Goedenavond.
Dit is mijn laatste post op Esnesnon, kondig ik bij deze maar even aan. Ik ben nog milieu-onbewust genoeg om het niet te verwijderen en deze digitale plas braaksel maar te laten slingeren in de dakspanten van het internet, stollend en riekend. Ik zag het zelf al een tijdje aankomen, vanaf mijn laatste post op 1 december al en ik kreeg een opmerking of twee naar mijn hoofd over het gat dat midden in de weg was ontstaan omdat iemand geen zin meer had om verder de asfalteren. Die iemand ben ik, ja. Ik heb de grote snelwegmachine omgekeerd en ben ergens anders aan de schrijferitis gegaan.
Juist, dat klopt. Ik heb een andere plaats gevonden om schrijfsels eruit te werken als het me echt te veel wordt en ik het niet meer binnen kan houden. Die plek is, inderdaad, niet hier. Het is geen blog, dus mijn rants zijn geen openbaar leesmateriaal meer. Ga ik vertellen wat? Nou nee. Ga ik hints geven? Niet meer dan ik al gedaan heb.
Ik doe dit om een paar hele simpele en slecht onderbouwde redenen. Ten eerste heb ik gewoon geen zin meer in deze vorm van verbale ontlasting. Ik heb het, iets waarover ik mezelf echt enorm verbaas, een slordige tien maanden volgehouden, in binnen- en buitenland. Ik begon op 9 januari en tot ergens in november leek het me waarschijnlijk dat ik ergens over de honderd posts en een jaar aan geblog de verjaardag zou halen. Ik heb de verjaardag alleen volkomen genegeerd. Twee: Ik heb er geen genoeg meer aan om dingen -niet- te vertellen op een blog, terwijl er ook mogelijkheden zijn om dingen -wel- te vertellen op het internet, iets dat voor mij een veel grotere bron van opluchting is. Esnesnon is niet geschikt voor dat doel. Tenslotte vind ik het te voorspelbaar worden, de posts lijken zoveel op elkaar, zelfs over het geheel van begin tot eind. Als zelfs ík opmerk dat ik voorspelbaar begin te worden vind ik het teveel. Ik hou niet van voorspelbaarheid. Dus, voila.
Ik wens u allen een zeer goede avond. Of wat dan ook.
Karo.
19.1.09
1.12.08
Esnesnon 1-12-08
Goh. Ik heb twee kasten.
Wauw, ik was vandaag best ziek.
Zo hee, ik heb gefaald bij NaNoWriMo.
Jeetje, het was eigenlijk een best schokkende maand nog.
Asjemenou, deze zinnetjes worden steeds langer naarmate ik minder belangrijke dingen begin te noemen.
Goedenavond, (of wat in jouw tijdzone ook maar van toepassing moge zijn.)
Die aanhef daar, één witregel naar boven, (Je ziet hem? Ja? Goed.) heb ik twee keer eerder ongeveer gebruikt, niet in dit blog. Ik heb wel meer niet in dit blog gebruikt, de afgelopen maand heb ik zelfs alles niet gebruikt. Dat is de reden dat er zo'n ijselijk gat ten grootte van een maand met rottig weer zit temidden van obscure posts links en rechts. Het weer was overigens niet rottig, het heeft zelfs een keer gesneeuwd. Hoewel mijn vingers er dreigden af te vriezen, ondanks mijn pogingen ze warm te houden door bijvoorbeeld op mijn hand te sabbelen, bij gebrek aan warme handschoen, zodat ze uiteindelijk ook vreselijk veel pijn deden toen mijn zenuwen weer wakker werden, genoot ik ervan. Wacht, een berichtje.
