It ain't necessarily so, it ain't necessarily so, the things that you're liable, to read in the Bible, it ain't necessarily so! Methus'la lived nine-hundred years, Methus'la lived nine-hundred years. But who calles that living, when no gal'll give in to no man what's nine-hundred years?
Good evening.
It's been about four months now since my last fix. The waiting is over. Approximately one year ago I discovered, with the help of my teacher, the brilliant works of the dead composer Frederic Chopin, God rest his emo soul. In particular I started working with and on his Nocturnes, 21 piano works of varying difficulty, but all characterized by a few stilistic similarities. And of course, all pieces have in common that they are written by a sick soul who hated his own ability to create art and wanted to die. I freaking love it.
First I'll tell something about the basic idea of a Nocturne, for it is a seperate musical style. A Nocturne, as the name implies, is a piece of the night. They start as if they come, skulking out of the shadows. That is, they start off soft. They also have the strong tendency of ending that way, by dying out and dissapearing again. The pieces have usually a rather constant rhythm, held by an endless cycle of arpeggio's, or in common tongue: broken chords, played up and down again. Above that constantly present murmur the melody can be heard, very clearly. If you listen to a Nocturne, you consciously hear the melody, while the support, in form of the arpeggio, plays a more subconscious role. A well played Nocturne forces it's listener to pay attention, to listen intently. And while a Nocturne starts of softly, it's still a heavily Romantic musical style and always comes to at least one dramatic climax. These pieces, especially those of Chopin, are powerful.
Chopin's Nocturnes are special because Chopin was a suicidal, dark Romantic genius. He has spent most of his life in agony, homesick for his dearly beloved Poland, for ever out of his reach. The poor bugger had to live in France. He married a woman he hated, he claims he thought she was a man when he first layed eyes on her. Worst of all: he was sick most of the time, and when he was at his illest, his music was best. He concluded that his art made him sick. The better he would play, the sicker he would get. Yet he couldn't stop, although he wanted to die really badly. Since the man is a Romantic composer, he put all the suffering into his music. I played a Etude he wrote which he designed to hurt the fingers of anyone playing it, a Nocturne about the rain which he wrote after he got pneumonia during a heavy storm, an illness that nearly killed him. Chopin hates the rain with a passion ever since. Another piece, the twentieth Nocturne, I yet have to find the human who doesn't think it's a pretty piece of music, was written for his sister and seems to be a pleasant 'music box' melody while it has an undertone of dark, brooding depression. That is, if you play it well.
I have a special relation with these works. I see it as my task as a musician to find the depression Chopin wrote into his pieces and bring it out. When I play the pieces I can feel Chopin trying to make his audience commit suicide while amusing them with a nice tune at the same time. It's quite hard, but I have managed it with a few. I started with these things one year ago, and after I while I couldn't find the strength within me to continue with the dark, musical misery so I stopped. I continued a few months later, and played them better and stronger then I ever had before. Then I stopped because it was really getting me all depressed. Tomorrow I'm going to start again. After a few months I'll stop again, and start again later. By the fifth time, or perhaps the seventh, I'll have mastered the Nocturnes. Horribleness al around. The coming month at least, I'll be playing with the razor on my wrists and dark eyeliner. Figuratively. Oh, how I love this brilliant emo.
Hugo Maat.
30.9.09
29.9.09
Esnesnon 29-9-09
Bonjour. (college over Louis XIV)
When my baby, when my baby smiles at me I go to Rio... the Janeiro! I'm a salsa fello! When my baby smiles at me the sun shines right into my life and I am free at last.
Met ongeveer een week te gaan wil ik graag even iets melden. Ik heb een hekel aan mijn eigen verjaardag. Ik zou het liefst hebben dat niemand er ook maar over begint. Volgende week is de vierde keer op rij dat ik mijn verjaardag niet vier om vervolgens de hele week te lopen grommen tegen mensen die erover beginnen. Ik spendeer de post van vandaag voornamelijk aan het verklaren van mijn afkeer van mijn eigen verjaardag. Mijn nadruk ligt wel op míjn verjaardag, ik zou niet durven andere mensen te vertellen wat zij over de wereld moeten denken; ze mogen wat mij part hun foute visies erop nahouden, ik begrijp onderhand wel dat de wereld mijn cynisme niet deelt en dat ik dat ook beter niet kan proberen te bewerkstelligen. Ik denk dat het meer gewaardeerd wordt als ik vrolijk ben. Welja, begin dan vooral niet over mijn verjaardag.
