Welja.
Of niet, natuurlijk. Het verschil is zo klein dat het onderscheid triviaal lijkt te zijn geworden. Ik wandel langs de grens van twee staten die een heel klein eiland in tweeën deelt. Om de haverklap mogen er weer nieuwe stempels in mijn paspoort, zo vaak zelfs dat ik het nauwelijks meer merk.
Meer ter zake wil ik een gedachtengang beschrijven waar ik mee zat toen ik vanavond op de fiets terugreed van repetitie met orkest. Het was een drukke repetitie en de mensen waar ik me normaal aan stoor waren nergens te bekennen, dus mijn humeur was op goed peil. Ik moest voor een paar partijen tegelijk invallen en dat was inspannend en redelijk ingewikkeld. De details en de redenen laat ik hier even onbesproken. Daarnaast had ik een stuk getranscribeerd - oorspronkelijk voor een kwintet strijkers - voor piano en viool en ik testte in de pauze van de repetitie even deze zettingen uit met mijn virtuoze muzikale collega, wat aandacht kreeg van omstanders. Toen kreeg ik een tweetal verzoeken om mensen te helpen bij audities, waar ik joviaal op in ging. Kortom: ik stond midden in de aandacht, was iets aan het doen waar ik goed in ben, en kon glimlachjes en knipoogjes uitdelen en oogsten. Misschien dik ik het iets aan, maar het gaat vooral om hoe ik me voelde.
Toen stond ik in de miezerende regen. Ik zong de eerste twee minuten op de fiets nog een liedje - Ain't that a kick in the head, bekend van Dean Martin - maar dat hield snel genoeg op. Ik was uit het licht, de warmte en de aandacht, en was alleen in de kou en het donker. Voor mij voelde het alsof ik een vrolijk gekleurde, warme jas uitdeed en terzijde wierp en juist in de regen zonder jas kwam te staan. Het doek was gevallen, en er was geen publiek meer, dus ik kon mijn lach laten varen en me overgeven aan de duisternis en de koude. Het is eigenlijk altijd zo geweest, dat ik op die fietstocht op onaangename gedachten kwam. Ik heb die route alleen en samen afgelegd, maar eigenlijk ging ik daar in de kou doorheen, en die kou ging ook door mij.
De gedachte is als volgt: omdat ik 'een jas afleg' als ik de vrolijke wereld van muziek en gezelschap verlaat, ben ik meer mezelf als ik me koud en alleen voel. In mijn eentje ben ik mijzelf. En daar ben ik koud, treurig enzovoorts. Dat is mijn ware gezicht, dat zich dan toont. Een andere gedachte - een tegenzang, het tweede motief dat inzet terwijl een tweede stem het thema weer speelt, de fuga van de gedachte, hoger en verder en ingewikkelder - ziet het breder: ik ben identiek aan mijzelf, of ik nou binnen of buiten ben, de glimlach en de frons zijn hetzelfde gezicht. Als ik blijf zingen, fluiten en lachen, kan ik die lach behouden en kan ik misschien die jas aanhouden, de hele weg naar huis. Of ik leer de mineur tolereren als onderdeel van een grotere compositie. Ik kan kiezen voor een positief leven.
Ik word er alleen zo moe van. Het thema keert weer terug, in de bas. Als ik moe ben en al die moeite laat voor wat het is, en er geen zin meer in heb, dan word ik weer dat droeve snoetje. Zodra ik even alleen ben en niet bekeken, zoek ik rust van die glimlach. Wanneer ik te lang moet lachen en bezig moet zijn brand ik door. De waarheid - de naakte waarheid - is dan toch de kou en eenzaamheid.
In de barok-muziek eindigt een stuk nooit in mineur. Wat het voorgaande stuk ook was of doormaakte, het eindigt altijd in een picardische terts - een majeur-akkoord. Maar dat is kunst, dat is fictie. Al mijn fugae blijven in een onbeantwoorde mineur hangen...