Okee, berichtje gelezen, uitgebreid beantwoord, veel tijd om te posten verspeeld. Van wie? Gaat je nogal weinig aan. Waarom niet? Gewoon daarom. Waarom doe je zo kinderachtig? Zomaar. Ah, dus het ligt gevoelig? Echt niet. Mij hou je niet voor de gek. Je kletst uit je nek. Normaal kan je zakelijk en duidelijk praten, maar als het op een gevoelig punt komt sla je gewoon dicht. Waar ben je bang voor? Ik ben niet bang. Ik zie gewoon het nut niet in van het uitspuwen van informatie over alles wat ik doe. Fout antwoord. Je bent alleen bang om de dingen die je wat doen te vertellen. Iedereen is dat. Vaak in iets mindere mate. Ik schrijf dit zelf op, inclusief jouw tekst. Sterker nog, ik weet niet of er wel een verschil is tussen jou en mij. Hoe durf je dan te zeggen dat ik bang ben als ik mezelf openlijk confronteer en eigenlijk de mogelijkheid voor anderen tot vragen stellen open? Zo leg ik alles op de lijn. Is dat angst? Katten in het nauw krabben. Dat doen ze omdat ze bang zijn. Ze leggen wel iets op de lijn, maar de beweging is niet voorwaarts, zoals je waarneemt, maar achterwaarts, verder de verdediging in.
"Aha!" lachte de graaf in het Spaans met een licht Portugees accent.
Sorry, maar ik weet echt even niets meer te zeggen. Sorry voor de onzin, maar ik moest íéts schrijven om de nieuwe maand in te luiden. Dus: Hatsekidee, December! Nog vele dagen!
Karo
Ps: Ik vind eigenlijk dat ik ook half november al weer had mogen beginnen.
Wauw, ik was vandaag best ziek.
Zo hee, ik heb gefaald bij NaNoWriMo.
Jeetje, het was eigenlijk een best schokkende maand nog.
Asjemenou, deze zinnetjes worden steeds langer naarmate ik minder belangrijke dingen begin te noemen.
Goedenavond, (of wat in jouw tijdzone ook maar van toepassing moge zijn.)
Die aanhef daar, één witregel naar boven, (Je ziet hem? Ja? Goed.) heb ik twee keer eerder ongeveer gebruikt, niet in dit blog. Ik heb wel meer niet in dit blog gebruikt, de afgelopen maand heb ik zelfs alles niet gebruikt. Dat is de reden dat er zo'n ijselijk gat ten grootte van een maand met rottig weer zit temidden van obscure posts links en rechts. Het weer was overigens niet rottig, het heeft zelfs een keer gesneeuwd. Hoewel mijn vingers er dreigden af te vriezen, ondanks mijn pogingen ze warm te houden door bijvoorbeeld op mijn hand te sabbelen, bij gebrek aan warme handschoen, zodat ze uiteindelijk ook vreselijk veel pijn deden toen mijn zenuwen weer wakker werden, genoot ik ervan. Wacht, een berichtje.
Okee, berichtje gelezen, uitgebreid beantwoord, veel tijd om te posten verspeeld. Van wie? Gaat je nogal weinig aan. Waarom niet? Gewoon daarom. Waarom doe je zo kinderachtig? Zomaar. Ah, dus het ligt gevoelig? Echt niet. Mij hou je niet voor de gek. Je kletst uit je nek. Normaal kan je zakelijk en duidelijk praten, maar als het op een gevoelig punt komt sla je gewoon dicht. Waar ben je bang voor? Ik ben niet bang. Ik zie gewoon het nut niet in van het uitspuwen van informatie over alles wat ik doe. Fout antwoord. Je bent alleen bang om de dingen die je wat doen te vertellen. Iedereen is dat. Vaak in iets mindere mate. Ik schrijf dit zelf op, inclusief jouw tekst. Sterker nog, ik weet niet of er wel een verschil is tussen jou en mij. Hoe durf je dan te zeggen dat ik bang ben als ik mezelf openlijk confronteer en eigenlijk de mogelijkheid voor anderen tot vragen stellen open? Zo leg ik alles op de lijn. Is dat angst? Katten in het nauw krabben. Dat doen ze omdat ze bang zijn. Ze leggen wel iets op de lijn, maar de beweging is niet voorwaarts, zoals je waarneemt, maar achterwaarts, verder de verdediging in.
"Aha!" lachte de graaf in het Spaans met een licht Portugees accent.
Sorry, maar ik weet echt even niets meer te zeggen. Sorry voor de onzin, maar ik moest íéts schrijven om de nieuwe maand in te luiden. Dus: Hatsekidee, December! Nog vele dagen!
Karo
Ps: Ik vind eigenlijk dat ik ook half november al weer had mogen beginnen.
