Het is de laatste dag van de maand, jippie-ja-jee.
Over ongeveer vijf uur van nu, (vier tegen de tijd dat ik klaar ben met typen,) begint de negende maand van dit jaar, een maand die ondanks alle logische bezwaren die zou kunnen hebben bij de negende maand van het jaar, de zevende maand heet. Ik weet wel waarom, maar ik vind dat ze de naam hadden mogen wijzigen. Ook is Julius Caesar niet met een keizersnee geboren. De keizersnee heeft zelfs niets met hem te maken, het woord caesones in de term sectio caesones komt niet van Caesar maar van cadere, wat snijden betekent. (Cadere, cado, caesi)
Ook draag ik een hoofdband, wat daar niets mee te maken heeft.
Morgen weer school, na een royaal lange ochtend en lieve help, wat vliegt de tijd, alweer gym. Can't be helped, I guess. Het fenomeen tijd kronkelt een beetje naar voren, als een suïcidale miljoenpoot (je weet wel, zo'n rups met driehonderd poten) op een grasmaaier af, maar niet zonder onderweg nog langs een cocktailbar te gaan en een strandvakantie van een weekje te nemen. Dit slaat niet echt helemaal op mij, want ik ga niet naar een cocktailbar en ook niet op strandvakantie. (naar mijn weten) Wat ik hiermee bedoelde, zelf nog toen de hele vergelijking bij me weg rolde, is dat de toekomst duidelijk te onderscheiden nare en leuke gebeurtenissen bevat. Het is alsof ik stracciatella-ijs eet, maar dan zijn de stukjes chocola vervangen door diamanten en geitenkeutels. O ja, ik móét dit ijsje opeten, ik kan niet gewoon de diamanten eruit halen en de rest weggooien met een blik van walging. Die diamanten blijven toch wel heel in mijn ingewanden, dus die gaan niet verloren. Mijn waardigheid en eetlust voor weken verdwijnen wel, door de andere ingrediënten. Waar ik heen wil, is dat ik aan het einde van dit jaar sta te walgen en diamanten bezit. Wacht. *scribble* Geregeld.
Pfoe, warm vandaag. Gelukkig heb ik mijn waaier. Ik heb heel wat tijd die ik achter de computer doorbracht zitten oefenen met het openmaken van de waaier met één hand zonder te stuntelen en dat is voor mij heel wat. Nu voel ik me tenminste wat gracieuzer. Dat woord heb ik een tijd niet gezien, waar kwam jij vandaan? Waarschijnlijk uit dezelfde richting als dat regeltje Duitse voorzetsels in een liedje van Doe Maar. (Note to self: Haal Duitse troela over Doe Maar cd af te spelen in les. Ps: Ik kom uit de toekomst, Elvis leeft nog. Pps: Paul moet terug! Ppps: Ik kom uit de toekomst, de schrijver van de 'Ps:' komt niet uit de toekomst en houd je maar voor de gek. In de toekomst is aangetoont dat Elvis nooit bestaan heeft. Pppps: Ik kom vergeleken met alle vorige dingen uit de toekomst. Dit is verspilling van papier. Wacht... dit is een blog. Verspilling van da interwebz!)
Sorry, ik moet even een blaadje met krabbels verscheuren en op de grond gooien, alvorens een preek over m'n eigen rotzooi opruimen te ontvangen.
Ogenblik geduld.
Nee, geen preek, zelfs geen boze blik. Ik ruim het zelf dan wel op.
Ogenblik geduld.
Karo
31.8.08
22.8.08
Esnesnon 22-8-08
Goedenavond.
Ja, ik heb ongeveer een maand niets geschreven. Puh. Ik trek me lekker helemaal niets van jullie aan. Is het wederzijds? Ik weet het niet. Waarom ik al die tijd niet blog? Nou, ik denk dat het te wijten valt aan een hersendodende omgeving. Ik had een vakantiekater van jewelste, omdat ik vanuit tropisch en spectaculair Costa Rica, waar het weer exotisch was, het eten bijzonder en de zee vaak op steenworp, met dagelijkse rare uitstapjes en (daar ga ik weer, mijn kater speelt op.)
