Esnesnon 21-4-10

Hallo.

Ik heb twee dingen die ik even wil benoemen en ik wil de lengte van deze post beperken om mijn tijd en het leesgemak te vergroten. Ik zou dus zomaar eens geneigd kunnen zijn mijn verhaal halverwege af te kappen.

Okee, eens kijken hoe dit gaat. Even ter uitleg, ik heb mijn persoonlijke limiet even op 250 woorden gezet en zit nu te schrijven met een 'write-or-die' machine die ervoor zorgt dat ik op redelijk tempo doorschrijf terwijl mijn woorden continu geteld worden. Dit gaat er tevens voor zorgen dat ik het meer heb over wat ik werkelijk bedoel. Dat gaat meteen al fout omdat ik nu over willekeurige dingen zit te schrijven met als enige oogmerk het niet krijgen van een strafmaatregel is.

Ik heb, als ik in een rotbui ben, weleens de neiging kleine lijstjes te maken met criteria om mensen al dan niet te mogen. Vandaag zette ik op mijn lijstje onder andere smaak van muziek, en voor de verandering was dat niet om mensen af te zeiken. Integendeel, ik was vandaag blij verrast en gecharmeerd toen iemand mij begroette met de vraag of het Händel was dat ik net speelde. (Ik zat achter een piano, vandaag.) Ik vind het al heel wat dat iemand naar me luistert, aandachtsgierig als ik ben, maar dat iemand vervolgens herkent wat ik speel en daar zich positief over uitlaat vind ik aangenaam. Als dat de eerste woorden zijn die iemand in een volzin tegen je uit leidt dat ertoe dat diegene zich ontzettend, nou ja, op positieve wijze in mijn blikveld vestigt. Dat wordt een goede samenwerking, denk ik dan. Ik laat even buiten beeld dat die samenwerking erg beperkt gaat worden in ruimte en tijd. Dat was boodschap één.

Boodschap twee heeft te maken met een ontzettende hoeveelheid verachting en maatschappelijke kritiek. Ik heb ineens geen zin meer om het uit te typen omdat meneer Fauré mijn zinnen bedaard heeft. Ik bewaar mijn gal wel voor de keukentafel morgenochtend of zo.

Hugo Maat