29.10.08
Esnesnon 29-10-08
Goedenavond.
Met al het werk dat de school verricht op het gebied van het onderdrukken van je creativiteit zit een mens als ik met heel erg veel overgebleven inspiratie. Zo ben ik ineens weer gaan schrijven aan de eenakter die ik met Roodenburg wil gaan doen, en schreef (goed, ik schreef het niet. Ik heb het, mag ik wel eerlijk zeggen, verzonnen. De dames Macco en Messemaker hadden geen vreselijk onleesbaar, waardeloos, afschrikwekkend slecht handschrift en waren niet zo werkschuw als yours truly. Ik heb het getypte stuk ook gewoon gekopiëerd, mea culpa, mea maxima culpa.
Ik moet jullie waarschuwen dat ik me heb laten inspireren door een genie, wat hele vreemde resultaten oplevert over het algemeen. Tot zover was de feedback goed, maar misschien zijn jullie wel ellendige moordadige critici. Ik vind het zelf best grappig. Esnesnon presenteert: Wat er gebeurt als je rare personages bedenkt bij foto's die je uit een tijdschrift knipt en er een soap over schrijft.
Scene 1: On the beach
-Violet enters on one leg, playing violin. Hank & Ghettoboy stand a bit further away, looking at her. -
Ghettoboy: Amazing i got married to such a fine Bitch.
Hank: Oh yeah? Who?
Ghettoboy: Well, to Violet, duh.
Hank: That’s funny; I’m married to her as well.
Ghettoboy: Filthy lying ass!
Hank: I’m afraid i’ve to kill you now, with this pencil.
-Camera switches>> Ugly betty who has just joined Violet. -
Violet: Hello Dad
Betty: Right now i’m not dressed up as Bert, so you have to call me mother.
Violet: Alright, where’s dad then?
Betty: Dad’s allergic to sand, so don’t be stupid
Violet: I didn’t know monkeys could be allergic from anything. Ok, it’s so horrible to have a monkey as a father.
Betty: Don’t say such things, it could be worse. I was married to your brother once.
-Arnold enters the scene -
Arnold: Hello Daddy!
Betty: Oh my, what’s a priest who’s also a member of de Birmingham Mob doing here?
Arnold: I believe I have the rights to visit my ex-wife and mother any time I want.
Violet: Why have you never told me he was your ex-husband and my brother?
Betty: Because he’s a dangerous psychopath and an aspirin addict.
-Arnold starts to cry-
Arnold: Oh its true! I can’t lay of the aspirin, i’m a horrible addict.. i’m worthless!
Violet: Oh, poor you.
Arnold: It’s not as bad as your life, I mean, you’re married to those two over there.
-Violet looks, gangsterboy and Hank wave to her-
Violet: That’s not true!
Betty: I’m afraid it is. We drugged you, and then you married them.
Violet: But how?
Arnold: I slipped you a lot of aspirin and I happen to be a priest in my spare time.
Violet: But why?
Arnold: Because you never loved me as a brother. You ruined my childhood. Now your a one-legged girl married to two creeps.
Hank: What! She’s only got one leg!? Why haven’t you told me!
Violet: It all began 90 years ago. I used a time machine to travel back to WWI.
-Flashback -
Hank: Look! It’s a German!
Violet: What! I’m a violist!
-Hank shoots her leg off, and drags Violet to the time machine...-
-End of flasback. -
Hank: Once back in your time, Arnold gave you a lot of aspirin, you passed out and married us.
Arnold: But now, I’m here to exact bloody revenge on your mother.
Betty: Quick! Look over there!
Everybody looks away and Betty changes into Bert. (charming music teacher)
Violet: Look! It’s my music teacher! The secret love of my life, and my mothers alter ego!
Arnold: This disguise won’t save you..
-Arnold shoots Bert, and everyone gasps. -
To be continued......
Announcer: Next time on Birmingham Monkey Drama:
Ghettoboy reveals he’s actually Klingon, and he uses his alien technology to save Berts life, to repay him for saving him from a vat of diint during their trip in Cornwall. Violet joins the mythbusters and Hank takes over Jamie’s identity to take over the world by microwaving . Arnold shaves his hair and becomes a sugarmerchant in South Africa. And what is the monkey doing in the meantime? Find out, in the next episode of BMD!
