Esnesnon 4-9-09

Goedemiddag.

Mijn eerste serieuze week op de universiteit loopt een beetje ten einde, ik ben nu halverwege de laatste dag. Ik heb geen zin meer om het er uitgebreid erover te hebben, het begint een beetje een suf gespreksonderwerp te worden. In plaats daarvan iets over het weekend dat er zometeen aan zit te komen. Ik heb behoefte aan een beetje rust, ik slaap een beetje slecht en heb moeite met de schokkende overgang naar werkelijk iets doen voor school in plaats van een beetje hangen en arrogant nietsen. Tegelijkertijd ben ik ook nog in andere activiteiten verstrikt, zelfs zonder noeste, betaalde arbeid heb ik het idee dat ik het verdraaid druk heb. Van het weekend krijg ik ook weer niet heel veel tijd om niets te doen met een concert op zaterdag dat vrijwel de hele dag opeist en ik lijk nog allerlei nuttige dingen te kunnen doen voor de studie in de tussentijd. Maar goed, ik heb ervoor gekozen en ik ga het doen ook. Misschien is het een goed idee als ik minder tijd spendeer aan erover zeuren en idioot doen en meer aan de eigenlijke activiteit. Even college, eten, om vervolgens verder te bloggen. Overigens, waarom zijn de computers hier zo verrekte snel? Ik meld me aan en het moment dat het bureaublad in beeld komt kan ik aan de slag. Thuis moet ik eerst een halve minuut afwachten voordat ik op een redelijke snelheid iets kan doen. Bedankt, maar je hoeft me niet het antwoord te geven op die vragen, ik denk dat ik zelf een passende verklaring kan vinden.

Leuk als deze eerste week misschien is, leerzaam bovendien, heb ik last van regressie. Gisteravond had ik een behoorlijke aanval en kon ik slecht slapen. Het is voor een flink deel te wijten aan de omgeving waar ik ineens aan blootgesteld word en dat ik omringd word door mensen waarvan ik nog druk bezig ben vast te stellen of ik iemand te verdragen vind als gezelschap. Eenzaamheid is een stuk eenvoudiger te verdragen als je werkelijk alleen bent, dan neemt de behoefte aan fatsoenlijk sociaal contact snel af omdat je je veel makkelijker met andere dingen bezig kan houden. Temidden van een grote groep mensen, continu geconfronteerd met de sociale zijde van het menselijk bestaan, wordt eenzaamheid moeilijk te verdragen en ik begin de gevolgen ervan te merken. Het was makkelijker van de vakantie, ik heb in die maanden erg weinig regressie aan den lijve ondervonden. Het weekend moet ik kunnen overleven in dat opzicht, er is materiaal voorhanden om mijn geest te reactiveren, in ieder geval zaterdagmiddag nog. Grappig genoeg zag ik vanochtend een soort reclame-achtige aankondiging bij de ingang van de universiteit op een groot computerscherm die mij aanraadde in zekere zin om een psycholoog te raadplegen. (Hah.) Dat was een goed idee voor het geval ik last zou hebben van bijvoorbeeld faalangst of eenzaamheid. Goed, dus van een psycholoog zou ik me minder eenzaam gaan voelen. Ik geloof dat daar een waarheid achter schuilt. Ik zou me echter niet minder eenzaam gaan voelen omdat ik een nieuwe grote psychologische buddy zou krijgen, of omdat ik op een andere manier tegen de wereld aan zou kijken. Ik zou me alleen minder eenzaam voelen omdat ik afgeleid zou zijn. Ik meen dat ik daarmee wel weer bij één van de basisiprincipes van de eudaimonie ben aanbeland: geluk kan voortkomen uit afleidingen van de nare kanten van het bestaan. Vandaar ook de populariteit van het fenomeen hobby's. Helaas moet ik deze mening misschien wel voor me gaan houden omdat er te weinig nuance in zit. Kernen zijn niet alles in academisch denken.

Hugo Maat.