Daarna kom je zomaar terecht bij familie, thuis, in Nederland. Geen intelligent contact met de buitenwereld, feitelijk en niet echt iets te doen. Nou vul ik dit blog met interessante dingen die ik meemaak (of ik probeer dat tenminste, net zo goed als ik probeer iets interessants mee te maken) en met dingen die ik niet zo goed in het dagelijks leven kan bespreken. Ik praat wel met mensen, maar denk twee keer zo snel over het gesprek waardoor de meeste dingen ongezegd blijven. Contact met gewone mensen is dus voor mij hersenvoedsel en laat uiteindelijk een enorme grijsbruine pap van gespreksafval achter, die ik verwerk tot lettervermicelli en uitspuw over de digitale bladzijdes. Blurgh.
Om even balans te geven voor de vorige alinea: Blurb blurble blurb.
Om even balans te geven voor de vorige uitspraak: Ik ga vanaf 13 september aan iets meedoen, iets waaraan ik blijf meedoen tot 13 december. Dan zijn jullie allemaal welkom voor de voorstelling. Ik ga samenwerken met/rondgecommandeerd worden door/geïnspireerd worden door/geleid worden door een gerenommeerd theatertype en in het ergste geval ga ik leren dansen. Het meest hou ik van acteren nog wel. 'Jij bent nogal drama,' zei een voorheen volslagen onbekende.
Oh ja, voorheen volslagen onbekenden. Drie deze week alleen al. Eigenlijk vier. Nee, toch vijf. Zonder grappen. Mensen die ik dus vanaf onbekend tot 'jij bent iemand met wie ik tijd doodt door idioot te doen'-personen omdoop in een uur of minder. Dat levert gespreksbrei op... erg interessant vanuit mijn oogpunt. Vreemd genoeg voel ik alleen geen aandrang om iets over dat oogpunt te delen, afgezien van het feit dat mijn oogpunt dichtbij mijn neus is.
School zet, hoe het ook zij, mijn hersenen toch wel aan het werk. Ze falen alleen jammerlijk in de opzet mijn hersenen voor het beoogde doel aan het werk te zetten. In plaats daarvan bedenk ik bijvoorbeeld --
Sorry, dat moet ik maar beter niet opschrijven. Per slot van rekening is dit iets dat andere mensen, ook mensen met kwetsbare magen enzo, kunnen lezen.
Vulkanen.
Karo
Ja, ik heb ongeveer een maand niets geschreven. Puh. Ik trek me lekker helemaal niets van jullie aan. Is het wederzijds? Ik weet het niet. Waarom ik al die tijd niet blog? Nou, ik denk dat het te wijten valt aan een hersendodende omgeving. Ik had een vakantiekater van jewelste, omdat ik vanuit tropisch en spectaculair Costa Rica, waar het weer exotisch was, het eten bijzonder en de zee vaak op steenworp, met dagelijkse rare uitstapjes en (daar ga ik weer, mijn kater speelt op.)
Daarna kom je zomaar terecht bij familie, thuis, in Nederland. Geen intelligent contact met de buitenwereld, feitelijk en niet echt iets te doen. Nou vul ik dit blog met interessante dingen die ik meemaak (of ik probeer dat tenminste, net zo goed als ik probeer iets interessants mee te maken) en met dingen die ik niet zo goed in het dagelijks leven kan bespreken. Ik praat wel met mensen, maar denk twee keer zo snel over het gesprek waardoor de meeste dingen ongezegd blijven. Contact met gewone mensen is dus voor mij hersenvoedsel en laat uiteindelijk een enorme grijsbruine pap van gespreksafval achter, die ik verwerk tot lettervermicelli en uitspuw over de digitale bladzijdes. Blurgh.
Om even balans te geven voor de vorige alinea: Blurb blurble blurb.
Om even balans te geven voor de vorige uitspraak: Ik ga vanaf 13 september aan iets meedoen, iets waaraan ik blijf meedoen tot 13 december. Dan zijn jullie allemaal welkom voor de voorstelling. Ik ga samenwerken met/rondgecommandeerd worden door/geïnspireerd worden door/geleid worden door een gerenommeerd theatertype en in het ergste geval ga ik leren dansen. Het meest hou ik van acteren nog wel. 'Jij bent nogal drama,' zei een voorheen volslagen onbekende.
Oh ja, voorheen volslagen onbekenden. Drie deze week alleen al. Eigenlijk vier. Nee, toch vijf. Zonder grappen. Mensen die ik dus vanaf onbekend tot 'jij bent iemand met wie ik tijd doodt door idioot te doen'-personen omdoop in een uur of minder. Dat levert gespreksbrei op... erg interessant vanuit mijn oogpunt. Vreemd genoeg voel ik alleen geen aandrang om iets over dat oogpunt te delen, afgezien van het feit dat mijn oogpunt dichtbij mijn neus is.