-------------
Voor het geval je hersenen nog min of meer functioneren, dat was dus een soapscript. Wat heerlijk is het om een post te maken die voornamelijk bestaat uit Ctrl+c en Ctrl+V... net een flashbackaflevering maar dan anders. Moet ik eigenlijk ook een keer doen, bedenk ik me zo. Misschien voor post nummer 100.
Ik heb slecht nieuws. Wegens NaNo ga ik hoogstwaarschijnlijk enorm aan de schrijveritis en kan ik het me niet veroorloven om woorden te verspillen op dit blog als ik ze ook in mijn boek kan stoppen. Ik heb mijn twijfels over mijn slagingskansen als ik blog en tegelijk een boek schrijf. Mijn blogposts worden dus óf kort óf nonexistent. Met andere woorden, geen blogposts hier. Blijf toch maar af en toe kijken, want dan voel ik me zo gevleid. Haha.
KaroPs: Ik ben erachter gekomen dat ik al mijn posts met het lettertype Georgia schrijf. Whoo...
23.10.08
Esnesnon 23-10-08
WARNING: Don't read the following post. It is not interesting at all. Reading it will be a waste of your time. Believe me.
WARNUNG: Lese den nächsten Post nicht. Es ist gar nicht interessant. Es lesen wär eine Verswendung Ihres Zeites. Glaub mir.
WAARSCHUWING: Gelieve de volgende post niet te lezen. Het is verre van interessant. Je zou je tijd maar verdoen door het te lezen. Geloof me.
AVERTISSEMENT: Ne lire pas le post dernièr. C'est pas interessant du tout. Je suis un pomme de terre et je parle Sanscrite. Mes toilettes sont bleus. Defense de fumir.
昨秋に引き続き: を組み合わせたチンドン太鼓などの演奏、および諸芸や奇抜な衣装・仮装によって街を廻りながら、依頼者の指定した地域・
Ik begin bij de basis, het woord Gnosis. Dit woord zal nog vele malen terugkeren, dus is het gepast om even een korte beschrijving te geven van dit woord en diens betekenissen.
Gnosis is oud-Grieks voor kennis of inzicht. Dit vinden we terug in de lijfspreuk van het Orakel van Delphi: "Gnothi Seauton," ken uzelf, maar ook in moderne woorden als diagnose en paragnost. Het woord gnosis is ook terug te vinden in het begrip gnostische religies, geloven waarin men meent dat iedereen op zijn eigen manier God moet vinden in zijn leven. Niemand kan je vertellen wie, wat of hoe God is, je moet zelf door empirische ervaringen de God in jezelf vinden. Anderen kunnen je daarbij helpen, met name de profeten, maar over het algemeen gaat het gnosticisme uit van een kennis van God in de mens zelf.
God als persoonlijk begrip klinkt modern. Het is een terugkerend element in het moderne christendom, waarin men de bijbel zelf leest (of zelfs niet eens dat) en de betekenis van het christendom voor zichzelf bepaalt, in plaats van die aan te nemen van opvoeding of religieus onderwijs. 'Ik kan het mogelijk niet eens zijn met jouw geloof, maar ik respecteer het wel,' is hier de kernzin. Dit geldt niet alleen voor gesprekken tussen aanhangers van duidelijk aparte religies, maar ook voor onderlinge gesprekken van aanhangers van hetzelfde geloof. Het hebben van een eigen, persoonlijke vorm van geloof is de kern van het gnosticisme. Deze stroming is zo oud als de weg naar Rome, zoals het gezegde luidt.
Het gnosticisme komt voor bij alle religies ter wereld, al sinds het begin. In het Christendom, waarvan ik hier de gnostici belicht, kende in haar jonge jaren vele gnostische stromingen. Het Mannisme, het Marcionisme, het Manicheïsme en mogelijk het Arianisme zijn hier voorbeelden van. De boodschap van Christus zette allerlei mensen ertoe aan hun eigen gnosis te ontwikkelen, na zijn dood werden meer dan vijftig, misschien wel tachtig evangeliën geschreven, allemaal met een andere visie en vertolking van zijn leven en boodschap. In het snel verspreidende Christendom werd de betekenis van het geloof door verschillende groepen verschillend bekeken, filosofen bogen zich over allerlei vraagstukken rond het geloof, hun eigen draai eraan gevend, mensen in andere landen en uit andere culturen behandelden de lessen van Christus weer anders dan anderen, genoeg reden voor een lappendeken aan geloven.