... en onder donderend geraas van stalen wielen verdwijnen de laatste harmonieën.
Hugo Maat
8.5.12
27.4.12
Esnesnon 27-4-12
Olanzapine - Dag 5
Vanochtend ben ik in gesprek geweest bij de GGZ, met twee geheel nieuwe gezichten en en stagiair die voortdurend stil bleef en me niet in de ogen leek te durven kijken. De bijwerkingen zijn genoteerd maar zijn bepaald niet uitzonderlijk. Omdat mijn ervaringen met Cyprexa of Olanzapine (of welk etiket er ook maar het best bij past) dusver positief zijn wordt de behandeling met een week verlengd. De arts gaf aan dat het middel niet bedoeld is voor blijvend gebruik: het kan leiden tot hart- en vaatziekten en levert een verhoogde kans op diabetes. De komende week zou in ieder geval geen echt probleem moeten zijn. Wat betreft de voorspelde toegenomen eetlust: misschien is dat al in werking, maar ik zeg rustig nogmaals dat ik al erg veel eet zonder problemen en dat een paar kilootjes echt geen kwaad kunnen bij mijn uitgemergelde frame.
De slaperigheid is minder extreem dan de eerste dagen, maar ik ben nog altijd behoorlijk duf en heb aanhoudende duizeligheid en zo nu en dan een lichte hoofdpijn bij mijn slapen. Ik ben nooit erg sportief geweest, maar ik ben nu sneller buiten adem. Het is alsof ik ineens vijftig jaar ouder ben en om de zoveel tijd even moet zitten om op adem te komen. Daarbij komt nog een druk op mijn oren, die niet weggaat als ik slik. Het is een aantal vreemde sensaties. Toch ben ik tot dusver tevreden met de behandeling.
Ik heb even mijn hersenen getest door wat in het Latijn te lezen - ging prima. Ik kan ook nog steeds prima vista piano spelen, hoewel mijn fijne motoriek niet geweldig is. De stemming van twee weken terug - de grimmige en kale vastbeslotenheid, kan ik nu slechts moeizaam voor te geest halen. Misschien moet ik daar blij mee zijn, maar misschien is het ergens ook onhandig dat ik het mentale proces niet meer kan reproduceren. Door het telkens opnieuw te moeten bespreken lijkt het alsof mijn probleem steeds verder van me af komt te staan, alsof het alleen nog maar binnen de vertelling bestaat en 'gefictionaliseerd' wordt. Ik moet weg uit die fictie, uit die abstractie. Het probleem moet over mij en de werkelijkheid blijven gaan. Mijn oplossing, de nieuwe brede visie die ik langzamerhand aanneem, moet ook uit de abstractie naar de dagelijkse orde kunnen overstappen.
Goed om een soort vooruitzicht te hebben, lijkt me. That's all for now.
-H
Vanochtend ben ik in gesprek geweest bij de GGZ, met twee geheel nieuwe gezichten en en stagiair die voortdurend stil bleef en me niet in de ogen leek te durven kijken. De bijwerkingen zijn genoteerd maar zijn bepaald niet uitzonderlijk. Omdat mijn ervaringen met Cyprexa of Olanzapine (of welk etiket er ook maar het best bij past) dusver positief zijn wordt de behandeling met een week verlengd. De arts gaf aan dat het middel niet bedoeld is voor blijvend gebruik: het kan leiden tot hart- en vaatziekten en levert een verhoogde kans op diabetes. De komende week zou in ieder geval geen echt probleem moeten zijn. Wat betreft de voorspelde toegenomen eetlust: misschien is dat al in werking, maar ik zeg rustig nogmaals dat ik al erg veel eet zonder problemen en dat een paar kilootjes echt geen kwaad kunnen bij mijn uitgemergelde frame.
