(waarschuwing, crap ahead. voor de diaries, scroll naar beneden)
Goedenavond. Nacht. Bijna ochtend en toch weer bijna middag. Ik bevind me ergens op een grens, beste lezer. A la recherche du temps trouvé en temps perdu.
Weest zo vriendelijk en geduldig mij toe te staan om de termen temps trouvé en temps perdu uit te leggen. Het zijn termen die mijn conversaties (met een beperkte keuze aan gesprekspartners) bevolken, zonder werkelijk mijn gedachten te bevolken, omdat ik de ware betekenis van de termen misschien wel onder woorden kan brengen, maar nog lang niet kan voelen. Ik heb de verloren of gevonden tijd, wonderbaarlijke elementen voor ieder verhaal, inclusief het verhaal van ons leven, nog niet mogen ervaren.
Als eerste alinea van het middenstuk het onder woorden brengen van de termen, iets dat ik meen en beweer te kunnen. De term temps perdu is een term die werkelijk druipt van de literaire pretentieuziteit. Als je wérkelijk begrijpt waarom en ik bedoel dan ook begrijpen uit directe ervaring met de literaire temps perdu, mijn medelijden. Ik geloof dan namelijk dat je hebt geleden. Uitleg is vereist, omdat ik ervan uitga dat geen van jullie de ellende heeft meegemaakt die 'A la recherche du temps perdu' heet.
'A la recherche du temps perdu' is een zevendelig boek, geschreven door de beroemde Proust. Het is wijd en zijds beschouwd het absolute toppunt van de Franse literatuur. Het wordt bejubeld. Het wordt aanbeden. Misschien ben ik gek, maar ik beschouw Prousts meesterwerk als iets dat zo waardeloos is dat het zelfs niet de eer verdient over gekotst te worden. Het is mogelijk het saaiste boek dat ooit geschreven is. Okee, ik druk me verkeerd uit. Het is (saaier?) iets ergers dan (saai?) dat. Het boek gaat over een oude eikel die zo ongelukkig is omdat zijn jeugd voorbij is, de temps perdu dus. That's it. De rest is puur, onversneden saai gelul. Het gaat nérgens over. Helemaal nérgens. Literair hoogstandje, natuurlijk! Tenminste, als dat betekent dat het nog minder waard is dan de stront van een manke Tsernobyl-vlieg. (Goed, verkeerde vergelijking. Als je stront van een manke Tsernobyl-vlieg zou bezitten ben je ten minste een uitzonderlijk en fascinerend persoon. Gek, maar fascinerend. De mensen die 'temps perdu' bezitten zijn... nou ja, er zijn vast uitzonderingen, maar het zijn saaie, pretentieuze... types.) Temps perdu? Ja, het gaat over verloren tijd, de tijd van de hoofdpersoon en de tijd van de lezer, die dus blijkbaar door zeven delen tinnef heengraaft, smakelozer dan de rijstebrijberg, een massa oud papier of een poolkap.
Temps trouvé. Ik práát dus over dingen als het bovenstaande en blijkbaar bestaan er mensen op de wereld die werkelijk een gesprek ervan maken. Tijdens zo'n gesprek bedachten we de temps trouvé, het tegenovergestelde van verloren tijd; gevonden tijd, die je onverwachts in je schoot krijgt. Daarbij kwam ook de vraag wat het gevolg was van een dergelijk verschijnsel en hoe het kon plaatsvinden. Verkeerde volgorde van nadenken, maar dat deed er niet toe. Temps trouvé was een interessant literair element, onbenut in de ogen van mij en mijn gesprekspartner. Mogelijkheden die in mijn hoofd opsprongen waren de magisch-realistische plots zoals de resultaten van het verlengen van dagen van 24 naar 25 uur, of wat er zou gebeuren als er ineens een extra dag op de kalender (9 drie kwart) zou verschijnen, maar ook meer aardse elementen zoals iemand die voor een stressverminderingskuur naar een hutje op de Veluwe wordt gestuurd om daar een maand lang helemaal onbezorgd op zichzelf te leven. Het ware vage schetsen, maar het magische idee van gratis tijd leek me op de één of andere manier zo fascinerend.
Het idee was fascinerend, maar om eerlijk te zijn vóél ik niet wat het betekent. Ik kan de gevolgen en gevoelens bedenken, maar niet voelen. Wat zegt dit over mij? Naar mijn mening vertelt het iets over mijn gevoelsleven. Veel van mijn emoties en gedachten zijn gebaseerd op wat ik dénk dat ik moet voelen of denken. Ik ken(de) veel emoties (een aantal tot kort voorheen) niet van mijzelf. De haakjes staan daar voor een emotie die de tekentafel heeft verlaten. Ik ben niet langer aan het functioneren zoals ik denk dat het zou zijn. Ik voel het nu.
Costa Rica Diaries 3
We zitten in Rancho Luna, een bed 'n breakfast die hoog aangeschreven staat bij allerlei toeristendingen. Het ligt vlakbij het plaatsje La Virgen, wat op zijn beurt weer in the middle of nowhere ligt. Je zou zeggen, het ligt in Costa Rica, maar eigenlijk ligt het in Nowhere, een specifiek soort land waar alle vage plekken zoals La Virgen liggen, maar ook gesloopte bushokjes, temidden van een heuvelgebied dat kort daarvoor getroffen was door een bosbrand. Allerlei dingen. Het is een raar land, dat Nowhere. Toen we aankwamen in Rancho Luna kregen we te horen dat het geen bruikbaar adres meer was. Eigenlijk was het een verlaten plaats, de ranch was door een kredietcrisis in de US failliet. De eigenaar was een beetje de weg kwijt, de managers waren opgestapt. Hij was 260.000 dollar verloren aan de hele zaak. Wij zijn hier toch maar gaan overnachten, maar het is een rare boel. Wel veel jungle hier, heel mooi, met apen, gifkikkers, rare vogels, rare bomen en we zijn wezen raften op de Sarapiqui. Prachtig en heerlijk. Waren jullie (was jij) er maar bij. Het is geweldig. Ook het eten is (nog steeds, alweer) fantastisch. Alleen het weer is een beetje... regenachtig. Nog nooit heb ik zoveel regen gezien als gisteren, om eerlijk te zijn. Er kwam ziekelijk veel water uit de lucht. We hadden een vulkaan bezocht en een stel rare meren gezien, met zwavelluchten enzo en gigantische kraters. Daarna reden we weg (oh ja, we hebben nu een auto) van de vulkaan, raakten de weg kwijt, zaten in ontstellende regen en vonden de weg hier naar toe. Ik ben hier morgen de hele dag nog, maar overmorgen vroeg verdwijn ik weer ergens heen, naar een andere vulkaan. Niet te geloven dat ik eigenlijk nog maar net een week in dit land ben. Eind juli weer terug, dames en heren, eind juli!