Verjaardagen staan wat mij betreft in de ranglijst nog iets boven oud en nieuw. Oud en nieuw is ronduit walgelijk als feest. Het is een jaarlijkse gebeurtenis, op een vast moment in het jaar, het is elke keer identiek aan de vorige keer en ik slaap slecht. Na ongeveer vijf keer had ik genoeg oudejaarsavonden meegemaakt voor de rest van mijn leven dus nu doe ik alleen nog maar mee met het bankhangen van tevoren waarbij ik de oudejaarsconferance bekijk, die ik altijd wel aardig vind. Als de cabaretier eenmaal weg is verdwijn ik ook, misschien met nog een smakeloze oliebol in mijn maag. Ik ga in bed liggen om half twaalf en pak een boek erbij omdat ik maar al te goed weet dat ik twee uur later nog niet in slaap zal zijn. Het getetter van vuurwerk gaat even door, sterft weer weg en het hele gedoe is weer voorbij. Ik weiger vervolgens stoïcijns deel te nemen aan de opruimbezigheden omdat ik niet aan het idiote feestje meedoe. Ik doe dat elk jaar. Oudejaarsavonden zijn gewoon compleet betekenisloos. Ze herhalen zich alleen maar waardoor de ervaring er niet beter of intenser op wordt maar alleen maar achteruit gaat. Als ik honderd identieke vuurpijlen heb af zien gaan hoef ik er niet nog eens duizend. Het wordt saai. Ik hoef ook totaal niet aan de drank die avond, alcohol hoort een katalysator van al aanwezige gezelligheid te zijn; zodra het wordt ingezet omdat er überhaupt niets te beleven is zonder hersenbeschadiging zit je verkeerd.
Maar goed, ik kan niet ontkomen aan verjaardagen zoals ik aan de jaarwisseling ontkom. Ten eerste is het familie, en familie is onvermijdelijk. Ongeacht of ik het nou leuk vind of niet, ik moet onvoorwaardelijk het gezelschap van familieleden op prijs stellen en ervoor zorgen dat ik zelf ook aangenaam gezelschap ben. Om die reden is er altijd een moment waarbij mijn verjaardag met familie gevierd wordt. Het is een leuk excuus om bijeen te komen en ze komen op bezoek of ik nou voet bij stuk hou of niet. Ik kom nooit van familie af. Bovendien krijg ik geld van familieleden, enkel en alleen omdat ik het hele jaar niet ben overleden of iets heb gedaan om voorgoed de banvloek van de familie te ontvangen (ik zou waarachtig niet zo snel iets weten dat dramatisch genoeg is om dat voor elkaar te krijgen bij die gekke bloedverwanten van mij), wat wel erg makkelijk verdiend is. Het gaat om grote bedragen, die het toch mogelijk maken om wat meer idiote activiteiten erop na te houden. Bovendien wil ik niet werken. Van mijn grootouders zijn er aan beide zijdes nog één geestelijk functionerende pensionado die allebei niet meer goed in staat zijn naar de speelgoedwinkel te lopen, om zo maar te zeggen. Om die reden krijg ik een aardige bom duiten, als zoethoudertje. Bovendien komen er ook nog een heel stel andere familieleden op de proppen, dus het wordt echt even cadeaux harken. Daarvoor ben ik bereid me een dagje voorbeeldig te gedragen, echt wel.
Het maakt ook allemaal niet zo gek veel uit, een dag daarna is alles voorbij. Op de eigenlijke verjaardag, die wonderbaarlijke dag waarop ik zou moeten vieren dat sinds mijn kennismaking met het licht van de lampen in het ziekenhuis deze blauwe bol waar we op rondlopen achttien rondjes om de zon heeft gemaakt. Nou, hoezee. Ik heb iets gepresteerd hoor. We kunnen allemaal trots zijn. Maar wacht, dat is nog niet alles! Omdat de planeet achttien rondjes heeft gemaakt ben ik ineens een volwassene. Op magische wijze verkrijg ik meer verantwoordelijkheidsgevoel en allerlei vormen van financieel tijdverdrijf, mag ik (praktisch) gratis met het openbaar vervoer, mag ik sterke drank en (soft)drugs, kan ik naar de hoeren, mocht ik dat willen, de hele wereld ligt voor me open. Leuk dat al die astronomische constellaties dat voor me mogelijk hebben gemaakt. Goed werk, natuurwetten! Is het een heel gek idee dat ik helemaal niet volwassen verklaard wil worden aan de hand van de wijze waarop een bol steen in een gigantisch niets rond een brandende gasbol draait? Zijn we allemaal collectief gek geworden? Ik dacht dat we die periode voorbij waren, dat we als mensheid genoeg ontwikkeld waren dat we niet ons leven inrichten naar de bewegingen van de hemellichamen, maar blijkbaar vinden we het toch nog handig. Waanzin.
