Esnesnon 28-9-09

Goedemiddag.

Ik ben klaar met de musical. Gisteren was de laatste voorstelling en om het af te sluiten zijn we achteraf met de hele crew nog iets gaan eten en drinken. Alweer. Het nare deel van die afsluiting was het besef dat ik deze mensen, ongeacht of we het leuk hadden gehad of niet, uit het oog zou verliezen. Als een evenement als die musical voorbij is verdwijnt die band, het enige bindmiddel dat je hebt en de enige echte reden om elkaar nog te zien. We krijgen nog een reünie en doen nog een keertje wat samen, gerust, en als ik ooit uit de gevangenis kom in Almere heb ik alvast een contactje bij remigratie, om maar iets te noemen. Maar eigenlijk ben ik mijn band met die mensen kwijt en was gisteren ons laatste samenzijn, waar ik een beetje droef van kan worden. Het alternatief was dat ik me echt had ingezet om meer te zijn dan alleen een onderdeel van de crew, dat ik me had geprofileerd persoonlijk en sociaal actief was geweest. Ik denk dat ik er nog iets aan over had kunnen houden, iets wat nu moeilijker wordt te bereiken. Ik vind het moeilijk om te beschrijven.

Laat ik het erop houden dat ik me gisteren voor het eerst in mijn leven, naar mijn eigen ervaring, voelde alsof ik niet tot de kinderen meer werd gerekend. Daarmee bedoel ik niet dat ik als volwassene werd gezien, mijn uiterlijk is nog altijd een dead giveaway ook al ben ik blijkbaar in staat me fatsoenlijk te gedragen. Fatsoenlijk is waarschijnlijk ook niet het goede woord, maar ik wil mijn gedrag ook weer niet volwassen noemen, omdat ik dat niet bij me vind passen. Het is een indicatie voor mijzelf dat ik als student niet meer ergens te jong voor ben, of dat ik ergens echt niet bij kan. Ik hoor er bij, ik denk en doe op niveau. Het is een aangenaam idee. Maar alsnog vind ik het moeilijk te beschrijven, gedeeltelijk omdat ik niet wíl begrijpen wat ik voel en denk. Ik ben in strijd met mezelf; ik twijfel over de positie van de grens tussen wie ik ben en wie ik denk dat ik kan zijn. Misschien zijn er mensen die me ouder zien dan ik werkelijk ben, dat is leuk en aardig, maar de werkelijkheid is redelijk stabiel. Ik ben namelijk niet ouder en ik heb moeite op één lijn te komen met mensen die twee keer zo oud zijn.

Ik weet het niet zo goed meer. Begrens ik mezelf nu onnodig of praat ik mezelf aan dat ik meer spanwijdte heb dan ik in werkelijkheid heb? Kan ik het erop wagen zonder dat ik iets beschadig? Gisteren heb ik mijn kansen onvoldoende benut. Ik was moe en nu ben ik nog vermoeider. Ik probeer te zingen, maar ik kan eigenlijk maar één liedje op het moment.
One smile, and suddenly nobody else will do!
You know you'll never be lonely with you know who!
Ik denk dat ik een knuffel nodig heb, eigenlijk.

Hugo Maat.