School zet, hoe het ook zij, mijn hersenen toch wel aan het werk. Ze falen alleen jammerlijk in de opzet mijn hersenen voor het beoogde doel aan het werk te zetten. In plaats daarvan bedenk ik bijvoorbeeld --
Sorry, dat moet ik maar beter niet opschrijven. Per slot van rekening is dit iets dat andere mensen, ook mensen met kwetsbare magen enzo, kunnen lezen.
Vulkanen.
Karo
25.7.08
Esnesnon 24-7-08
Goedenavond.
Dit is mijn twenty-four seven post. Hilariteit.
Nee helaas, ik kan er niet om lachen. Om redenen die ik verborgen hou kan ik even niet schrijven over wat me echt bezig houdt. Dat staat me behoorlijk tegen. Alternatieven? Ja, euh, schrijven over iets dat me dus totaal niet bezig houdt, zoals de afgelopen tijd. Dus;
Costa Rica diarrhea's: nummero zoveel.
In tegenstelling tot wat deze slechte fonetische grap impliceert heb ik geen diarree, of Montezuma's Revenge zoals we het hier noemen. Ik had voor de vakantie nog nooit van die bijnaam gehoord, dus ik geloof niet echt dat het een bekende noemer is. Erg onplezant om te hebben of om ook maar over te denken of te praten. In mijn familie ben ik volkomen de enige die het niet heeft gekregen, een feit dat ik wijt aan mijn uitzonderlijke dieet. Tegen mijn zieke familieleden hou ik vol dat het mijn ijzeren gestel is, maar wie gelooft dat nou weer. De schuld ligt dus bij vlees, kip waarschijnlijk. Het geeft voor liefhebbers van kleuterhumor echt fantastische situaties en voor iemand die een hele vakantie kerngezond heeft doorgebracht een dosis leedvermaak. Oh ja, er waren ook familieleden met koorts, hoofdpijn, meer koorts én last van hun darmen. Ik heb echt niets. Mijn lichamelijke gezondheid is uitstekend. (Mijn geestelijke gezondheid laat natuurlijk weer weinig over zich zeggen.)
Wat mis ik in dit land? Goede WC's, privacy, het gevoel van thuis-zijn, Nederlands eten en kraanwater, jullie ook wel een beetje, het weer, (echt waar, zo lang ben ik al weg. ik weet overigens dat jullie op dat punt waarschijnlijk denken dat jullie niet te benijden zijn en ik ben waarschijnlijk een uilskuiken dat ik het Nederlandse weer mis) maar vooral eigenlijk de piano onder mijn vingers. Ik heb het met de lucht geprobeerd, maar het is niet hetzelfde. Ik mis van de muziek nog de Chopin Nocturnes het meest, vooral nummero 20. Mijn handen trillen. Als ik thuisben speel ik gewoon een marathontje, een slordige drie uur aan toetsenarij. Ik ben waarschijnlijk heel erg uit mijn ritme en moet weer heel veel oefening inhalen. Downside.
Wat klaag ik? Is dit dan geen mooi land? Ja, nou, eigenlijk wel. Ik ga alleen overmorgen weg en liever wil ik niet doodgaan aan het gemis. (Of een minder drastisch onthoudingsverschijnsel, ook goed.) Ik herinner mezelf dus, net als bij een ex, gewoon aan de downsides. Dan valt het een beetje mee.
Nee, btw, nee.
Waar kan ik me nog meer niet mee bezig houden? Oh, morgen ga ik het grootste en lekkerste ontbijt uit de geschiedenis van mijn leven eten, anders ga ik mokken. Overmorgen wacht ik acht uur (acht uur!) op Miami Airport voordat we naar Londen vliegen. Belachelijke organisatie.
Ik ben negatief? Ja, maar mijn supervakantie is ten einde. Tijd voor een paar andere superdingen dan...
Karo
Dit is mijn twenty-four seven post. Hilariteit.
Nee helaas, ik kan er niet om lachen. Om redenen die ik verborgen hou kan ik even niet schrijven over wat me echt bezig houdt. Dat staat me behoorlijk tegen. Alternatieven? Ja, euh, schrijven over iets dat me dus totaal niet bezig houdt, zoals de afgelopen tijd. Dus;
Costa Rica diarrhea's: nummero zoveel.