De slaperigheid is minder extreem dan de eerste dagen, maar ik ben nog altijd behoorlijk duf en heb aanhoudende duizeligheid en zo nu en dan een lichte hoofdpijn bij mijn slapen. Ik ben nooit erg sportief geweest, maar ik ben nu sneller buiten adem. Het is alsof ik ineens vijftig jaar ouder ben en om de zoveel tijd even moet zitten om op adem te komen. Daarbij komt nog een druk op mijn oren, die niet weggaat als ik slik. Het is een aantal vreemde sensaties. Toch ben ik tot dusver tevreden met de behandeling.
Ik heb even mijn hersenen getest door wat in het Latijn te lezen - ging prima. Ik kan ook nog steeds prima vista piano spelen, hoewel mijn fijne motoriek niet geweldig is. De stemming van twee weken terug - de grimmige en kale vastbeslotenheid, kan ik nu slechts moeizaam voor te geest halen. Misschien moet ik daar blij mee zijn, maar misschien is het ergens ook onhandig dat ik het mentale proces niet meer kan reproduceren. Door het telkens opnieuw te moeten bespreken lijkt het alsof mijn probleem steeds verder van me af komt te staan, alsof het alleen nog maar binnen de vertelling bestaat en 'gefictionaliseerd' wordt. Ik moet weg uit die fictie, uit die abstractie. Het probleem moet over mij en de werkelijkheid blijven gaan. Mijn oplossing, de nieuwe brede visie die ik langzamerhand aanneem, moet ook uit de abstractie naar de dagelijkse orde kunnen overstappen.
Goed om een soort vooruitzicht te hebben, lijkt me. That's all for now.
-H
26.4.12
Esnesnon 26-4-12
Olanzapine - Dag 3
Bijwerkingen zijn minder sterk dan dinsdag (ik viel woensdag twee keer bijna in slaap overdag in plaats van drie volledige dutjes). Ik ben verstrooider, heb momenten waarop ik even van de wereld ben, maar niet zodanig dat het belemmerend werkt. Toneel (redelijk wat verbaal en fysiek geweld in het Engels met Amerikaanse tongval) ging probleemloos. Mijn geheugen werkte goed genoeg voor de teksten en ik mag me dan vlak en neutraal voelen, ik vind dat ik nog best aardig een geborneerde macho neer kon zetten. Het werkte niet therapeutisch, overigens. Mijn kalmte en vaagheid zal wel ongewoon zijn geweest, want een enkele medespeler wilde even informeren of alles wel in orde was. De verklaring dat ik antipsychotica slik wegens psychologische problemen is voldoende om alle verdere vragen te voorkomen.
Ik ben naast mijn laptop in slaap gevallen. Ik had me voorgesteld dat er bijwerkingen zouden zijn, maar ik had meer gerekend op slechte motoriek of kleine spasmen, misschien die beloofde toegenomen eetlust. De slaperigheid en enorme verdere rust is alles wat ik er eigenlijk van merk. Maar rust, in ieder geval innerlijke rust, is iets waar ik waarschijnlijk juist behoefte aan heb.
Olanzapine - Dag 4
De duffe, doffe slaperigheid is minder, maar nog steeds erg aanwezig. Ik slaap door wekkers heen, en kan een kwartier lang uit het raam staren zonder daar een probleem aan te beleven. Ik ben sinds de middelbare school niet zo lethargisch geweest. Ik eet veel, maar ook weer niet zoveel dat ik vergeleken met afgelopen jaren extreem gedrag vertoon. Mijn gevoel voor tijd is danig verstoord; de afgelopen dagen zijn samengevloeid tot een soort continu van half bewustzijn.