Dit eindigt rond het jaar 325, en pas meer dan anderhalf millenium later duikt de gnosis weer fatsoenlijk op in het Christendom. Goed, toegegeven, de katharen hadden gnostische kenmerken, maar feitelijk werd het gnosticisme effectief onderdrukt. Wat is er precies gebeurd, dat het principe gnosis een dergelijk grote rol speelde voor de vierde eeuw en in de twintigste eeuw weer, maar zestien honderd jaar lang zich niet laat kennen? Het antwoord ligt verscholen in de lange geschiedenis van de Christelijke gnosis, van de zending van de apostelen naar het schisma van het Arianisme naar het Concilie van Nicea, tot de Charismatische beweging en de Pinksterbeweging, met Mani, Augustinus, Marcion, Constantijn en de schrijvers van de Evangeliën.
Einde waarschuwing. U kunt met gerust hart verder lezen vanaf hier.
Karo
Ps: Ik moet nog even goed nadenken wat ik met de uitslagen van de poll ga doen.
WARNUNG: Lese den nächsten Post nicht. Es ist gar nicht interessant. Es lesen wär eine Verswendung Ihres Zeites. Glaub mir.
WAARSCHUWING: Gelieve de volgende post niet te lezen. Het is verre van interessant. Je zou je tijd maar verdoen door het te lezen. Geloof me.
AVERTISSEMENT: Ne lire pas le post dernièr. C'est pas interessant du tout. Je suis un pomme de terre et je parle Sanscrite. Mes toilettes sont bleus. Defense de fumir.
昨秋に引き続き: を組み合わせたチンドン太鼓などの演奏、および諸芸や奇抜な衣装・仮装によって街を廻りながら、依頼者の指定した地域・
Ik begin bij de basis, het woord Gnosis. Dit woord zal nog vele malen terugkeren, dus is het gepast om even een korte beschrijving te geven van dit woord en diens betekenissen.
Gnosis is oud-Grieks voor kennis of inzicht. Dit vinden we terug in de lijfspreuk van het Orakel van Delphi: "Gnothi Seauton," ken uzelf, maar ook in moderne woorden als diagnose en paragnost. Het woord gnosis is ook terug te vinden in het begrip gnostische religies, geloven waarin men meent dat iedereen op zijn eigen manier God moet vinden in zijn leven. Niemand kan je vertellen wie, wat of hoe God is, je moet zelf door empirische ervaringen de God in jezelf vinden. Anderen kunnen je daarbij helpen, met name de profeten, maar over het algemeen gaat het gnosticisme uit van een kennis van God in de mens zelf.
God als persoonlijk begrip klinkt modern. Het is een terugkerend element in het moderne christendom, waarin men de bijbel zelf leest (of zelfs niet eens dat) en de betekenis van het christendom voor zichzelf bepaalt, in plaats van die aan te nemen van opvoeding of religieus onderwijs. 'Ik kan het mogelijk niet eens zijn met jouw geloof, maar ik respecteer het wel,' is hier de kernzin. Dit geldt niet alleen voor gesprekken tussen aanhangers van duidelijk aparte religies, maar ook voor onderlinge gesprekken van aanhangers van hetzelfde geloof. Het hebben van een eigen, persoonlijke vorm van geloof is de kern van het gnosticisme. Deze stroming is zo oud als de weg naar Rome, zoals het gezegde luidt.
Het gnosticisme komt voor bij alle religies ter wereld, al sinds het begin. In het Christendom, waarvan ik hier de gnostici belicht, kende in haar jonge jaren vele gnostische stromingen. Het Mannisme, het Marcionisme, het Manicheïsme en mogelijk het Arianisme zijn hier voorbeelden van. De boodschap van Christus zette allerlei mensen ertoe aan hun eigen gnosis te ontwikkelen, na zijn dood werden meer dan vijftig, misschien wel tachtig evangeliën geschreven, allemaal met een andere visie en vertolking van zijn leven en boodschap. In het snel verspreidende Christendom werd de betekenis van het geloof door verschillende groepen verschillend bekeken, filosofen bogen zich over allerlei vraagstukken rond het geloof, hun eigen draai eraan gevend, mensen in andere landen en uit andere culturen behandelden de lessen van Christus weer anders dan anderen, genoeg reden voor een lappendeken aan geloven.