Nu eerst de Duivelsverzen en de Terminator. Rare combinatie, waar wat doe je anders in je gevonden tijd? (jungles bekijken, zwemmen in wilde rivieren, bomen klimmen, raften, zonnen?)
Karo
10.7.08
8.7.08
Esnesnon 7-7-08
Costa Rica (rrrrrrrrrrrrriiicaa!) diaries part 2.
Goedenavond. Middag hier, avond daar. Misschien ochtend op het moment dat je dit leest. Weinig kan me nog verbazen, na wat ik kort geleden te aanschouwen kreeg. We zitten in Hotel Aranjuez, (Aran-Gwes) in San Jose, (gggosee) waar we een nachtje blijven voordat we doorgaan naar het binnenland. Dag Caribbean, hallo jungle. Ze hebben hier internet. Gratis internet, zelfs. Helaas krijg ik wegens het absurde tijdstip waarschijnlijk geen van jullie te spreken. Helaas pindakaas en een dergelijk gesprek wordt gemist. Nu door naar de informatie.
A: Yes, na een eindeloze strijd met het toetsenbord heb ik het kunnen instellen zodat het als een Nederlands toetsenbord fungeert. Zo weet ik weer waar de dubbele punt is, de reden dat ik een dergelijke ruzie met de toetsen had. Nu door naar de echte, relevante informatie die totaal niet boeiend is voor iemand anders dan ik. (NB: Als je dit interessant vindt, laat je nakijken en ga op vakantie. Naar een leuke plek. België ofzo.)
B: Mijn schouder doet geen pijn. Hij deed van dinsdag tot gisteren ergens een soort zeurend pijn, irritant tot op het punt dat ik mezelf wilde slaan, enkel mezelf inhoudend wegens het besef dat slaan, over het algemeen, geen pijn wegneemt. Yay voor mijn schouder. Ondanks het feit dat ik al enige tijd in een derde wereldland verblijf ben ik niet dood, niet beroofd, ben ik niet onder een auto gekomen, ben ik niet vergiftigd, heb ik geen diarree en bezit ik nog evenveel gezond verstand en helderheid als aan het begin van de reis. Hoezee. Oftewel, ik ben in optima forma. Misschien moet ik me scheren...
C: Ik word gedwongen een 'Historische Stadswandeling' in San Ggoosee te maken. Moment.
D: Ik ben terug van de 'Historische Stadswandeling' in San Ggoosee. Wat ik eigenlijk wilde schrijven voordat ze me achter de computer vandaan dwongen, was dat ik een 'Historische Stadswandeling' behoorlijk stom vind in dit land, gezien het feit dat zowel op het gebied van historie als van stad dit een behoorlijk saaie stad is. Er is niets te zien en er is gewoon helemaal geen historie. (Dat geldt feitelijk voor ieder land aan deze kant van de oceaan. Goed, er zijn ruïnes van de Maya's en de Inca's, maar die krijg ik deze vakantie echt niet te zien. Voor de rest is er niet echt geschiedenis en niet echt cultuur. In Costa Rica wil ik in de golven liggen of in bomen hangen, damnit! Dat is waar dit land goed in/voor is! Geen stadswandeling. Jakkes.) Zoals verwacht was er dus ook niets te zien.
E: Denk nou alsjeblieft niet dat ik alleen maar ellende heb beleefd hier of dat dit een stomme stad is, want ik heb voortreffelijk getafeld vanavond. Na een behoorlijke speurtocht hebben we een restaurant opgezocht dat we een week geleden, vlak na onze aankomst op het vliegveld en vlak voordat we naar het strand gingen (dé plek in dit land die de moeite waard is om te zijn) hadden gezien om daar vervolgens te eten.
*krabbel in de kantlijn: lief dagboek, dit is de laatste dag dat we samen 100 jaar zijn. ik 16, mams 52, broers 20 en 12. de laatste keer ook dat we het vierden.*
Ik at Casado, dat is een streekgerecht, erg lekker. Rijst met bonen is de oppervlakkige manier om het te beschrijven. Ze gooien er alleen zoveel extra's bij dat geen enkele beschrijving zonder foto's voldoet. Dat alles voor een spotprijsje... fantastico. Ik was na afloop nog zo vriendelijk (gulzig) om het bord van mijn kleine broertje leeg te eten, die het niet meer aankon om nog meer rijst met bonen (en let wel: heel erg veel extra's) te verorberen. Ik heb dus veel gegeten. Erbij dronk ik mangosap, omdat het papajasap op was. (nee, de blender was stuk, maar hoe dan ook...) Dat was ook al erg lekker. Het fruitsap hier is altijd vers, zelfgeperst, zoetig, koel, goedkoop en dus bij elkaar ronduit fabulous. (Het woordje fabulous heb ik overgenomen van de eigenaar van ons vorige vakantiehuisje, Colin, die, naar wij onlangs vernomen, inderdaad homo was, zoals we al vermoeden. Ik ben zelden zo'n uitgesproken nicht tegengekomen. Hij zei nooit fabulous, maar ik kan me zo goed voorstellen dat hij dat zou zeggen dat ik het vervolgens van hem in gedachten heb overgenomen.)
Kortom, goed voedsel. Zelfs voor een kieskeurige ellendeling als ik.
F: Mijn profielwerkstuk lijkt steeds lastiger te worden naarmate ik er meer over nadenk. Dit volgende stuk klinkt in mijn eigen hoofd uitermate saai, maar ik schroom niet om het hier over de digitale bladzijdes uit te spuwen, terwijl ik anderzijds een nederige poging waag ulieden met angstaanjagend taalgebruik te weren van het lezen hiervan.