In tegenstelling tot wat deze slechte fonetische grap impliceert heb ik geen diarree, of Montezuma's Revenge zoals we het hier noemen. Ik had voor de vakantie nog nooit van die bijnaam gehoord, dus ik geloof niet echt dat het een bekende noemer is. Erg onplezant om te hebben of om ook maar over te denken of te praten. In mijn familie ben ik volkomen de enige die het niet heeft gekregen, een feit dat ik wijt aan mijn uitzonderlijke dieet. Tegen mijn zieke familieleden hou ik vol dat het mijn ijzeren gestel is, maar wie gelooft dat nou weer. De schuld ligt dus bij vlees, kip waarschijnlijk. Het geeft voor liefhebbers van kleuterhumor echt fantastische situaties en voor iemand die een hele vakantie kerngezond heeft doorgebracht een dosis leedvermaak. Oh ja, er waren ook familieleden met koorts, hoofdpijn, meer koorts én last van hun darmen. Ik heb echt niets. Mijn lichamelijke gezondheid is uitstekend. (Mijn geestelijke gezondheid laat natuurlijk weer weinig over zich zeggen.)
Wat mis ik in dit land? Goede WC's, privacy, het gevoel van thuis-zijn, Nederlands eten en kraanwater, jullie ook wel een beetje, het weer, (echt waar, zo lang ben ik al weg. ik weet overigens dat jullie op dat punt waarschijnlijk denken dat jullie niet te benijden zijn en ik ben waarschijnlijk een uilskuiken dat ik het Nederlandse weer mis) maar vooral eigenlijk de piano onder mijn vingers. Ik heb het met de lucht geprobeerd, maar het is niet hetzelfde. Ik mis van de muziek nog de Chopin Nocturnes het meest, vooral nummero 20. Mijn handen trillen. Als ik thuisben speel ik gewoon een marathontje, een slordige drie uur aan toetsenarij. Ik ben waarschijnlijk heel erg uit mijn ritme en moet weer heel veel oefening inhalen. Downside.
Wat klaag ik? Is dit dan geen mooi land? Ja, nou, eigenlijk wel. Ik ga alleen overmorgen weg en liever wil ik niet doodgaan aan het gemis. (Of een minder drastisch onthoudingsverschijnsel, ook goed.) Ik herinner mezelf dus, net als bij een ex, gewoon aan de downsides. Dan valt het een beetje mee.
Nee, btw, nee.
Waar kan ik me nog meer niet mee bezig houden? Oh, morgen ga ik het grootste en lekkerste ontbijt uit de geschiedenis van mijn leven eten, anders ga ik mokken. Overmorgen wacht ik acht uur (acht uur!) op Miami Airport voordat we naar Londen vliegen. Belachelijke organisatie.
Ik ben negatief? Ja, maar mijn supervakantie is ten einde. Tijd voor een paar andere superdingen dan...
Karo
21.7.08
Esnesnon 21-7-08
Goedenavond.
Ik weinig tijd hebben en het dus kort houden. Dit is mijn laatste maandag in Costa Rica, aangezien we zaterdag weer op de terugreis zitten. We verblijven hier nog eventjes in 'Playa Grande,' mogelijk de meest fantastische naam die ooit iemand heeft verzonnen voor een durp. Ze zijn hier sowieso van de fantastische namen, omdat iemand in de buurt zijn huis 'Casa Muy Grande' heeft genoemd. Ik besluit maar te zwijgen over de naam van de manager van een van onze eerdere verblijfplaatsen, Fred Eslick.
We zitten nu echt aan de Pacific Ocean, met golven van meters (niet waar, goed, maar wel sterk) en massa's surfers overal. Echte Californische types, die me 'Bud' of 'Dude' noemen. Beregezellig. Ik ben tot zover het minst getroffen geweest door de muggen, maar nu is mijn hele rechterhand rood. Ik heb dertig tot vijftig rode plekjes/bultjes, die geen echte muggenbulten zijn omdat ze niet jeuken. Ik geloof dat mijn huid te dik is of mijn bloed te goor.
Oh ja, ik ben na die slordige drie weken in een ontstellend Costa Ricaans (of Tico, zoals ze zelf zeggen) ritme terecht gekomen dus ik ben uitermate sloom en saai, behalve als de golven hard genoeg zijn om bomen te ontwortelen, zoals hier aan de Playa Grande. Oh ja, het is ook nog een schildpaddenreservaat en het stikt hier van paarse en oranje krabben die zelfmoordneigingen krijgen van chloor. Het is mafs. Ik hoop jullie spoedig weer te zien, eigenlijk.