De afgelopen dagen voel ik me afwisselend iemand van twintig en iemand van twaalf. Het idee dag ik achttien zal worden komt er niet in. Ik denk dat ik het hele gedoe maar aan me voorbij laat gaan. Geef mij maar geen cadeau, geen feestje, verwacht geen traktatie. Feliciteer me niet. Ik zal het wel even laten weten als er iets gebeurt waarvan ik vind dat het een felicitatie waardig is. Het mooiste van alles is dat aanstaande donderdag mijn gemoedstoestand een nieuw top-(diepte?)punt bereikt. Overmorgen klop ik het stof van de Nocturnes van Chopin af.
Hugo Maat.
When my baby, when my baby smiles at me I go to Rio... the Janeiro! I'm a salsa fello! When my baby smiles at me the sun shines right into my life and I am free at last.
Met ongeveer een week te gaan wil ik graag even iets melden. Ik heb een hekel aan mijn eigen verjaardag. Ik zou het liefst hebben dat niemand er ook maar over begint. Volgende week is de vierde keer op rij dat ik mijn verjaardag niet vier om vervolgens de hele week te lopen grommen tegen mensen die erover beginnen. Ik spendeer de post van vandaag voornamelijk aan het verklaren van mijn afkeer van mijn eigen verjaardag. Mijn nadruk ligt wel op míjn verjaardag, ik zou niet durven andere mensen te vertellen wat zij over de wereld moeten denken; ze mogen wat mij part hun foute visies erop nahouden, ik begrijp onderhand wel dat de wereld mijn cynisme niet deelt en dat ik dat ook beter niet kan proberen te bewerkstelligen. Ik denk dat het meer gewaardeerd wordt als ik vrolijk ben. Welja, begin dan vooral niet over mijn verjaardag.
Verjaardagen staan wat mij betreft in de ranglijst nog iets boven oud en nieuw. Oud en nieuw is ronduit walgelijk als feest. Het is een jaarlijkse gebeurtenis, op een vast moment in het jaar, het is elke keer identiek aan de vorige keer en ik slaap slecht. Na ongeveer vijf keer had ik genoeg oudejaarsavonden meegemaakt voor de rest van mijn leven dus nu doe ik alleen nog maar mee met het bankhangen van tevoren waarbij ik de oudejaarsconferance bekijk, die ik altijd wel aardig vind. Als de cabaretier eenmaal weg is verdwijn ik ook, misschien met nog een smakeloze oliebol in mijn maag. Ik ga in bed liggen om half twaalf en pak een boek erbij omdat ik maar al te goed weet dat ik twee uur later nog niet in slaap zal zijn. Het getetter van vuurwerk gaat even door, sterft weer weg en het hele gedoe is weer voorbij. Ik weiger vervolgens stoïcijns deel te nemen aan de opruimbezigheden omdat ik niet aan het idiote feestje meedoe. Ik doe dat elk jaar. Oudejaarsavonden zijn gewoon compleet betekenisloos. Ze herhalen zich alleen maar waardoor de ervaring er niet beter of intenser op wordt maar alleen maar achteruit gaat. Als ik honderd identieke vuurpijlen heb af zien gaan hoef ik er niet nog eens duizend. Het wordt saai. Ik hoef ook totaal niet aan de drank die avond, alcohol hoort een katalysator van al aanwezige gezelligheid te zijn; zodra het wordt ingezet omdat er überhaupt niets te beleven is zonder hersenbeschadiging zit je verkeerd.