Mijn hemel dit werkte averechts zeker... Goed dan, mijn verhaaltje over mijn profielwerkstuk. Ik heb al enige tijd terug besloten het profielwerkstuk voornamelijk te houden over christelijke splintergroeperingen in de periode tussen ongeveer 100 en 325 nChr. (je kunt nog gerust afhaken) Bij name noem ik het Mannisme, het Manicheïsme, het Arianisme en het Marcionisme. Het waren er nog velen meer. Uiteindelijk is de versplintering van sektes, ontstaan door de snelle verspreiding van het geloof die met allerlei andere culturen en geloven in aanraking kwam wat overal voor een ander smaakje zorgde, geëindigd door die ellendelingen van een Romeinen, die de katholieke kerk stichtten. Een centraal, vast gedachtengoed met een selectie juiste en onjuiste evangeliën en bepaalde afspraken over feesten en algehele ontologie. Dit werd gedaan om het geloof van een hippiecultus te veranderen in een machtsmiddel om de orde te bewaren, iets dat over het algemeen niet echt lukt als iedereen zijn eigen idee heeft dat weer afwijkt van de staatsreligie. Vervolgens hield dat ongeveer vijftienhonderd jaar aardig stand. Het systeem kreeg een klap van de reformatie, maar liet nooit de macht van het centrale gedachtegoed varen. Daarnaast, vergeet niet, had de reformatie ook zo zijn eigen centrale gedachtegoed. We spreken over drie verschillende (veel op elkaar lijkende) protestantse geloven net als de orthodoxe en de rooms-katholieken, goed, maar het gaat om een absoluut gedachtegoed nog steeds. De kerk had macht over de wetenschap en bleef een machtsmiddel, ditmaal niet van de Romeinen, maar van zichzelf of van Europese koningen. Helaas kwam toen algehele vrijheid van geloof ongeveer en door verbetering van media versplinterde het centrale gedachtegoed, waardoor tegen het begin van vorige eeuw er weer een nieuwe versplintering ontstond. Ineens kwamen de charismatische beweging, de pinksterbeweging, de zevendedagsadvertisten, de jehova's, rastafarianisten en massa's vage ondergrondse kerken, samen met de hele nieuwe overtuiging dat God persoonlijk was. Weg centrale gedachtegoed, hallo tweede versprokkeling van het Christendom. Ik baseerde mijn PWS op de overeenkomst tussen die twee periodes van versprokkeling, in de hoop dat ik geschiedkundig en theologisch uit de hoek kon komen met een verband. Ik stelde dat versplinteringen als dat plaatsvonden door een vacuum aan gedachtegoed, onduidelijkheid dus. We zien eerst het niet bestaan van een centraal geloof, alleen het vage idee van het Christendom, en in de twintigste eeuw de afzwakking van de geloofwaardigheid van de geloven en de groeiende mogelijkheid tot kennis, een onduidelijkheid dus. In dat vacuum onstaan dus subreligies, die in het eerste voorbeeld dus gewoon zijn uitgeroeid en geassimileerd door het centrale gedachtegoed. Het klonk mij als muziek in de oren om eens lekker over uit te wijden, maar toen ging ik op mijn neus.
Ik was zo vrij geweest iets over het hoofd te zien. Ik was wel in staat geweest de reformatie af te doen als 'geen versplintering, maar een direct schisma die alsnog een centraal gedachtegoed in leven houdt' maar datzelfde kon ik niet doen met de religieuze onrust in de dertiende eeuw. Ik doel hiermee op de opkomst van de Franciscanen, Dominicanen en zonder grappen toch zeker twintig nieuwe bewegingen, die uit het niets op leken te komen en te vertakken. Was er een vacuum aan gedachtegoed in het midden van de katholieke heerschappij? Nooit of te nimmer, zou je zeggen, maar gelukkig had ik een hangmat. Na een uur knokken met theses, mogelijkheden en mijn studiemateriaal zag ik een uitweg. Tegenpausen. Secularisering. Verstedelijking. De Kerk (jawel, hoofdletter) liep ernstige problemen op in die tijd doordat Vaticaanstad een politiek rattennest werd, met moorden e.d. en als toppunt het verplaatsen van het pauselijk hof naar Avignon en de plotselinge verwarring die ontstond toen er twee pausen waren, in Avignon en in Rome. Ze excommuniceerden (help wat is dat voor een woord...) elkaar en hun volgelingen naar hartelust en verspreidden praatjes over rare gebruiken van 'die anderen' wat zorgde voor tegenstrijdige informatie en jawel, een uiteindelijk ontbreken van centraal gedachtegoed. Ook verschoof in die tijd de concentratie van kennis van de kloosters meer naar de steden, wat ook weer voor gebrek aan controle op gedachtegoed vanuit de Kerk zorgde. Dan tenslotte begonnen pausen en andere hoge pieten contradictioneel te doen door veel te rijk te leven en door te proberen het beeld van de arme Christus uit te bannen. Ineens moest hij een rijk man zijn, wat het rechtvaardigde om zelf corrupt rijk te zijn. Dergelijke contradicties met jezelf zorgen ook weer voor zwakker gedachtegoed. (Ik weet dat je nu kan zeggen, dat laatste voorbeeld komt me bekend voor van de reformatie, maar daar heb ik op gerekend. Daar werd er niet controversieel of moeilijk over gedaan, ze verklaarden het als vereren van de schoonheid van Gods schepping enzo. Dat is geen verzwakking, maar gewoon corrupt.)
Dat was alles dat ik even wilde zeggen daarover. Ik kan dus nog gewoon doorgaan met het PWS en als het goed gaat heb ik zometeen zelfs een gecorrobeerde theorie.
G: Ik mis muziek. Het is nog wel vaag aanwezig in mijn hoofd, maar ik heb geen piano meer onder mijn vingers. Inmiddels heb ik Nocturne 20 van Chopin al helemaal grijs gedraaid in mijn achterhoofd, iets dat me ondanks de schoonheid niet veel beter doet voelen. Het voelt eerder alsof ik in de regen me voor zit te stellen dat de zon schijnt, ondanks het feit dat ik beef van de kou en mijn tanden klapperen terwijl mijn haar in natte slierten langs mijn hoofd hangt. Nou heb ik niets aan te merken op de regen hier, die is zelfs best aangenaam, maar ik probeer een metafoor te schetsen. Help, een dubbele metafoor... Snel ergens anders aan denken, het doet pijn.
H: Lieve help, het is bij jullie nu vier uur s'ochtends. Morgenochtend onbeperkt buffet! Wie mij kent weet wat dat betekent. Ik heb een verbod gekregen het hotel een failissement te eten, omdat we aan het einde van de vakantie hier weer twee dagen zitten. Dat betekent overigens twee (of één hele lange) blogpost die dagen, wegens het gratis internet. Heerlijk hotel, dit Arran-gwes.
Karo
Ps: Wat maak ik soms toch buitensporig gebruik van tekst tussen haakjes... en wat is deze tekst lang...
Goedenavond. Middag hier, avond daar. Misschien ochtend op het moment dat je dit leest. Weinig kan me nog verbazen, na wat ik kort geleden te aanschouwen kreeg. We zitten in Hotel Aranjuez, (Aran-Gwes) in San Jose, (gggosee) waar we een nachtje blijven voordat we doorgaan naar het binnenland. Dag Caribbean, hallo jungle. Ze hebben hier internet. Gratis internet, zelfs. Helaas krijg ik wegens het absurde tijdstip waarschijnlijk geen van jullie te spreken. Helaas pindakaas en een dergelijk gesprek wordt gemist. Nu door naar de informatie.
A: Yes, na een eindeloze strijd met het toetsenbord heb ik het kunnen instellen zodat het als een Nederlands toetsenbord fungeert. Zo weet ik weer waar de dubbele punt is, de reden dat ik een dergelijke ruzie met de toetsen had. Nu door naar de echte, relevante informatie die totaal niet boeiend is voor iemand anders dan ik. (NB: Als je dit interessant vindt, laat je nakijken en ga op vakantie. Naar een leuke plek. België ofzo.)