Dit eindigt rond het jaar 325, en pas meer dan anderhalf millenium later duikt de gnosis weer fatsoenlijk op in het Christendom. Goed, toegegeven, de katharen hadden gnostische kenmerken, maar feitelijk werd het gnosticisme effectief onderdrukt. Wat is er precies gebeurd, dat het principe gnosis een dergelijk grote rol speelde voor de vierde eeuw en in de twintigste eeuw weer, maar zestien honderd jaar lang zich niet laat kennen? Het antwoord ligt verscholen in de lange geschiedenis van de Christelijke gnosis, van de zending van de apostelen naar het schisma van het Arianisme naar het Concilie van Nicea, tot de Charismatische beweging en de Pinksterbeweging, met Mani, Augustinus, Marcion, Constantijn en de schrijvers van de Evangeliën.
Einde waarschuwing. U kunt met gerust hart verder lezen vanaf hier.
Karo
Ps: Ik moet nog even goed nadenken wat ik met de uitslagen van de poll ga doen.
20.10.08
Esnesnon 22-10-08
Goedemorgen. Tenminste, nu even.
De vakantie is begonnen, met alle vreselijke bij-effecten, zoals het besef dat ik een ontzettende hoop dingen ging doen in dat stukje vrije tijd tot ik er tegenop wandelde en besefte dat vrije tijd ook nog een ander doeleinde heeft en snel mijn instelling verandert. Bij aanraking met veel vrije tijd schakel ik terug in de eerste versnelling, parkeer ik langs de kant van de weg en gaat de bestuurder een broodje tonijnsalade eten. Hij liever dan ik. Gisteravond heb ik feitelijk mijn hele avond vergooid met aandringen tot ik achter de pc mocht, en daarna heb ik een film van meer dan twee uur, met tussenpozen ook nog, zitten kijken tot ik het laatste kwartier niet mocht volgen, het hele ding op pauze de rest van de nacht achterliet en erachter kwam dat iemand het had weggeklikt. Ik heb inmiddels even heel weinig zin om dat laatste kwartier af te moeten wachten, dus ga ik iets anders tijdvergends en non-actiefs doen: Dit.
Imbussleutels. Sleutelhanger. Belastingformulieren. Vocational Guidance Counselor.
Zo, vanaf ergens deze week/morgen, word ik gewoon met stalen gezicht lid van de Openbare Bibliotheek Amsterdam, en dan kan ik een slordige twee jaar lang gratis boeken lenen. Awesome. Dat ga ik dan doen ook, en vreemde plannen beginnen zich al te ontvouwen in mijn hoofd. Maar ik moet, op deze rare plannen vooruit lopend, eerst even aan mijn PWS gaan met feiten in de achterhoede in plaats van dat natte vinger werk dat ik al maanden loop te doen, met een beetje overleg links en rechts. Ik heb de aanwijzingen die nodig zijn voor het echte werk, nou ga ik er aan zitten ook. Nu maar hopen dat ik lang genoeg door kan kletsen om er een echt werkstuk van te maken. Nou ja, als ik eenmaal de berg info heb die ik hoop te krijgen zal het wel heel snel gaan. Ik neem een kleine PWS pauze gedurende de hele maand november, maar daarna is het full steam ahead. Ik heb al eerder met enige luiheid meegenomen goede dingen afgeleverd, dat ga ik gewoon weer doen maar op grotere schaal. Dank aan Prof. Paul van Geest. Ja, die gaat nog wel een paar keer terugkomen in mijn dinges.