Goed. Ik weet niet of het de medicijnen zijn of de gesprekken van afgelopen dagen, maar ik heb de rust en het overzicht in mijn gedachten gevonden (hervonden?) om een andere visie te ontwikkelen, een model voor de komende weken. Momenteel ben ik niet veel verder dan een soort algemeen beeld, maar ik heb er vertrouwen in dat ik mezelf uit kan pluizen als ik deze stemming en toestand volhoud. Feitelijk is het mijn eigen versie van de driedeling van de geest, zonder de Freudiaanse kant uit te willen. Eén route is die van de cynicus, die een onmenselijk realisme nastreeft. De tweede route is ontstaan als een poging mezelf te verdedigen tegen het cynisme. Deze is idealist die zichzelf aan de cynicus spiegelt en momenteel vooral dient als bron van teleurstelling en wroeging door verstoorde verwachtingen van de wereld, vooral op basis van fictie. De cynicus ziet instinctmatig overleven waar de idealist hoopt schoonheid en betekenis in het leven aan te treffen. Ik heb behoefte aan een derde partij die de noodzaak van een keuze verhelpt. Als die derde er is hoop ik die te kunnen identificeren of versterken en, het moeilijkst van alles, de overstap van theorie naar realiteit te kunnen maken. De aanhoudende abstractie dreigt het probleem te doen bloeien in plaats van in te perken.
That's all for now, tijd voor mijn dagelijkse dosis.
-H
Bijwerkingen zijn minder sterk dan dinsdag (ik viel woensdag twee keer bijna in slaap overdag in plaats van drie volledige dutjes). Ik ben verstrooider, heb momenten waarop ik even van de wereld ben, maar niet zodanig dat het belemmerend werkt. Toneel (redelijk wat verbaal en fysiek geweld in het Engels met Amerikaanse tongval) ging probleemloos. Mijn geheugen werkte goed genoeg voor de teksten en ik mag me dan vlak en neutraal voelen, ik vind dat ik nog best aardig een geborneerde macho neer kon zetten. Het werkte niet therapeutisch, overigens. Mijn kalmte en vaagheid zal wel ongewoon zijn geweest, want een enkele medespeler wilde even informeren of alles wel in orde was. De verklaring dat ik antipsychotica slik wegens psychologische problemen is voldoende om alle verdere vragen te voorkomen.
Ik ben naast mijn laptop in slaap gevallen. Ik had me voorgesteld dat er bijwerkingen zouden zijn, maar ik had meer gerekend op slechte motoriek of kleine spasmen, misschien die beloofde toegenomen eetlust. De slaperigheid en enorme verdere rust is alles wat ik er eigenlijk van merk. Maar rust, in ieder geval innerlijke rust, is iets waar ik waarschijnlijk juist behoefte aan heb.
Olanzapine - Dag 4
De duffe, doffe slaperigheid is minder, maar nog steeds erg aanwezig. Ik slaap door wekkers heen, en kan een kwartier lang uit het raam staren zonder daar een probleem aan te beleven. Ik ben sinds de middelbare school niet zo lethargisch geweest. Ik eet veel, maar ook weer niet zoveel dat ik vergeleken met afgelopen jaren extreem gedrag vertoon. Mijn gevoel voor tijd is danig verstoord; de afgelopen dagen zijn samengevloeid tot een soort continu van half bewustzijn.
Goed. Ik weet niet of het de medicijnen zijn of de gesprekken van afgelopen dagen, maar ik heb de rust en het overzicht in mijn gedachten gevonden (hervonden?) om een andere visie te ontwikkelen, een model voor de komende weken. Momenteel ben ik niet veel verder dan een soort algemeen beeld, maar ik heb er vertrouwen in dat ik mezelf uit kan pluizen als ik deze stemming en toestand volhoud. Feitelijk is het mijn eigen versie van de driedeling van de geest, zonder de Freudiaanse kant uit te willen. Eén route is die van de cynicus, die een onmenselijk realisme nastreeft. De tweede route is ontstaan als een poging mezelf te verdedigen tegen het cynisme. Deze is idealist die zichzelf aan de cynicus spiegelt en momenteel vooral dient als bron van teleurstelling en wroeging door verstoorde verwachtingen van de wereld, vooral op basis van fictie. De cynicus ziet instinctmatig overleven waar de idealist hoopt schoonheid en betekenis in het leven aan te treffen. Ik heb behoefte aan een derde partij die de noodzaak van een keuze verhelpt. Als die derde er is hoop ik die te kunnen identificeren of versterken en, het moeilijkst van alles, de overstap van theorie naar realiteit te kunnen maken. De aanhoudende abstractie dreigt het probleem te doen bloeien in plaats van in te perken.