B: Mijn schouder doet geen pijn. Hij deed van dinsdag tot gisteren ergens een soort zeurend pijn, irritant tot op het punt dat ik mezelf wilde slaan, enkel mezelf inhoudend wegens het besef dat slaan, over het algemeen, geen pijn wegneemt. Yay voor mijn schouder. Ondanks het feit dat ik al enige tijd in een derde wereldland verblijf ben ik niet dood, niet beroofd, ben ik niet onder een auto gekomen, ben ik niet vergiftigd, heb ik geen diarree en bezit ik nog evenveel gezond verstand en helderheid als aan het begin van de reis. Hoezee. Oftewel, ik ben in optima forma. Misschien moet ik me scheren...
C: Ik word gedwongen een 'Historische Stadswandeling' in San Ggoosee te maken. Moment.
D: Ik ben terug van de 'Historische Stadswandeling' in San Ggoosee. Wat ik eigenlijk wilde schrijven voordat ze me achter de computer vandaan dwongen, was dat ik een 'Historische Stadswandeling' behoorlijk stom vind in dit land, gezien het feit dat zowel op het gebied van historie als van stad dit een behoorlijk saaie stad is. Er is niets te zien en er is gewoon helemaal geen historie. (Dat geldt feitelijk voor ieder land aan deze kant van de oceaan. Goed, er zijn ruïnes van de Maya's en de Inca's, maar die krijg ik deze vakantie echt niet te zien. Voor de rest is er niet echt geschiedenis en niet echt cultuur. In Costa Rica wil ik in de golven liggen of in bomen hangen, damnit! Dat is waar dit land goed in/voor is! Geen stadswandeling. Jakkes.) Zoals verwacht was er dus ook niets te zien.
E: Denk nou alsjeblieft niet dat ik alleen maar ellende heb beleefd hier of dat dit een stomme stad is, want ik heb voortreffelijk getafeld vanavond. Na een behoorlijke speurtocht hebben we een restaurant opgezocht dat we een week geleden, vlak na onze aankomst op het vliegveld en vlak voordat we naar het strand gingen (dé plek in dit land die de moeite waard is om te zijn) hadden gezien om daar vervolgens te eten.
*krabbel in de kantlijn: lief dagboek, dit is de laatste dag dat we samen 100 jaar zijn. ik 16, mams 52, broers 20 en 12. de laatste keer ook dat we het vierden.*
Ik at Casado, dat is een streekgerecht, erg lekker. Rijst met bonen is de oppervlakkige manier om het te beschrijven. Ze gooien er alleen zoveel extra's bij dat geen enkele beschrijving zonder foto's voldoet. Dat alles voor een spotprijsje... fantastico. Ik was na afloop nog zo vriendelijk (gulzig) om het bord van mijn kleine broertje leeg te eten, die het niet meer aankon om nog meer rijst met bonen (en let wel: heel erg veel extra's) te verorberen. Ik heb dus veel gegeten. Erbij dronk ik mangosap, omdat het papajasap op was. (nee, de blender was stuk, maar hoe dan ook...) Dat was ook al erg lekker. Het fruitsap hier is altijd vers, zelfgeperst, zoetig, koel, goedkoop en dus bij elkaar ronduit fabulous. (Het woordje fabulous heb ik overgenomen van de eigenaar van ons vorige vakantiehuisje, Colin, die, naar wij onlangs vernomen, inderdaad homo was, zoals we al vermoeden. Ik ben zelden zo'n uitgesproken nicht tegengekomen. Hij zei nooit fabulous, maar ik kan me zo goed voorstellen dat hij dat zou zeggen dat ik het vervolgens van hem in gedachten heb overgenomen.)
Kortom, goed voedsel. Zelfs voor een kieskeurige ellendeling als ik.
F: Mijn profielwerkstuk lijkt steeds lastiger te worden naarmate ik er meer over nadenk. Dit volgende stuk klinkt in mijn eigen hoofd uitermate saai, maar ik schroom niet om het hier over de digitale bladzijdes uit te spuwen, terwijl ik anderzijds een nederige poging waag ulieden met angstaanjagend taalgebruik te weren van het lezen hiervan.
Mijn hemel dit werkte averechts zeker... Goed dan, mijn verhaaltje over mijn profielwerkstuk. Ik heb al enige tijd terug besloten het profielwerkstuk voornamelijk te houden over christelijke splintergroeperingen in de periode tussen ongeveer 100 en 325 nChr. (je kunt nog gerust afhaken) Bij name noem ik het Mannisme, het Manicheïsme, het Arianisme en het Marcionisme. Het waren er nog velen meer. Uiteindelijk is de versplintering van sektes, ontstaan door de snelle verspreiding van het geloof die met allerlei andere culturen en geloven in aanraking kwam wat overal voor een ander smaakje zorgde, geëindigd door die ellendelingen van een Romeinen, die de katholieke kerk stichtten. Een centraal, vast gedachtengoed met een selectie juiste en onjuiste evangeliën en bepaalde afspraken over feesten en algehele ontologie. Dit werd gedaan om het geloof van een hippiecultus te veranderen in een machtsmiddel om de orde te bewaren, iets dat over het algemeen niet echt lukt als iedereen zijn eigen idee heeft dat weer afwijkt van de staatsreligie. Vervolgens hield dat ongeveer vijftienhonderd jaar aardig stand. Het systeem kreeg een klap van de reformatie, maar liet nooit de macht van het centrale gedachtegoed varen. Daarnaast, vergeet niet, had de reformatie ook zo zijn eigen centrale gedachtegoed. We spreken over drie verschillende (veel op elkaar lijkende) protestantse geloven net als de orthodoxe en de rooms-katholieken, goed, maar het gaat om een absoluut gedachtegoed nog steeds. De kerk had macht over de wetenschap en bleef een machtsmiddel, ditmaal niet van de Romeinen, maar van zichzelf of van Europese koningen. Helaas kwam toen algehele vrijheid van geloof ongeveer en door verbetering van media versplinterde het centrale gedachtegoed, waardoor tegen het begin van vorige eeuw er weer een nieuwe versplintering ontstond. Ineens kwamen de charismatische beweging, de pinksterbeweging, de zevendedagsadvertisten, de jehova's, rastafarianisten en massa's vage ondergrondse kerken, samen met de hele nieuwe overtuiging dat God persoonlijk was. Weg centrale gedachtegoed, hallo tweede versprokkeling van het Christendom. Ik baseerde mijn PWS op de overeenkomst tussen die twee periodes van versprokkeling, in de hoop dat ik geschiedkundig en theologisch uit de hoek kon komen met een verband. Ik stelde dat versplinteringen als dat plaatsvonden door een vacuum aan gedachtegoed, onduidelijkheid dus. We zien eerst het niet bestaan van een centraal geloof, alleen het vage idee van het Christendom, en in de twintigste eeuw de afzwakking van de geloofwaardigheid van de geloven en de groeiende mogelijkheid tot kennis, een onduidelijkheid dus. In dat vacuum onstaan dus subreligies, die in het eerste voorbeeld dus gewoon zijn uitgeroeid en geassimileerd door het centrale gedachtegoed. Het klonk mij als muziek in de oren om eens lekker over uit te wijden, maar toen ging ik op mijn neus.