Anyway. Ik quote, mijn favoriete uitspraak voor vandaag waarschijnlijk: "Give me a feels that it could be a Dance Dance Revolution song." Ik weet niet wie het geschreven heeft want die luizen op het internet zijn niet zo van de echte namen, geloof ik. (Een andere manier om het te redeneren, misschien wel de ware manier, is: Ik ben niet zo van de echte namen, dus iedereen is niet van de echte namen. Een kortzichtige visie op de andere mensen in de wereld? Sure.) Het gaat om een liedje dat ik keer op keer kan blijven luisteren zonder buikloop te krijgen. Buikloop. Dysinterie? Ik weet niet hoe je het schrijft (en nee, ik ga het niet opzoeken. Screw you.) Van Dyslectisch naar Discalculie naar Dysinterie. Dat was níét bij scrabble. Ik haat scrabble. Niet eens om het spel zelf, maar meer om het feit dat mijn moeder en broertje, getsie, er allebei fans van zijn en aan het eind van het spel, I am not making this up, zaten te huilen. I wish I was kidding. Daar kan ik dus echt niet tegen... als je mij wilt martelen hoef je niet moeilijk te doen met druppels water, duimschroeven of roest. Een spelletje scrabble met familie voldoet, nee, de dreiging alleen al.
Oh, ik moet nog even opmerken dat je niet op die link moet klikken. Echt niet. Wacht, je moet wél op de link klikken, maar alleen maar zodat je het niet doet. Ja?
What do I care anyway? Ik heb de hele dag de muren van mijn kamer schoongemaakt, zodat we erover heen kunnen behangen. Alles naar het midden van de kamer verschoven, inclusief een ziek zware kast, en toen-
Geen zin in dat verhaaltje. Why do I care anyway? Waarom zou ik jullie van alle mensen ter wereld (en geloof me, er zijn best veel mensen in deze wereld) iets willen vertellen? Ik kan net zo goed gewoon ophouden met dit blog, per slot van rekening-
Hey, what do I care anyway. Ik hoef mezelf niet aan jullie uit te leggen, toch? Als ik toevallig besluit dat ik iets niet aan jullie vertel omdat er andere mensen zijn waartoe ik me meer geneigd voel mijn levensverhaal eruit te storten bij het minste of geringste, dan is dat toch gewoon mijn goed recht als krankzinnige? En waarom zou ik niet gewoon mezelf keer op keer kunnen onderbreken omdat ik geloof dat hetgeen ik net zeg volkomen digitale koeienvlaai is? Waarom zou ik in hemelsnaam sowieso een vraag aan-
Ja, ik moet zeggen dat hij een punt heeft. Sorry, ik moet zeggen dat ik vind dat ik een punt had, maar ik wil niet dat mensen al te makkelijk zouden denken dat ik een enorme massa kapsones heb. Ik hou enorm van pannekoeken, en het groene boekje mogen ze verbranden om er lekkere grijze stroom van te maken.
-Senator Obama, you may begin.
--*pakt lineaal* Ruler!
-Senator Obama wins.
Karo
Ps: Yes, that made sense in my head, and it still does.
De vakantie is begonnen, met alle vreselijke bij-effecten, zoals het besef dat ik een ontzettende hoop dingen ging doen in dat stukje vrije tijd tot ik er tegenop wandelde en besefte dat vrije tijd ook nog een ander doeleinde heeft en snel mijn instelling verandert. Bij aanraking met veel vrije tijd schakel ik terug in de eerste versnelling, parkeer ik langs de kant van de weg en gaat de bestuurder een broodje tonijnsalade eten. Hij liever dan ik. Gisteravond heb ik feitelijk mijn hele avond vergooid met aandringen tot ik achter de pc mocht, en daarna heb ik een film van meer dan twee uur, met tussenpozen ook nog, zitten kijken tot ik het laatste kwartier niet mocht volgen, het hele ding op pauze de rest van de nacht achterliet en erachter kwam dat iemand het had weggeklikt. Ik heb inmiddels even heel weinig zin om dat laatste kwartier af te moeten wachten, dus ga ik iets anders tijdvergends en non-actiefs doen: Dit.
Imbussleutels. Sleutelhanger. Belastingformulieren. Vocational Guidance Counselor.