Maar goed, ik kan niet ontkomen aan verjaardagen zoals ik aan de jaarwisseling ontkom. Ten eerste is het familie, en familie is onvermijdelijk. Ongeacht of ik het nou leuk vind of niet, ik moet onvoorwaardelijk het gezelschap van familieleden op prijs stellen en ervoor zorgen dat ik zelf ook aangenaam gezelschap ben. Om die reden is er altijd een moment waarbij mijn verjaardag met familie gevierd wordt. Het is een leuk excuus om bijeen te komen en ze komen op bezoek of ik nou voet bij stuk hou of niet. Ik kom nooit van familie af. Bovendien krijg ik geld van familieleden, enkel en alleen omdat ik het hele jaar niet ben overleden of iets heb gedaan om voorgoed de banvloek van de familie te ontvangen (ik zou waarachtig niet zo snel iets weten dat dramatisch genoeg is om dat voor elkaar te krijgen bij die gekke bloedverwanten van mij), wat wel erg makkelijk verdiend is. Het gaat om grote bedragen, die het toch mogelijk maken om wat meer idiote activiteiten erop na te houden. Bovendien wil ik niet werken. Van mijn grootouders zijn er aan beide zijdes nog één geestelijk functionerende pensionado die allebei niet meer goed in staat zijn naar de speelgoedwinkel te lopen, om zo maar te zeggen. Om die reden krijg ik een aardige bom duiten, als zoethoudertje. Bovendien komen er ook nog een heel stel andere familieleden op de proppen, dus het wordt echt even cadeaux harken. Daarvoor ben ik bereid me een dagje voorbeeldig te gedragen, echt wel.
Het maakt ook allemaal niet zo gek veel uit, een dag daarna is alles voorbij. Op de eigenlijke verjaardag, die wonderbaarlijke dag waarop ik zou moeten vieren dat sinds mijn kennismaking met het licht van de lampen in het ziekenhuis deze blauwe bol waar we op rondlopen achttien rondjes om de zon heeft gemaakt. Nou, hoezee. Ik heb iets gepresteerd hoor. We kunnen allemaal trots zijn. Maar wacht, dat is nog niet alles! Omdat de planeet achttien rondjes heeft gemaakt ben ik ineens een volwassene. Op magische wijze verkrijg ik meer verantwoordelijkheidsgevoel en allerlei vormen van financieel tijdverdrijf, mag ik (praktisch) gratis met het openbaar vervoer, mag ik sterke drank en (soft)drugs, kan ik naar de hoeren, mocht ik dat willen, de hele wereld ligt voor me open. Leuk dat al die astronomische constellaties dat voor me mogelijk hebben gemaakt. Goed werk, natuurwetten! Is het een heel gek idee dat ik helemaal niet volwassen verklaard wil worden aan de hand van de wijze waarop een bol steen in een gigantisch niets rond een brandende gasbol draait? Zijn we allemaal collectief gek geworden? Ik dacht dat we die periode voorbij waren, dat we als mensheid genoeg ontwikkeld waren dat we niet ons leven inrichten naar de bewegingen van de hemellichamen, maar blijkbaar vinden we het toch nog handig. Waanzin.
De afgelopen dagen voel ik me afwisselend iemand van twintig en iemand van twaalf. Het idee dag ik achttien zal worden komt er niet in. Ik denk dat ik het hele gedoe maar aan me voorbij laat gaan. Geef mij maar geen cadeau, geen feestje, verwacht geen traktatie. Feliciteer me niet. Ik zal het wel even laten weten als er iets gebeurt waarvan ik vind dat het een felicitatie waardig is. Het mooiste van alles is dat aanstaande donderdag mijn gemoedstoestand een nieuw top-(diepte?)punt bereikt. Overmorgen klop ik het stof van de Nocturnes van Chopin af.
Hugo Maat.
28.9.09
Esnesnon 28-9-09
Goedemiddag.
Ik ben klaar met de musical. Gisteren was de laatste voorstelling en om het af te sluiten zijn we achteraf met de hele crew nog iets gaan eten en drinken. Alweer. Het nare deel van die afsluiting was het besef dat ik deze mensen, ongeacht of we het leuk hadden gehad of niet, uit het oog zou verliezen. Als een evenement als die musical voorbij is verdwijnt die band, het enige bindmiddel dat je hebt en de enige echte reden om elkaar nog te zien. We krijgen nog een reünie en doen nog een keertje wat samen, gerust, en als ik ooit uit de gevangenis kom in Almere heb ik alvast een contactje bij remigratie, om maar iets te noemen. Maar eigenlijk ben ik mijn band met die mensen kwijt en was gisteren ons laatste samenzijn, waar ik een beetje droef van kan worden. Het alternatief was dat ik me echt had ingezet om meer te zijn dan alleen een onderdeel van de crew, dat ik me had geprofileerd persoonlijk en sociaal actief was geweest. Ik denk dat ik er nog iets aan over had kunnen houden, iets wat nu moeilijker wordt te bereiken. Ik vind het moeilijk om te beschrijven.