Ik was zo vrij geweest iets over het hoofd te zien. Ik was wel in staat geweest de reformatie af te doen als 'geen versplintering, maar een direct schisma die alsnog een centraal gedachtegoed in leven houdt' maar datzelfde kon ik niet doen met de religieuze onrust in de dertiende eeuw. Ik doel hiermee op de opkomst van de Franciscanen, Dominicanen en zonder grappen toch zeker twintig nieuwe bewegingen, die uit het niets op leken te komen en te vertakken. Was er een vacuum aan gedachtegoed in het midden van de katholieke heerschappij? Nooit of te nimmer, zou je zeggen, maar gelukkig had ik een hangmat. Na een uur knokken met theses, mogelijkheden en mijn studiemateriaal zag ik een uitweg. Tegenpausen. Secularisering. Verstedelijking. De Kerk (jawel, hoofdletter) liep ernstige problemen op in die tijd doordat Vaticaanstad een politiek rattennest werd, met moorden e.d. en als toppunt het verplaatsen van het pauselijk hof naar Avignon en de plotselinge verwarring die ontstond toen er twee pausen waren, in Avignon en in Rome. Ze excommuniceerden (help wat is dat voor een woord...) elkaar en hun volgelingen naar hartelust en verspreidden praatjes over rare gebruiken van 'die anderen' wat zorgde voor tegenstrijdige informatie en jawel, een uiteindelijk ontbreken van centraal gedachtegoed. Ook verschoof in die tijd de concentratie van kennis van de kloosters meer naar de steden, wat ook weer voor gebrek aan controle op gedachtegoed vanuit de Kerk zorgde. Dan tenslotte begonnen pausen en andere hoge pieten contradictioneel te doen door veel te rijk te leven en door te proberen het beeld van de arme Christus uit te bannen. Ineens moest hij een rijk man zijn, wat het rechtvaardigde om zelf corrupt rijk te zijn. Dergelijke contradicties met jezelf zorgen ook weer voor zwakker gedachtegoed. (Ik weet dat je nu kan zeggen, dat laatste voorbeeld komt me bekend voor van de reformatie, maar daar heb ik op gerekend. Daar werd er niet controversieel of moeilijk over gedaan, ze verklaarden het als vereren van de schoonheid van Gods schepping enzo. Dat is geen verzwakking, maar gewoon corrupt.)
Dat was alles dat ik even wilde zeggen daarover. Ik kan dus nog gewoon doorgaan met het PWS en als het goed gaat heb ik zometeen zelfs een gecorrobeerde theorie.
G: Ik mis muziek. Het is nog wel vaag aanwezig in mijn hoofd, maar ik heb geen piano meer onder mijn vingers. Inmiddels heb ik Nocturne 20 van Chopin al helemaal grijs gedraaid in mijn achterhoofd, iets dat me ondanks de schoonheid niet veel beter doet voelen. Het voelt eerder alsof ik in de regen me voor zit te stellen dat de zon schijnt, ondanks het feit dat ik beef van de kou en mijn tanden klapperen terwijl mijn haar in natte slierten langs mijn hoofd hangt. Nou heb ik niets aan te merken op de regen hier, die is zelfs best aangenaam, maar ik probeer een metafoor te schetsen. Help, een dubbele metafoor... Snel ergens anders aan denken, het doet pijn.
H: Lieve help, het is bij jullie nu vier uur s'ochtends. Morgenochtend onbeperkt buffet! Wie mij kent weet wat dat betekent. Ik heb een verbod gekregen het hotel een failissement te eten, omdat we aan het einde van de vakantie hier weer twee dagen zitten. Dat betekent overigens twee (of één hele lange) blogpost die dagen, wegens het gratis internet. Heerlijk hotel, dit Arran-gwes.
Karo
Ps: Wat maak ik soms toch buitensporig gebruik van tekst tussen haakjes... en wat is deze tekst lang...
4.7.08
Esnesnon 4-7-08
Costa Rica diaries, episode unos.Even kijken wat ik allemaal te melden heb op het moment. Voor het gemak van de schrijver (nee, ik doe niets voor jullie gemak) gebruik ik een lijstje met nummers ervoor. Yay voor organisatie, of organizatione, zoals ze hier niet zeggen.
1: Voor de scherpste en snelste geesten onder jullie, ik zit in Costa Rica. Costa Rica is een klein landje in Midden-Amerika, tussen Panama en Nicaragua. Het heeft een tropisch klimaat en ligt economisch gezien aan de grens van de derde wereld. Ze betalen met Colones of Dollars, maar ze hebben gezien de fantastische status van die valuta op de beurs liever Euro´s. Het heeft een ontstellend tropisch klimaat, met fikse regenbuien (regenseizoen, vandaar dat het verblijf hier zo rustig en goedkoop was) en ontzettend veel klamme warmte van tijd tot tijd. Het is helemaal tsjakka.
2: Ten tweede, sorry dat ik een complete maand het blog heb verwaarloosd, als je dat erg vindt. Ik heb geen excuus. Ik ben eigenlijk verrast dat je dit nog leest. Bedankt.
3: Ik heb het enorm naar mijn zin. Dit was niet bedoeld om je de ogen uit te steken ofzo, maar ik besef dat het sterk klinkt alsof ik bezig ben met een poging mijn plezier te verrijken met jullie kreten van verontwaardigde jaloezie. Ik hang bijna de hele dag in de golven of een hangmat, met ontzettende hoeveelheden tropisch fruit en fruitsap, terwijl het verstikkend heet is met een zee van twintig graden, helemaal in de Caribbean Dream. Wat kan dit nog beter maken? Om eerlijk te zijn, jij. Het gezelschap, mijn familie, is niet bepaald ideaal. Ik mis je en we moeten in Augustus maar iets leuks doen. Ik moet helaas nog echt drie weken met dit gezelschap... dus ik kan er maar beter aan wennen.
4: Ik schrijf niet continu. (pauze) Ik wissel mijn schrijfwerk van deze megapost af met af en toe en foto-upload van de camera voor ons familieblog, waarin we de naaste familie en collega´s van mijn moeder jaloers maken. Omdat mijn familie te dom, lui, of technofoob is (maar ik hou wel van ze hoor) moet ik het uploaden doen. Ik beloof dat ik nog wat footage hier zal dumpen, als ik genoeg tijd heb. (pauze, volgende foto)
5: Schildpadden, felgekleurde kikkers, salamanders, dinosaurussen, eekhoorns, tropische vogels, indianen, salamanders, broers. Het zegt mij genoeg. (Goed, jou misschien niet. Probeer je anders maar in te leven in mijn wereld, dat zegt het meer.)
