Esnesnon 1-4-10

Goedemorgen.

Ik heb het volgende al aan een paar mensen verteld, maar ik wilde het toch even opschrijven, wegens het hoge onzinnigheidsgehalte, mocht dat een geldig woord zijn.

Een paar dagen terug maakte ik een wandelingetje. Dat is een eufemisme voor lopen naast een fiets met een lekke band, wat weer een verhulde bekentenis over mijn eigen slordigheid is. Tijdens dat lopen, op een prille ochtend in maart, passeerde ik een golden retriever en zijn bron van onderhoud, een man. De retriever was bezig met een écht wandelingetje, die strekte even zijn poten en deed met de Franse slag hier en daar zijn behoefte, terwijl zijn menselijke butler hem vergezelde.
Het was een prachtbeest. Retrievers zijn in mijn verbeelding een missende schakel tussen een leeuw en een wolf, met een grote bos gulden haar, een scherpe snuit en mysterieuze, glanzende ogen. (Stel je eens een mens voor met de ogen en het haar van een retriever.) Dat dier liep rustig mijn blikveld door, statig als een aristocraat, maar zonder de fatterige air van een poedel. Voor mijn ogen stond één van de hoogste uitingen van de schoonheden van het hondenras, in volle glorie, grootmoedig genoeg om zijn wonderbaarlijkheid met mij, de onwaardige, te delen, en wat was de énige zin die door mijn verwonderde hoofd ging?
'Die man is vast een PVV-stemmer.'
Het gaat niet goed met mij. De synthese van wilde schoonheid en statige verfijndheid in natuurlijke vorm passeert in mijn ooghoek op zijn dagelijkse inspectie van zijn domein, en mijn eerste associatie is gevuld met weerzin en beelden van achterlijke intolerantie en een inhoudelijk hol schreeuwbeleid. Ik verkeer in een staat van ernstige wanhoop; deze wereld van gepopulariseerde politiek die mij retrievers laat koppelen aan geblondeerd haar heeft mij tot wanhoop gebracht.
Waarom hou ik een dergelijk absurd denkbeeld erop na? Omdat de massamedia (lees: tweedehands krant) mij hebben wijsgemaakt dat veel PVV-stemmers honden bezitten. Op basis van dat statistische gegeven concludeerde mijn irrationele denkvermogen (dat nog altijd een stuk sneller functioneert dan mijn rationaliteit om onduidelijke reden) dat de man die achter de golden retriever aanhobbelde die ochtend wegens het feit dat hij een hond zou 'bezitten' PVV stemt. Dat is geen correcte redenering. Sterker nog, achteraf gezien ben ik van mening dat zowel rationeel als irrationeel gezien die redenering helemaal niet voor de hand ligt.
Als iemand een natuurlijke schoonheid als een retriever in zijn huis opneemt kan het toch geen kortzichtige idioot zijn? Dat moet wel een goed mens zijn en dus geen PVV-stemmer. Dát is de irrationele redenatie die ik had moeten maken. In plaats daarvan heb ik mijn geest vervuild met dat politieke geraaskal en mijn beeld van de wereld verpest. Ik zou alle golden retrievers willen zeggen dat het me spijt.

Hugo Maat