Karo
(ik weet echt niets bijzonders te vertellen)
Ik weinig tijd hebben en het dus kort houden. Dit is mijn laatste maandag in Costa Rica, aangezien we zaterdag weer op de terugreis zitten. We verblijven hier nog eventjes in 'Playa Grande,' mogelijk de meest fantastische naam die ooit iemand heeft verzonnen voor een durp. Ze zijn hier sowieso van de fantastische namen, omdat iemand in de buurt zijn huis 'Casa Muy Grande' heeft genoemd. Ik besluit maar te zwijgen over de naam van de manager van een van onze eerdere verblijfplaatsen, Fred Eslick.
We zitten nu echt aan de Pacific Ocean, met golven van meters (niet waar, goed, maar wel sterk) en massa's surfers overal. Echte Californische types, die me 'Bud' of 'Dude' noemen. Beregezellig. Ik ben tot zover het minst getroffen geweest door de muggen, maar nu is mijn hele rechterhand rood. Ik heb dertig tot vijftig rode plekjes/bultjes, die geen echte muggenbulten zijn omdat ze niet jeuken. Ik geloof dat mijn huid te dik is of mijn bloed te goor.
Oh ja, ik ben na die slordige drie weken in een ontstellend Costa Ricaans (of Tico, zoals ze zelf zeggen) ritme terecht gekomen dus ik ben uitermate sloom en saai, behalve als de golven hard genoeg zijn om bomen te ontwortelen, zoals hier aan de Playa Grande. Oh ja, het is ook nog een schildpaddenreservaat en het stikt hier van paarse en oranje krabben die zelfmoordneigingen krijgen van chloor. Het is mafs. Ik hoop jullie spoedig weer te zien, eigenlijk.
Karo
(ik weet echt niets bijzonders te vertellen)
14.7.08
Esnesnon 14-7-08
Jaja.
Ik weet niet hoe vaak ik nog achter het internet kom. Het is echt een hopeloos internetcafé, ontstellend sloom en het toetsenbord is vaag. Het apenstaartje is nergens te vinden en nog meer van dat soort rommel. Getsie.
Sorry, verkeerde start. Gisteravond dacht ik: '¿Wat heeft dit land me nou nog te bieden, nadat ik zoveel wonderbaarlijke dingen heb gezien en ervaren?' Beetje een negatieve instelling eigenlijk en ook dwaas, als ik kijk naar de gebeurtenissen van vanochtend. Ik werd net wakker met uitzicht op een jungle, een flinke jungle, op een hard bed, na toch flink te hebben geslapen, (8 tot 6 ongeveer), toen ik gerommel op het dak hoorde en ineens een stel apen van het dak af de jungle insprongen. Een stel. Zonder grappen heb ik vanochtend twintig wilde apen gezien, op nog geen meter afstand. Allemaal klein en ontstellend schattig, een soort Comotjes. Erg druk en gezellig, leuk om te zien. Daarna zijn we het zwembad ingesprongen, waar ik alvast wat heb geoefend met snorkelen. Binnenkort ga ik voor eggies. Haha!
Oh ja, Costa Rica Dairies numero quatro.
Morgen Manuel Antonio, een behoorlijk groot natuurreservaat, met nog meer aapjes en veel dingen om naar te kijken. Ik ga daar in de Pacific Ocean snorkelen. Woensdag gaan we Canopy doen, dat is aan staalkabels door de boomtoppen glijden, met wandelingetjes en ook nog zwemmen onderaan een waterval. Jolly Good Fun. Daarna misschien wel wat hangen, stranden of nog meer Manuel Antonio. Daarna gaan we écht naar de Pacific, waar we dan een weekje in een huis op palen zitten. Ik garandeer geen post voor die tijd, maar wel als we daarna de laatste twee dagen CR weer in San Jose zitten met gratis onbeperkt internet. Dan ga ik dus 's ochtends ('s middags voor jullie) proberen het thuisfront te bereiken. Ofzo. Who cares, misschien slaap ik wel uit.
De afgelopen dagen waren weer bewogen, met een hoop zitten in auto's. Nog twee grote autoritten deze vakantie. Ik ben al bijna aan het aftellen. (Fout, Karo, fout.) Niet dat het hier niet leuker is, integendeel. Het is hier fantastisch. Dat neemt helaas niet weg dat ik nog steeds verlang naar bepaalde dingen daar thuis. Op de tweede plaats mijn vertrouwde bed. Op de derde plaats gewoon Hollands brood. Op de vierde plaats... ik weet niet hoe ik het moet zeggen.