6: Mijn verliefdheid betreedt nú al een fase van "God, het leven is lijden. Kon ik je maar uit mijn hoofd zetten." Ik laat me met een welwillendheid die aan het fanatieke grenst afleiden door absoluut alles, maar het werkt niet. Mijn lethargie wordt hier vertaald naar dromerigheid en chagarijnigheid wegens mijn broer, die twintig is en toch nog modder naar me gooit. Het blijft een groot kind. Okee, sorry, ik ben flauw aan het doen dat ik achter zijn rug ompraat. Kharma plop shoarma.
7: Oh ja, dat is waar ook. Krekels. Heel veel krekels, 24/7. En het huisje ligt dichter bij zee dan mijn eigen huis bij de school. Je kunt constant het gebulder van de golven horen.
8: De vakantie is (jawel!!) nog maar net begonnen. Ondanks een paar ongemakken hier, is het absobluut fantasticissimo. Helemaal wauwie. Ik wou dat jullie erbij konden zijn... Sorry, dat wil je natuurlijk niet horen. Eens kijken wat voor ongemakken ik nog meer kan verzinnen om het niet te laten lijken alsof ik jullie jaloers loop te maken... Sorry. Lukt niet heel erg. Dit is het land waar je alleen maar enthousiast over kan zijn.
9: Er is echt heel veel onzin te vermelden. Het kan best grappig zijn als je dag in, dag uit blootgesteld bent aan familiegesprekken. De mensen die ooit bij mijn familie aan tafel hebben gezeten begrijpen misschien wat ik daarmee bedoel. Helaas zijn het zulke insider-jokes en zo ontstellend flauwe of grove humor dat ik het voor me hou. Geloof me, het is beter zo.
10: Ik heb tien punten. Jeeheetje. Dat lukt me zelden, zelfs op de wishlist niet. Daar mag overigens het palmblad vanaf, tot mijn plezier.
11: De reis ging bijna fout. Het ging echt bíjna fout. We zijn op het nippertje toch nog gegaan. Het begon op zaterdag met de mededeling dat onze voordelige reis via London, New York en Miami naar Costa Rica een groot gebrek had, ondanks alle overstappen en prijsverlagingen, [massivesarcasm]wat een verrassing.[/massivesarcasm] Het bleek dat je in Miami eerst door paspoortcontroles moet, en mijn identiteitskaart (ja, dat klopt, ik heb nog altijd een identiteitskaart en geen paspoort) voldeed niet. Mijn kleine broertje had niets en kwam er dus sowieso niet. We hebben uren met ons handen in het haar op Schiphol gezeten, terwijl we heen en weer werden gestuurd van British Airways naar American Airlines naar de Marechaussee terwijl we mijn vader (iets met blabla over nooddocumenten, waar we zijn verklaring van voogdij over ons voor nodig hadden) terwijl de gemeente gesloten was waardoor we niets gedaan kregen. Uiteindelijk gingen we ten einde raad gewoon naar huis, vlucht misgelopen. Het leek erop dat we een nieuwe vlucht moesten zoeken, letterlijk last minute, voor rotprijzen, als we er nog wilden komen. Mijn kleine broertje huilde, mijn moeder verkeerde in een staat van totale verbijstering en mijn broer werd met de minuut irritanter en origineler met zijn grappen. Ik werd lethargisch en geërgerd. (huh, er zit heel veel zand in mijn oren. zeker van dat rollen in de golven...)
We zaten doodop en verward thuis, toen belden we wat en een uur later schreeuwde er iemand "JA!" en bleek dat American Airlines ons een gratis (jawel, GRATIS) overboeking naar (jawel) Costa Rica gaf. Dit keer maar met twee keer overstappen. (dit gebeurt nooit. dit gebeurt helemaal noooit. American Airlines is te ellendig arrogant om ooit een fout toe te geven, maar een stel mensen op Schiphol zijn zo lief geweest om op ze te schelden totdat ze toegaven. Bedankt Schiphol. Dus we kregen vertraging tot dinsdag, first of July, om even snel noodpaspoorten te maken. Dat gebeurde (saaai) en ik vulde de tijd door een nieuw plot voor een boek te verzinnen en nog meer boeken in mijn tas te proppen. De reis valt niet veel over te zeggen, vooral omdat ik nu het schrijven moe ben.
12: Boeken in mijn tas gepropt: De Duivelsverzen van Rushdie, Il Nome del Rose (ofzo) van Eco, Het Woeden der Gehele Wereld van Hart, de DMG van Cook en Williams, en Alexandrië (al uit) van dinges en danges. Plus nog iets dat niemand aangaat, waardoor het ook onzin is dat ik het op het blog zet.
13: Mooi getal. Iedereen staat achter me te wachten tot ik eens een keertje klaar ben met foto´s uploaden.
Ik zet spoedig nog wat foto´s hier. Tot die tijd: Hasta Luego!
Karo
Edit: Pin-up van mij. Hihi.
4.6.08
Esnesnon 4-6-08
Der Narre lacht, wie Wunden nie gefühlt.
Goedenavond. Ik begon oorspronkelijk op dit punt in het Duits Shakespeare te quoten, maar dan haken alle lezers aan het begin af, dacht mijn kritische stemmetje, waarna ik dat stuk tekst maar onderaan de post zette. Ik heb in dat stuk tekst geen aanwijzingen achtergelaten naar de verborgen piratenschat, (of zo) dus het heeft echt geen zin om het te lezen. Behalve dan dat je misschien van Duitse vertalingen van Shakespeare houdt. Yuch.
Soulmates, ja oder nein? Ik denk nein. Het is wel mogelijk een benadering te vinden van een soulmate, om die vervolgens een soulmate te noemen. Ik denk dat ik wel iemand ken die in de buurt van een soulmate kan komen. Ik hoop niet dat de soulmate in kwestie dit leest, want ik voel me er eigenlijk heel sullig en geobsedeerd bij. Ahem.
Die Shakespeare is voor morgen, voor de twee-na-laatste SE. Welk SE? Nou, raad eens. Duits! Jah, precies! En het is: *tromgeroffel* een mondeling! Yes! Een Duits mondeling, wat heerlijk nou! En wat heeft dat te maken met een Duitse vertaling van Shakespeares Romeo en Julia? Nou ja, dat wordt een derde van het cijfer. Haha! De rest van het cijfer valt nog te bezien, maar goed. De motivatie en het idee zijn aanwezig. Bovendien is het kunnen voordragen van een stuk van Romeo's tekst in het Duits een vaardigheid die ergens, ooit, nog nuttig zal worden. Op de een of de andere manier. Watch my words, want het zou me niets verbazen als ik er echt wat mee kan. Het zal geen levens redden, en me geen maaltijd opleveren, maar kennis is een speciale, waardevolle schat, en als ik ooit in gezelschap van een groep krankzinnige Duitsers ben kan ik altijd nog een stuk Shakespeare voordragen. Wacht... ik kan een Duitse ermee charmeren... (geen Duitser, omdat het stuk continu de woorden 'sie' en 'ihren' gebruikt) (wacht, waarom zou ik? Alleen de Duitse meisjes zijn knap. En écht heel erg. Aanrader. Zeker in Bayern)
Sorry. Ik raakte even van de wijs. Weis. Wijs. Appeltaart.