Laat ik het erop houden dat ik me gisteren voor het eerst in mijn leven, naar mijn eigen ervaring, voelde alsof ik niet tot de kinderen meer werd gerekend. Daarmee bedoel ik niet dat ik als volwassene werd gezien, mijn uiterlijk is nog altijd een dead giveaway ook al ben ik blijkbaar in staat me fatsoenlijk te gedragen. Fatsoenlijk is waarschijnlijk ook niet het goede woord, maar ik wil mijn gedrag ook weer niet volwassen noemen, omdat ik dat niet bij me vind passen. Het is een indicatie voor mijzelf dat ik als student niet meer ergens te jong voor ben, of dat ik ergens echt niet bij kan. Ik hoor er bij, ik denk en doe op niveau. Het is een aangenaam idee. Maar alsnog vind ik het moeilijk te beschrijven, gedeeltelijk omdat ik niet wíl begrijpen wat ik voel en denk. Ik ben in strijd met mezelf; ik twijfel over de positie van de grens tussen wie ik ben en wie ik denk dat ik kan zijn. Misschien zijn er mensen die me ouder zien dan ik werkelijk ben, dat is leuk en aardig, maar de werkelijkheid is redelijk stabiel. Ik ben namelijk niet ouder en ik heb moeite op één lijn te komen met mensen die twee keer zo oud zijn.
Ik weet het niet zo goed meer. Begrens ik mezelf nu onnodig of praat ik mezelf aan dat ik meer spanwijdte heb dan ik in werkelijkheid heb? Kan ik het erop wagen zonder dat ik iets beschadig? Gisteren heb ik mijn kansen onvoldoende benut. Ik was moe en nu ben ik nog vermoeider. Ik probeer te zingen, maar ik kan eigenlijk maar één liedje op het moment.
One smile, and suddenly nobody else will do!
You know you'll never be lonely with you know who!
Ik denk dat ik een knuffel nodig heb, eigenlijk.
Hugo Maat.
Ik ben klaar met de musical. Gisteren was de laatste voorstelling en om het af te sluiten zijn we achteraf met de hele crew nog iets gaan eten en drinken. Alweer. Het nare deel van die afsluiting was het besef dat ik deze mensen, ongeacht of we het leuk hadden gehad of niet, uit het oog zou verliezen. Als een evenement als die musical voorbij is verdwijnt die band, het enige bindmiddel dat je hebt en de enige echte reden om elkaar nog te zien. We krijgen nog een reünie en doen nog een keertje wat samen, gerust, en als ik ooit uit de gevangenis kom in Almere heb ik alvast een contactje bij remigratie, om maar iets te noemen. Maar eigenlijk ben ik mijn band met die mensen kwijt en was gisteren ons laatste samenzijn, waar ik een beetje droef van kan worden. Het alternatief was dat ik me echt had ingezet om meer te zijn dan alleen een onderdeel van de crew, dat ik me had geprofileerd persoonlijk en sociaal actief was geweest. Ik denk dat ik er nog iets aan over had kunnen houden, iets wat nu moeilijker wordt te bereiken. Ik vind het moeilijk om te beschrijven.
Laat ik het erop houden dat ik me gisteren voor het eerst in mijn leven, naar mijn eigen ervaring, voelde alsof ik niet tot de kinderen meer werd gerekend. Daarmee bedoel ik niet dat ik als volwassene werd gezien, mijn uiterlijk is nog altijd een dead giveaway ook al ben ik blijkbaar in staat me fatsoenlijk te gedragen. Fatsoenlijk is waarschijnlijk ook niet het goede woord, maar ik wil mijn gedrag ook weer niet volwassen noemen, omdat ik dat niet bij me vind passen. Het is een indicatie voor mijzelf dat ik als student niet meer ergens te jong voor ben, of dat ik ergens echt niet bij kan. Ik hoor er bij, ik denk en doe op niveau. Het is een aangenaam idee. Maar alsnog vind ik het moeilijk te beschrijven, gedeeltelijk omdat ik niet wíl begrijpen wat ik voel en denk. Ik ben in strijd met mezelf; ik twijfel over de positie van de grens tussen wie ik ben en wie ik denk dat ik kan zijn. Misschien zijn er mensen die me ouder zien dan ik werkelijk ben, dat is leuk en aardig, maar de werkelijkheid is redelijk stabiel. Ik ben namelijk niet ouder en ik heb moeite op één lijn te komen met mensen die twee keer zo oud zijn.