Ik ben de enige van de familie die nog geen tropische ziekte heeft opgelopen. Grote broer had ernstige verkoudheidsrommel, mijn moeder heeft Montezuma's Wraak en mijn kleine broertje had een koortsaanval, is al een hele tijd redelijk slapjes en heeft werkelijk een enorme lading schurft, een koortslip blijkbaar... het ziet eruit als een soort mos, met schimmels. Het breidt zich al uit en pus druipt langs zijn kin. Allerlei rare bultjes, in kleuren als bruin, groen, yech. Schijnt nog besmettelijk te zijn ook.
Hoe dan ook,
¡Pura Vida! (hun lijfspreuk)
Karo
Ps: Jah ik kap het verhaal een beetje af, achter mij staan twee mensen die er ook achter willen. See y'all!
Ik weet niet hoe vaak ik nog achter het internet kom. Het is echt een hopeloos internetcafé, ontstellend sloom en het toetsenbord is vaag. Het apenstaartje is nergens te vinden en nog meer van dat soort rommel. Getsie.
Sorry, verkeerde start. Gisteravond dacht ik: '¿Wat heeft dit land me nou nog te bieden, nadat ik zoveel wonderbaarlijke dingen heb gezien en ervaren?' Beetje een negatieve instelling eigenlijk en ook dwaas, als ik kijk naar de gebeurtenissen van vanochtend. Ik werd net wakker met uitzicht op een jungle, een flinke jungle, op een hard bed, na toch flink te hebben geslapen, (8 tot 6 ongeveer), toen ik gerommel op het dak hoorde en ineens een stel apen van het dak af de jungle insprongen. Een stel. Zonder grappen heb ik vanochtend twintig wilde apen gezien, op nog geen meter afstand. Allemaal klein en ontstellend schattig, een soort Comotjes. Erg druk en gezellig, leuk om te zien. Daarna zijn we het zwembad ingesprongen, waar ik alvast wat heb geoefend met snorkelen. Binnenkort ga ik voor eggies. Haha!
Oh ja, Costa Rica Dairies numero quatro.
Morgen Manuel Antonio, een behoorlijk groot natuurreservaat, met nog meer aapjes en veel dingen om naar te kijken. Ik ga daar in de Pacific Ocean snorkelen. Woensdag gaan we Canopy doen, dat is aan staalkabels door de boomtoppen glijden, met wandelingetjes en ook nog zwemmen onderaan een waterval. Jolly Good Fun. Daarna misschien wel wat hangen, stranden of nog meer Manuel Antonio. Daarna gaan we écht naar de Pacific, waar we dan een weekje in een huis op palen zitten. Ik garandeer geen post voor die tijd, maar wel als we daarna de laatste twee dagen CR weer in San Jose zitten met gratis onbeperkt internet. Dan ga ik dus 's ochtends ('s middags voor jullie) proberen het thuisfront te bereiken. Ofzo. Who cares, misschien slaap ik wel uit.
De afgelopen dagen waren weer bewogen, met een hoop zitten in auto's. Nog twee grote autoritten deze vakantie. Ik ben al bijna aan het aftellen. (Fout, Karo, fout.) Niet dat het hier niet leuker is, integendeel. Het is hier fantastisch. Dat neemt helaas niet weg dat ik nog steeds verlang naar bepaalde dingen daar thuis. Op de tweede plaats mijn vertrouwde bed. Op de derde plaats gewoon Hollands brood. Op de vierde plaats... ik weet niet hoe ik het moet zeggen.
Ik ben de enige van de familie die nog geen tropische ziekte heeft opgelopen. Grote broer had ernstige verkoudheidsrommel, mijn moeder heeft Montezuma's Wraak en mijn kleine broertje had een koortsaanval, is al een hele tijd redelijk slapjes en heeft werkelijk een enorme lading schurft, een koortslip blijkbaar... het ziet eruit als een soort mos, met schimmels. Het breidt zich al uit en pus druipt langs zijn kin. Allerlei rare bultjes, in kleuren als bruin, groen, yech. Schijnt nog besmettelijk te zijn ook.
Hoe dan ook,
¡Pura Vida! (hun lijfspreuk)
Karo
Ps: Jah ik kap het verhaal een beetje af, achter mij staan twee mensen die er ook achter willen. See y'all!
Abonneren op:
Posts (Atom)
Posts