Ik ben verliefd!
Karo
Ps:
Doch was schimmert durch das Fenster dort?
Es ist der Ost, und Julia die Sonne.
Geh auf, du holde Sonn, ertöte Lunen,
die neidisch ist und schon von Grahme bleich.
Dass du viel schöner bist, obwohl ihr dienend,
das sie neidisch ist, so dien ihr nicht.
Nur Toren gehn in ihren blassen, kranken
Vestalentracht einher, wirf du sie ab!
Sie ist es: Mein Gottin, mein liebe,
O wüsste sie, dass sie es ist!
Sie spricht, doch sagt sie nichts, was schadet das?
Ihr Aug redet, ich will ihm Antwort geben.
Ein Paar der schönsten Stern am ganzen Himmel
Wird ausgesandt und bittet Juliens Augen
In ihren Kreisen unterdes zu funkeln.
Doch wäre ihre Augen dort, die Sterne
In ihrem Antlitz? Würde nicht der Glanz
von ihren Wangen jene so beschämen
wie Sonnenlicht die Lampe? Würd ihr Aug
aus Luftgen Höhn sich nicht so hell erledigen
dass Vögel sängen, froh den Tag zu grüssen?
O wie sie auf die Hand die Wange lehnt.
Wär ich der Handschuh doch auf dieser Hand,
und küsste diese Wange!
Julia: Eh, I'm sorry? What did you say?
Goedenavond. Ik begon oorspronkelijk op dit punt in het Duits Shakespeare te quoten, maar dan haken alle lezers aan het begin af, dacht mijn kritische stemmetje, waarna ik dat stuk tekst maar onderaan de post zette. Ik heb in dat stuk tekst geen aanwijzingen achtergelaten naar de verborgen piratenschat, (of zo) dus het heeft echt geen zin om het te lezen. Behalve dan dat je misschien van Duitse vertalingen van Shakespeare houdt. Yuch.
Soulmates, ja oder nein? Ik denk nein. Het is wel mogelijk een benadering te vinden van een soulmate, om die vervolgens een soulmate te noemen. Ik denk dat ik wel iemand ken die in de buurt van een soulmate kan komen. Ik hoop niet dat de soulmate in kwestie dit leest, want ik voel me er eigenlijk heel sullig en geobsedeerd bij. Ahem.
Die Shakespeare is voor morgen, voor de twee-na-laatste SE. Welk SE? Nou, raad eens. Duits! Jah, precies! En het is: *tromgeroffel* een mondeling! Yes! Een Duits mondeling, wat heerlijk nou! En wat heeft dat te maken met een Duitse vertaling van Shakespeares Romeo en Julia? Nou ja, dat wordt een derde van het cijfer. Haha! De rest van het cijfer valt nog te bezien, maar goed. De motivatie en het idee zijn aanwezig. Bovendien is het kunnen voordragen van een stuk van Romeo's tekst in het Duits een vaardigheid die ergens, ooit, nog nuttig zal worden. Op de een of de andere manier. Watch my words, want het zou me niets verbazen als ik er echt wat mee kan. Het zal geen levens redden, en me geen maaltijd opleveren, maar kennis is een speciale, waardevolle schat, en als ik ooit in gezelschap van een groep krankzinnige Duitsers ben kan ik altijd nog een stuk Shakespeare voordragen. Wacht... ik kan een Duitse ermee charmeren... (geen Duitser, omdat het stuk continu de woorden 'sie' en 'ihren' gebruikt) (wacht, waarom zou ik? Alleen de Duitse meisjes zijn knap. En écht heel erg. Aanrader. Zeker in Bayern)
Sorry. Ik raakte even van de wijs. Weis. Wijs. Appeltaart.
Ik ben verliefd!
Karo
Ps:
Doch was schimmert durch das Fenster dort?
Es ist der Ost, und Julia die Sonne.
Geh auf, du holde Sonn, ertöte Lunen,
die neidisch ist und schon von Grahme bleich.
Dass du viel schöner bist, obwohl ihr dienend,
das sie neidisch ist, so dien ihr nicht.
Nur Toren gehn in ihren blassen, kranken
Vestalentracht einher, wirf du sie ab!
Sie ist es: Mein Gottin, mein liebe,
O wüsste sie, dass sie es ist!
Sie spricht, doch sagt sie nichts, was schadet das?
Ihr Aug redet, ich will ihm Antwort geben.
Ein Paar der schönsten Stern am ganzen Himmel
Wird ausgesandt und bittet Juliens Augen
In ihren Kreisen unterdes zu funkeln.
Doch wäre ihre Augen dort, die Sterne
In ihrem Antlitz? Würde nicht der Glanz
von ihren Wangen jene so beschämen
wie Sonnenlicht die Lampe? Würd ihr Aug
aus Luftgen Höhn sich nicht so hell erledigen
dass Vögel sängen, froh den Tag zu grüssen?
O wie sie auf die Hand die Wange lehnt.
Wär ich der Handschuh doch auf dieser Hand,
und küsste diese Wange!
Julia: Eh, I'm sorry? What did you say?
1.6.08
Esnesnon 1-6-08
Goedenavond.
Wel dan, Esnesnon treedt zijn zesde maand van bestaan in, en onder meer dan de helft van de woorden die ik opschrijf verschijnt een berispend rood stippellijntje. Alleen omdat ik een andere taal spreek, hè? Stelletje blognazi's... Ahem, dat mag ik waarschijnlijk niet zeggen. Hoe dan ook, nu de zomermaanden staan te trappelen om helemaal los te gaan met gematigde zon en zomerbuien, samen met wat kou en harde winden, vult mijn leven zich met belangrijke dingen. Ik kan twee grote dingen noemen. Even ter verheldering. Belangrijke dingen betekenen in dit geval 'problemen, van behoorlijke omvang, maar leuk vormgegeven.' Wie kan er nummer één raden? Okee, nummer één is SE-week, achter gordijn nummer twee. (Achter gordijn nummer twee staat een Tibetaanse klankschaal en een paarse sjaal met franje. Don't ask)
SE-week. Ik geloof dat de kans enorm is dat je al weet wat dat is, en dat ik weinig kan zeggen dat bijdraagt aan wat je erover denkt of weet. Desondanks, ik schrijf dit niet voor jullie maar voor mezelf. Ik zou graag willen zeggen: Goh, wat zijn SE weken toch leuk.