That's all for now, tijd voor mijn dagelijkse dosis.
-H
24.4.12
Esnesnon 24-4-12
Olanzapine - Dag 2
Eerste indruk: bijwerkingen zijn slaperigheid, lichte duizelingen en nog meer slaperigheid. Ik ben zelden zo duf geweest. Ik heb twee keer overdag ruim een uur geslapen en een keer gewoon rustig op bed gaan liggen - en dit was na een goede nachtrust. Daar komt een zeer lichte hoofdpijn bij, aan de zij- en achterkant van de schedel, al dan niet gepaard met voelbaar kloppen van de aderen bij mijn oren. De toegenomen eetlust heb ik nog niet gemerkt. Ik eet niet meer dan normaal, oftewel veel. Geen onwillekeurige bewegingen waargenomen, en ik kan nog prima pianospelen. Mijn reactievermogen is wel beperkt en ik heb aanvallen van lethargie.
Ik heb inmiddels mijn dagelijkse dosis alweer ingenomen, iets voor tien uur 's avonds. Morgen heb ik een dagje toneel, waarbij ik een redelijk krachtig, onbehouwen en vaak boos persoon moet portretteren. Ik ben benieuwd wat de dopamine-remmers met me doen in die situatie. If anything ga ik er heel goed van slapen.
Wat er in mijn hoofd gebeurt weet ik niet zeker. Ik probeer wel te onderzoeken wat het met mijn gedachten doet maar kan dat niet zo eenvoudig. Ik kan nog steeds associatieve ketens bouwen in moordend tempo en ik kan Bach spelen. Morgen is een goede controle van mijn geheugen en daarna wil ik voor vrijdag nog een keer mijn hersenen aan het werk zetten op een andere manier. Het roept de vraag op in hoeverre ik bewust ben van mijn eigen denken en mijn eigen stemming. Het is geen vraag waar ik nu op in kan gaan.
-H
Eerste indruk: bijwerkingen zijn slaperigheid, lichte duizelingen en nog meer slaperigheid. Ik ben zelden zo duf geweest. Ik heb twee keer overdag ruim een uur geslapen en een keer gewoon rustig op bed gaan liggen - en dit was na een goede nachtrust. Daar komt een zeer lichte hoofdpijn bij, aan de zij- en achterkant van de schedel, al dan niet gepaard met voelbaar kloppen van de aderen bij mijn oren. De toegenomen eetlust heb ik nog niet gemerkt. Ik eet niet meer dan normaal, oftewel veel. Geen onwillekeurige bewegingen waargenomen, en ik kan nog prima pianospelen. Mijn reactievermogen is wel beperkt en ik heb aanvallen van lethargie.
Ik heb inmiddels mijn dagelijkse dosis alweer ingenomen, iets voor tien uur 's avonds. Morgen heb ik een dagje toneel, waarbij ik een redelijk krachtig, onbehouwen en vaak boos persoon moet portretteren. Ik ben benieuwd wat de dopamine-remmers met me doen in die situatie. If anything ga ik er heel goed van slapen.
Wat er in mijn hoofd gebeurt weet ik niet zeker. Ik probeer wel te onderzoeken wat het met mijn gedachten doet maar kan dat niet zo eenvoudig. Ik kan nog steeds associatieve ketens bouwen in moordend tempo en ik kan Bach spelen. Morgen is een goede controle van mijn geheugen en daarna wil ik voor vrijdag nog een keer mijn hersenen aan het werk zetten op een andere manier. Het roept de vraag op in hoeverre ik bewust ben van mijn eigen denken en mijn eigen stemming. Het is geen vraag waar ik nu op in kan gaan.