Ik weet het niet zo goed meer. Begrens ik mezelf nu onnodig of praat ik mezelf aan dat ik meer spanwijdte heb dan ik in werkelijkheid heb? Kan ik het erop wagen zonder dat ik iets beschadig? Gisteren heb ik mijn kansen onvoldoende benut. Ik was moe en nu ben ik nog vermoeider. Ik probeer te zingen, maar ik kan eigenlijk maar één liedje op het moment.
One smile, and suddenly nobody else will do!
You know you'll never be lonely with you know who!
Ik denk dat ik een knuffel nodig heb, eigenlijk.
Hugo Maat.
25.9.09
Esnesnon 25-9-09
Bonjour!
Last wednesday was the 250th birthday of Guinness. I celebrated it the day before, by drinking a pint of the dark substance in an Irish pub, toasting to the memory of Arthur Guinness, may his spirit be blessed, amen. This was a trivia fact, I will now continue with the post. Apologies for the inconvenience and the English.
Been working so hard! Keep punching my card. And as, for what? You tell me what I've got! I got this feeling, that life's been holding me down. I'll hit the ceiling, or else I'll tear up this town!
Whooo! Ik ben wakker, ik lig op ramkoers, ik leef, I'm up and running, ready to kill. Iedereen die in mijn pad staat moet oppassen, ik voel me geheel bereid om iemand de tanden uit de mond te slaan met een gerichte elleboog of iemand te knuffelen tot diegene in ademnood komt. Misschien wel beiden. Ik draag een donkerpaarse sjaal, geknoopt als een stropdas. Kom op en geef me maar kanker, ik spuug de tumor op en smeer mijn brood met het sap! Okee, verkeerd en goor voorbeeld, mijn excuses. Alsnog! Ik spring, ren, dans en zing, gooi alles maar op me af, ik gooi het in hapklare stukjes naar je terug. Skoff be damned!
Wat heb ik gedaan, wat heb ik genomen, hoe kom ik in deze rush? Ik heb twee koppen suiker met wat koffie op, toegegeven, maar daarvoor was ik ook al actief. Mijn lichaam houdt me nu alleen bij. Ik voel me een hyena, ik voel me een condor, ik voel me een suïcidale egel. Ik ben helder, ik ben opgewekt. Al in geen weken ben ik zo opgewonden om niets geweest dat ik mezelf verras. Mijn duimnagels zijn flink gegroeid. I'm on top of the game! Ik sta bovenaan de voedselketen, niemand kluift aan mijn schenen terwijl ik hun ogen uitsteek en aan een spiesje met ananas en een olijfje prik om in m'n cocktail te dopen. Ik weet niet hoe ik het doe en ik weet wel dat mijn volgende slachtoffer in zicht is. Wens me maar geen succes, ik ben al over the top!
Lose your blues, ev'rybody get footloose! Kick off your sunday' shoes!
Hugo Maat.
Last wednesday was the 250th birthday of Guinness. I celebrated it the day before, by drinking a pint of the dark substance in an Irish pub, toasting to the memory of Arthur Guinness, may his spirit be blessed, amen. This was a trivia fact, I will now continue with the post. Apologies for the inconvenience and the English.
Been working so hard! Keep punching my card. And as, for what? You tell me what I've got! I got this feeling, that life's been holding me down. I'll hit the ceiling, or else I'll tear up this town!
Whooo! Ik ben wakker, ik lig op ramkoers, ik leef, I'm up and running, ready to kill. Iedereen die in mijn pad staat moet oppassen, ik voel me geheel bereid om iemand de tanden uit de mond te slaan met een gerichte elleboog of iemand te knuffelen tot diegene in ademnood komt. Misschien wel beiden. Ik draag een donkerpaarse sjaal, geknoopt als een stropdas. Kom op en geef me maar kanker, ik spuug de tumor op en smeer mijn brood met het sap! Okee, verkeerd en goor voorbeeld, mijn excuses. Alsnog! Ik spring, ren, dans en zing, gooi alles maar op me af, ik gooi het in hapklare stukjes naar je terug. Skoff be damned!
