele gezwam? Ik ben bezig met iets waar ik iemand blij mee maak (even geen discussie of ik gelijk heb hierin) en ik zelf blij word. Ik zorg dus voor een toename van geluk. Puur teleologisch gezien zou een dergelijke handeling mij tot een goed mens doen promoveren. Natuurlijk gaat het niet zo makkelijk. Het heeft iets van doen met gebruik maken van iemands naïve, kwetsbare geest om mijn eigen lage verlangens te kunnen vervullen. Dat vind ik persoonlijk slecht. Dat maakt mijn handeling slecht, maar eigenlijk alleen voor mij. Gevolgtrekking: mijn kwaadaardigheid is goed. Pijnlijke tweede gevolgtrekking: ik zou door moeten gaan met iets dat ik persoonlijk immoreel vind.
Nare extrapolatie: als je iets slechts aan het doen ben zou je door mogen gaan, als mensen het maar niet merken en om die reden denken dat je toch goed bent. Consequentie: liegen is ook goed. Kortom: de wereld is een nare plaats.
Hugo Maat
Wat is een groter kwaad? Is kwaad het gedrag wat je zelf als slecht ziet of dat wat anderen als slecht zien? Het goede antwoord is natuurlijk een beetje van allebei en een beetje van Maggie. Dat komt omdat dit antwoord erg in het midden ligt en discussies zo op en neer schommelen naarmate tijd en plaats variëren dat de beste oplossing voor het menselijk ras het laten liggen van het vraagstuk inhoudt. Elk mens doet dit op zijn tijd, soms omdat ze doodgaan. Ofwel gezond verstand ofwel de dood is de uitweg van ieder filosofisch vraagstuk. Maar nu maak ik het mezelf een beetje te gemakkelijk.
Naar mijn mening wordt bepaald of iets slecht is of niet door beide partijen. Het is gemakkelijker om slecht te zijn dan niet-slecht. Dat zit zo:
Quod erat demonstrandum. Als je het zelf niets vindt voel je je ongemakkelijk erover, als andere mensen het niets vinden zullen ze er vaak voor zorgen dat je je ongemakkelijk voelt. In de wereld van oordelen van binnen en buiten is er vrijwel alleen afkeuring te vinden, afkeuring en wanhoop. (NB: Dit valt te voorkomen door geen eigen vermogen tot oordelen te hebben en gewoon willoos met de massa meegaan, zoals veel mensen doen in de hoop veilig te zijn. Dit werkt aardig voor veel mensen.)
Wat is wat mij betreft de relevantie van dit hele gezwam? Ik ben bezig met iets waar ik iemand blij mee maak (even geen discussie of ik gelijk heb hierin) en ik zelf blij word. Ik zorg dus voor een toename van geluk. Puur teleologisch gezien zou een dergelijke handeling mij tot een goed mens doen promoveren. Natuurlijk gaat het niet zo makkelijk. Het heeft iets van doen met gebruik maken van iemands naïve, kwetsbare geest om mijn eigen lage verlangens te kunnen vervullen. Dat vind ik persoonlijk slecht. Dat maakt mijn handeling slecht, maar eigenlijk alleen voor mij. Gevolgtrekking: mijn kwaadaardigheid is goed. Pijnlijke tweede gevolgtrekking: ik zou door moeten gaan met iets dat ik persoonlijk immoreel vind.
Nare extrapolatie: als je iets slechts aan het doen ben zou je door mogen gaan, als mensen het maar niet merken en om die reden denken dat je toch goed bent. Consequentie: liegen is ook goed. Kortom: de wereld is een nare plaats.
Hugo Maat
Abonneren op:
Posts (Atom)
Posts