Wat? Ja, leuk. Ik vind het enig te werken naar een duidelijk doel, met een duidelijk onderwerp, het liefst helemaal alleen met je kennis die je over de rest van het jaar zou moeten hebben opgedaan. Het wordt allemaal tegen het licht gehouden en getest, behalve de lesstof die je het best kent, natuurlijk, waarna je helemaal leeg kan ophouden je hersenen te gebruiken voor goede doeleinden, of überhaupt je hersenen gebruiken. Achteraf kan je moordlustig zwaar gaan feesten. Ook een leuk onderdeel van de week vind ik de vrijheid waarmee je opgezadeld wordt, en mijn badjasmomenten. Die zijn tot zover nog zeldzaam omdat ik hier (lees: bij mijn vader, waar ik het weekend doorbreng) geen badjas heb en omdat ik voor afgelopen twee SE-dagen elke keer vanaf 's ochtends vroeg in de touwen moest, wat mij weinig badjastijd gunde. Hetzelfde geldt helaas ook voor morgen, overmorgen en Joost mag weten wanneer nog meer. Nee, ik heb mijn rooster niet uit mijn hoofd geleerd.
Wacht... ik heb een SE week zonder badjastijd... dat betekent dat het toch niet leuk is, bij nader inzien...
Maar toen kwamen we bij punt twee, en die neemt een veel grotere plaats in dan punt één in mijn lijstje. Ik noem dit punt 'Nocturne no. 20,' met een reden. Dit is iets dat voor mij zovele malen belangrijker is dan punt één dat die hele SE-week me gestolen kan worden, als mij dat alleen maar punt twee op zou leveren. Het verlangen neemt bijna de vorm aan van fysieke pijn, zo erg is het. Ik word er behoorlijk krankzinnig van, eigenlijk. Ik zou bijna iets gaan slaan. Het hele gevoel is mij tot dusverre onbekend dat ik werkelijk geloof dat ik verliefd ben, voor ongeveer de eerste keer in mijn leven. Dat is bijzonder ergerlijk, want dit is het verkeerde moment. (en de verkeerde persoon, maar goed) Het zou allemaal wel meevallen als mijn avances niet waren afgewezen onder het motto 'Het ligt niet aan jou, maar aan mij.' Die komt werkelijk in mijn lijstje met meest vervelende dingen om te kunnen horen. Dit betekent namelijk dat ik er helemaal niets aan kan doen en enkel blijf zitten met een onbeantwoorde liefde. Als het nou míjn schuld was geweest kon ik er nog mee leven, maar nee, dat mocht niet het geval zijn. Ik kan niets anders doen dan hulpeloos zijn terwijl iemand zich blijkbaar om bepaalde redenen mij ontzegt. Door een of ander vervelend voorval uit het verleden.
Nee, ik hoef geen suggesties hoe ik het aan moet pakken, en ook geen sympathie. Ik moet heel erg veel snoep hebben en mogelijk een dosis alcohol als mijn momentele plan A niet werkt. Wat niet te hopen is, dan word ik helemaal gek. Gatver, ik haat liefde.
Karo
Wel dan, Esnesnon treedt zijn zesde maand van bestaan in, en onder meer dan de helft van de woorden die ik opschrijf verschijnt een berispend rood stippellijntje. Alleen omdat ik een andere taal spreek, hè? Stelletje blognazi's... Ahem, dat mag ik waarschijnlijk niet zeggen. Hoe dan ook, nu de zomermaanden staan te trappelen om helemaal los te gaan met gematigde zon en zomerbuien, samen met wat kou en harde winden, vult mijn leven zich met belangrijke dingen. Ik kan twee grote dingen noemen. Even ter verheldering. Belangrijke dingen betekenen in dit geval 'problemen, van behoorlijke omvang, maar leuk vormgegeven.' Wie kan er nummer één raden? Okee, nummer één is SE-week, achter gordijn nummer twee. (Achter gordijn nummer twee staat een Tibetaanse klankschaal en een paarse sjaal met franje. Don't ask)
SE-week. Ik geloof dat de kans enorm is dat je al weet wat dat is, en dat ik weinig kan zeggen dat bijdraagt aan wat je erover denkt of weet. Desondanks, ik schrijf dit niet voor jullie maar voor mezelf. Ik zou graag willen zeggen: Goh, wat zijn SE weken toch leuk.
Wat? Ja, leuk. Ik vind het enig te werken naar een duidelijk doel, met een duidelijk onderwerp, het liefst helemaal alleen met je kennis die je over de rest van het jaar zou moeten hebben opgedaan. Het wordt allemaal tegen het licht gehouden en getest, behalve de lesstof die je het best kent, natuurlijk, waarna je helemaal leeg kan ophouden je hersenen te gebruiken voor goede doeleinden, of überhaupt je hersenen gebruiken. Achteraf kan je moordlustig zwaar gaan feesten. Ook een leuk onderdeel van de week vind ik de vrijheid waarmee je opgezadeld wordt, en mijn badjasmomenten. Die zijn tot zover nog zeldzaam omdat ik hier (lees: bij mijn vader, waar ik het weekend doorbreng) geen badjas heb en omdat ik voor afgelopen twee SE-dagen elke keer vanaf 's ochtends vroeg in de touwen moest, wat mij weinig badjastijd gunde. Hetzelfde geldt helaas ook voor morgen, overmorgen en Joost mag weten wanneer nog meer. Nee, ik heb mijn rooster niet uit mijn hoofd geleerd.
Wacht... ik heb een SE week zonder badjastijd... dat betekent dat het toch niet leuk is, bij nader inzien...
Maar toen kwamen we bij punt twee, en die neemt een veel grotere plaats in dan punt één in mijn lijstje. Ik noem dit punt 'Nocturne no. 20,' met een reden. Dit is iets dat voor mij zovele malen belangrijker is dan punt één dat die hele SE-week me gestolen kan worden, als mij dat alleen maar punt twee op zou leveren. Het verlangen neemt bijna de vorm aan van fysieke pijn, zo erg is het. Ik word er behoorlijk krankzinnig van, eigenlijk. Ik zou bijna iets gaan slaan. Het hele gevoel is mij tot dusverre onbekend dat ik werkelijk geloof dat ik verliefd ben, voor ongeveer de eerste keer in mijn leven. Dat is bijzonder ergerlijk, want dit is het verkeerde moment. (en de verkeerde persoon, maar goed) Het zou allemaal wel meevallen als mijn avances niet waren afgewezen onder het motto 'Het ligt niet aan jou, maar aan mij.' Die komt werkelijk in mijn lijstje met meest vervelende dingen om te kunnen horen. Dit betekent namelijk dat ik er helemaal niets aan kan doen en enkel blijf zitten met een onbeantwoorde liefde. Als het nou míjn schuld was geweest kon ik er nog mee leven, maar nee, dat mocht niet het geval zijn. Ik kan niets anders doen dan hulpeloos zijn terwijl iemand zich blijkbaar om bepaalde redenen mij ontzegt. Door een of ander vervelend voorval uit het verleden.
Nee, ik hoef geen suggesties hoe ik het aan moet pakken, en ook geen sympathie. Ik moet heel erg veel snoep hebben en mogelijk een dosis alcohol als mijn momentele plan A niet werkt. Wat niet te hopen is, dan word ik helemaal gek. Gatver, ik haat liefde.
Karo
Abonneren op:
Posts (Atom)
Posts
