Esnesnon 12-4-10

Hello.

De volgende post is opgedragen aan mijn eerste verliefdheid en mijn eerste romantische liefde. Ik ben ze helemaal niets schuldig en zij nog minder aan mij, maar wat ik heden ten dage denk heeft veel met ze te maken in een onconventionele manier. Ik wil aan hen, zonder dat ze het lezen (ik hoop van niet, eigenlijk) de volgende woorden richten: 'Als ik je kan doorzien / kan ik op je neerkijken. / Als ik je niet kan respecteren / kan ik niet van je houden.'

Kunst is voor mijn gevoel altijd gebonden aan het gehoor, met de muziek, terwijl macht iets is dat ik lichamelijk voel. Liefde in mijn leven is iets dat ik associeer met het zichtvermogen. Mijn eerste criterium ligt bij de ogen, die van mij en die van de ander. Het gebaar van de liefde is voor mij dan ook het oogcontact, in plaats van het vasthouden van handen, de kus of anderszins overwegend lichamelijke handelingen. Romantiek begint bij een blik en eindigt op het punt waar bepaalde hormonen in de hersenen zorgen voor verwijding van de pupillen en ik mijn ogen moet sluiten tegen de toegenomen helderheid van de wereld.
Wat doen ogen? Ogen zijn tegelijkertijd een poort van de wereld naar de mens en een weg terug van de mens naar de wereld - specifieker, een weg van de mens naar een ander. Het is kortzichtig om te denken dat jouw ogen de enigen zijn die kijken en de enigen die zien. Ik, onder andere, ben ook altijd aan het kijken en ook altijd aan het zien. Je zoekt en leest de mensen om je heen maar vergeet in dat proces dat je een mens bent en niet alleen een paar ogen. Je kan niet alleen maar nemen en nooit iets geven, dat laatste gebeurt de hele tijd al.
Heb je daar op gerekend? Heb je daar aan gedacht? Terwijl je zoekt, kijkt, ziet en leest, besef je dan ook de priemende ogen in jouw richting? Ik denk van niet. Je was, zij het maar kort, van je stuk gebracht toen ik jouw eigen situatie aan je voorstelde. Wat moet ik daar van denken, als wij in oogcontact staan, als we allebei kijken, maar ik de enige ben die niet alleen de ander aankijkt en ook probeert in te zetten dat wij, nou ja, elkaar aankijken?
Jij kijkt wel naar me, maar je ziet me slechts deels. Je ziet het mens dat ik ben, of probeert het, maar je slaat geen acht op het feit dat ik op zijn minst evengoed zelf ook kijk. Ik kan je zien en ik probeer je te bereiken met mijn blik. Het lukt niet zo goed. Onze lichamen zijn dichtbij genoeg om elkaar te kunnen omhelzen, maar er zit teveel afstand tussen onze ogen voor mij om je aan te kunnen raken. Ik sla mijn ogen neer.

Hugo Maat