-H
23.4.12
Esnesnon 23-4-12
Olanzapine - Dag 1
Eerste indruk: kleine pil, met 5 mg. Consumptie was probleemloos. Er zit aspartaam in, dus het was feitelijk een solide stukje Cola light. Waarschijnlijk was het ook ongeveer even chemisch. Ik heb snel een slok echte cola genomen, dat is beter.
Inname was ongeveer 21.15, op het moment is het 22.00. Alles wat ik nu voel schaar ik onder 'bijwerkingen van nerveus afwachten.' Wat verwacht ik dat er gebeurt? De bijsluiter waarschuwt voor mogelijke motorische bijwerkingen ("Een tic?" vroeg mijn vader met een soort verrassing of verontwaardiging) en verbiedt combinatie met alcohol (maar dat zeggen ze altijd.) Er is ook mogelijkheid van toenemende eetlust - maar dat zou ik eerlijk gezegd hilarisch vinden want ik ben meestal al een grote eter. De bedoeling is dat mijn emoties worden afgevlakt en ik mijn gedachten beter kan ordenen. Het zou de dopamine in mijn hersenen tegengaan, hoewel die uitleg me dan weer niet zo gek veel zegt.
Ik heb vier pillen gekregen, zodat ik bij de volgende afspraak aanstaande vrijdag een nieuw recept aan moet vragen. Ik mag meteen bellen als er iets niet goed gaat en mag in overleg de behandeling elk moment stop zetten. Het is en blijft de vraag hoe ik de effecten van het medicijn ga herkennen.
Goed, het is een uur sinds de inname. Als het een effect is: ik voel me een beetje doffer. De sensatie is van alles nog het best te vergelijken met een beginnende dronkenschap - zonder melig te worden of de onhandigheid - alleen de sensatie als je te plotseling je hoofd draait en de kamer een fractie langzamer volgt dan gebruikelijk. Ik ben kalm, maar dat was ik al. Morgen heb ik wat meer kans om de effecten op te merken in andere context.
That's all for now. Als alles goed gaat laat ik meer van me horen.
-H
Eerste indruk: kleine pil, met 5 mg. Consumptie was probleemloos. Er zit aspartaam in, dus het was feitelijk een solide stukje Cola light. Waarschijnlijk was het ook ongeveer even chemisch. Ik heb snel een slok echte cola genomen, dat is beter.
Inname was ongeveer 21.15, op het moment is het 22.00. Alles wat ik nu voel schaar ik onder 'bijwerkingen van nerveus afwachten.' Wat verwacht ik dat er gebeurt? De bijsluiter waarschuwt voor mogelijke motorische bijwerkingen ("Een tic?" vroeg mijn vader met een soort verrassing of verontwaardiging) en verbiedt combinatie met alcohol (maar dat zeggen ze altijd.) Er is ook mogelijkheid van toenemende eetlust - maar dat zou ik eerlijk gezegd hilarisch vinden want ik ben meestal al een grote eter. De bedoeling is dat mijn emoties worden afgevlakt en ik mijn gedachten beter kan ordenen. Het zou de dopamine in mijn hersenen tegengaan, hoewel die uitleg me dan weer niet zo gek veel zegt.
Ik heb vier pillen gekregen, zodat ik bij de volgende afspraak aanstaande vrijdag een nieuw recept aan moet vragen. Ik mag meteen bellen als er iets niet goed gaat en mag in overleg de behandeling elk moment stop zetten. Het is en blijft de vraag hoe ik de effecten van het medicijn ga herkennen.
Goed, het is een uur sinds de inname. Als het een effect is: ik voel me een beetje doffer. De sensatie is van alles nog het best te vergelijken met een beginnende dronkenschap - zonder melig te worden of de onhandigheid - alleen de sensatie als je te plotseling je hoofd draait en de kamer een fractie langzamer volgt dan gebruikelijk. Ik ben kalm, maar dat was ik al. Morgen heb ik wat meer kans om de effecten op te merken in andere context.
That's all for now. Als alles goed gaat laat ik meer van me horen.
-H
Abonneren op:
Posts (Atom)
Posts