Zo, vanaf ergens deze week/morgen, word ik gewoon met stalen gezicht lid van de Openbare Bibliotheek Amsterdam, en dan kan ik een slordige twee jaar lang gratis boeken lenen. Awesome. Dat ga ik dan doen ook, en vreemde plannen beginnen zich al te ontvouwen in mijn hoofd. Maar ik moet, op deze rare plannen vooruit lopend, eerst even aan mijn PWS gaan met feiten in de achterhoede in plaats van dat natte vinger werk dat ik al maanden loop te doen, met een beetje overleg links en rechts. Ik heb de aanwijzingen die nodig zijn voor het echte werk, nou ga ik er aan zitten ook. Nu maar hopen dat ik lang genoeg door kan kletsen om er een echt werkstuk van te maken. Nou ja, als ik eenmaal de berg info heb die ik hoop te krijgen zal het wel heel snel gaan. Ik neem een kleine PWS pauze gedurende de hele maand november, maar daarna is het full steam ahead. Ik heb al eerder met enige luiheid meegenomen goede dingen afgeleverd, dat ga ik gewoon weer doen maar op grotere schaal. Dank aan Prof. Paul van Geest. Ja, die gaat nog wel een paar keer terugkomen in mijn dinges.
Anyway. Ik quote, mijn favoriete uitspraak voor vandaag waarschijnlijk: "Give me a feels that it could be a Dance Dance Revolution song." Ik weet niet wie het geschreven heeft want die luizen op het internet zijn niet zo van de echte namen, geloof ik. (Een andere manier om het te redeneren, misschien wel de ware manier, is: Ik ben niet zo van de echte namen, dus iedereen is niet van de echte namen. Een kortzichtige visie op de andere mensen in de wereld? Sure.) Het gaat om een liedje dat ik keer op keer kan blijven luisteren zonder buikloop te krijgen. Buikloop. Dysinterie? Ik weet niet hoe je het schrijft (en nee, ik ga het niet opzoeken. Screw you.) Van Dyslectisch naar Discalculie naar Dysinterie. Dat was níét bij scrabble. Ik haat scrabble. Niet eens om het spel zelf, maar meer om het feit dat mijn moeder en broertje, getsie, er allebei fans van zijn en aan het eind van het spel, I am not making this up, zaten te huilen. I wish I was kidding. Daar kan ik dus echt niet tegen... als je mij wilt martelen hoef je niet moeilijk te doen met druppels water, duimschroeven of roest. Een spelletje scrabble met familie voldoet, nee, de dreiging alleen al.
Oh, ik moet nog even opmerken dat je niet op die link moet klikken. Echt niet. Wacht, je moet wél op de link klikken, maar alleen maar zodat je het niet doet. Ja?
What do I care anyway? Ik heb de hele dag de muren van mijn kamer schoongemaakt, zodat we erover heen kunnen behangen. Alles naar het midden van de kamer verschoven, inclusief een ziek zware kast, en toen-
Geen zin in dat verhaaltje. Why do I care anyway? Waarom zou ik jullie van alle mensen ter wereld (en geloof me, er zijn best veel mensen in deze wereld) iets willen vertellen? Ik kan net zo goed gewoon ophouden met dit blog, per slot van rekening-
Hey, what do I care anyway. Ik hoef mezelf niet aan jullie uit te leggen, toch? Als ik toevallig besluit dat ik iets niet aan jullie vertel omdat er andere mensen zijn waartoe ik me meer geneigd voel mijn levensverhaal eruit te storten bij het minste of geringste, dan is dat toch gewoon mijn goed recht als krankzinnige? En waarom zou ik niet gewoon mezelf keer op keer kunnen onderbreken omdat ik geloof dat hetgeen ik net zeg volkomen digitale koeienvlaai is? Waarom zou ik in hemelsnaam sowieso een vraag aan-
Ja, ik moet zeggen dat hij een punt heeft. Sorry, ik moet zeggen dat ik vind dat ik een punt had, maar ik wil niet dat mensen al te makkelijk zouden denken dat ik een enorme massa kapsones heb. Ik hou enorm van pannekoeken, en het groene boekje mogen ze verbranden om er lekkere grijze stroom van te maken.
-Senator Obama, you may begin.
--*pakt lineaal* Ruler!
-Senator Obama wins.
Karo
Ps: Yes, that made sense in my head, and it still does.
Abonneren op:
Posts (Atom)
Posts