Wat heb ik gedaan, wat heb ik genomen, hoe kom ik in deze rush? Ik heb twee koppen suiker met wat koffie op, toegegeven, maar daarvoor was ik ook al actief. Mijn lichaam houdt me nu alleen bij. Ik voel me een hyena, ik voel me een condor, ik voel me een suïcidale egel. Ik ben helder, ik ben opgewekt. Al in geen weken ben ik zo opgewonden om niets geweest dat ik mezelf verras. Mijn duimnagels zijn flink gegroeid. I'm on top of the game! Ik sta bovenaan de voedselketen, niemand kluift aan mijn schenen terwijl ik hun ogen uitsteek en aan een spiesje met ananas en een olijfje prik om in m'n cocktail te dopen. Ik weet niet hoe ik het doe en ik weet wel dat mijn volgende slachtoffer in zicht is. Wens me maar geen succes, ik ben al over the top!
Lose your blues, ev'rybody get footloose! Kick off your sunday' shoes!
Hugo Maat.
23.9.09
Esnesnon 23-9-09
Goedemiddag.
Ik had gisteravond, na een eindje te hebben rondgereden in de laadruimte van een busje, me verstoppend voor de politie, een proustiaanse attaque. Het was niet aangenaam. Het verleden heeft een neiging zich aan me op te dringen op momenten dat ik er geen behoefte aan heb. Ik schiet er niets mee op om elke keer dezelfde herinneringen opnieuw te beleven. Ik heb mijn handen reeds vol met het beleven van het heden en van tijd tot tijd moet ik nog aan de toekomst denken ook, en een paar maatstrepen vooruit denken valt daar niet onder. Mijn momentele gesteldheid en verwarringen, waar ook het karakter van deze post onder te lijden krijgt, is grotendeels te wijten aan slaaptekort. Lichamelijk ben ik voor mijn doen in goede gesteldheid. Geestelijk ben ik een wrak: ik spendeer teveel tijd van mijn dag geconcentreerd en dat put me uit. Ik hou maar niet op met denken en dat breekt me na een tijdje op. Dan te bedenken dat ik nog vijf geestelijk volle dagen moet volhouden en presteren: knallen en beuken, zou een vriend van me zeggen. Aan de andere kant heeft slaaptekort weer een voordeel, ik kan nu in alle rust gevoelens en gedragswijzigingen afschuiven op vermoeidheid en inzettende waanzin. Dat bespaart me een hoop zelfreflectie.
Genoeg onzin. Na enige tijd erover te hebben nagedacht presenteer ik bij deze de regels van het spel. Het spel moet niet verward worden met The Game, waar ik echt heel erg slecht in ben en ook niet zo'n grote fan van ben. Nee, het spel, iets waar ik veel tijd aan spendeer. De doelstellingen van het spel zijn: 1. Laat je niet in de kaarten kijken, 2. Hou de spelregels geheim, 3. Hou het bestaan van het spel geheim. Met iedere stap verkrijg je een voorsprong ten opzichte van je tegenspelers. Het werkt ook andersom: om het spel goed te kunnen spelen moet je achterhalen welke spellen er gespeeld worden, wat de regels zijn en welke kaarten je tegenspelers hebben. Daarbij hoort ook het identificeren van je tegenspelers. Met 'kaarten' kan vanalles bedoeld worden: ook speelstukken of gewoon de strategie. Het kennen van de kaarten van de ander kan je allerlei voordelen opleveren, net zoals je bij kwartet je voordeel ermee kunt doen door te weten welke kaarten de andere spelers bezitten omdat je ernaar kan vragen. Als je de zetten van je tegenstander kan voorspellen kan je erop inspelen en op die wijze het spel domineren: zolang je je tegenspelers forceert tot acties heb je het voordeel in het spel. Eeuwig geldende regels zijn dat je het spel eigenlijk niet kunt winnen, je kunt alleen een voordeelspositie verkrijgen en behouden. Het belangrijkste, en mogelijk het enige voordeel van het spel is de voldoening die je krijgt van het behalen van compleet kunstmatige overwinningen in een compleet kunstmatig denkkader. Toch blijft het één van mijn favoriete bezigheden en ik doe het onderhand al zo lang dat ik er naar mijn mening behoorlijk goed in begin te worden.
En ik wil mijn avonden terug. Ik word langzaamaan gek. Cafeïne, suiker, alcohol, suiker, koolzuur, geen lichamelijke activiteit en constante frustratie tegen een tekort van geestelijke en letterlijke stilte. Dus ook geen Guinness op terrasjes, geen Go aan het water, zelfs geen briljante colleges. ("Weg evenaar, hoge ring, bedrijvencentrum, Stripheldenbuurt! Hah! De mensen zijn gék geworden!") Mijn excuses, de hopeloos slecht geschreven musical begint naar mijn hoofd te stijgen.
One, singular sensation, every single step she takes!
Hugo Maat.
Ik had gisteravond, na een eindje te hebben rondgereden in de laadruimte van een busje, me verstoppend voor de politie, een proustiaanse attaque. Het was niet aangenaam. Het verleden heeft een neiging zich aan me op te dringen op momenten dat ik er geen behoefte aan heb. Ik schiet er niets mee op om elke keer dezelfde herinneringen opnieuw te beleven. Ik heb mijn handen reeds vol met het beleven van het heden en van tijd tot tijd moet ik nog aan de toekomst denken ook, en een paar maatstrepen vooruit denken valt daar niet onder. Mijn momentele gesteldheid en verwarringen, waar ook het karakter van deze post onder te lijden krijgt, is grotendeels te wijten aan slaaptekort. Lichamelijk ben ik voor mijn doen in goede gesteldheid. Geestelijk ben ik een wrak: ik spendeer teveel tijd van mijn dag geconcentreerd en dat put me uit. Ik hou maar niet op met denken en dat breekt me na een tijdje op. Dan te bedenken dat ik nog vijf geestelijk volle dagen moet volhouden en presteren: knallen en beuken, zou een vriend van me zeggen. Aan de andere kant heeft slaaptekort weer een voordeel, ik kan nu in alle rust gevoelens en gedragswijzigingen afschuiven op vermoeidheid en inzettende waanzin. Dat bespaart me een hoop zelfreflectie.
Genoeg onzin. Na enige tijd erover te hebben nagedacht presenteer ik bij deze de regels van het spel. Het spel moet niet verward worden met The Game, waar ik echt heel erg slecht in ben en ook niet zo'n grote fan van ben. Nee, het spel, iets waar ik veel tijd aan spendeer. De doelstellingen van het spel zijn: 1. Laat je niet in de kaarten kijken, 2. Hou de spelregels geheim, 3. Hou het bestaan van het spel geheim. Met iedere stap verkrijg je een voorsprong ten opzichte van je tegenspelers. Het werkt ook andersom: om het spel goed te kunnen spelen moet je achterhalen welke spellen er gespeeld worden, wat de regels zijn en welke kaarten je tegenspelers hebben. Daarbij hoort ook het identificeren van je tegenspelers. Met 'kaarten' kan vanalles bedoeld worden: ook speelstukken of gewoon de strategie. Het kennen van de kaarten van de ander kan je allerlei voordelen opleveren, net zoals je bij kwartet je voordeel ermee kunt doen door te weten welke kaarten de andere spelers bezitten omdat je ernaar kan vragen. Als je de zetten van je tegenstander kan voorspellen kan je erop inspelen en op die wijze het spel domineren: zolang je je tegenspelers forceert tot acties heb je het voordeel in het spel. Eeuwig geldende regels zijn dat je het spel eigenlijk niet kunt winnen, je kunt alleen een voordeelspositie verkrijgen en behouden. Het belangrijkste, en mogelijk het enige voordeel van het spel is de voldoening die je krijgt van het behalen van compleet kunstmatige overwinningen in een compleet kunstmatig denkkader. Toch blijft het één van mijn favoriete bezigheden en ik doe het onderhand al zo lang dat ik er naar mijn mening behoorlijk goed in begin te worden.
En ik wil mijn avonden terug. Ik word langzaamaan gek. Cafeïne, suiker, alcohol, suiker, koolzuur, geen lichamelijke activiteit en constante frustratie tegen een tekort van geestelijke en letterlijke stilte. Dus ook geen Guinness op terrasjes, geen Go aan het water, zelfs geen briljante colleges. ("Weg evenaar, hoge ring, bedrijvencentrum, Stripheldenbuurt! Hah! De mensen zijn gék geworden!") Mijn excuses, de hopeloos slecht geschreven musical begint naar mijn hoofd te stijgen.
One, singular sensation, every single step she takes!
Hugo Maat.
Abonneren op:
Posts (Atom)
Posts
