Esnesnon 29-9-09

Bonjour. (college over Louis XIV)

When my baby, when my baby smiles at me I go to Rio... the Janeiro! I'm a salsa fello! When my baby smiles at me the sun shines right into my life and I am free at last.
Met ongeveer een week te gaan wil ik graag even iets melden. Ik heb een hekel aan mijn eigen verjaardag. Ik zou het liefst hebben dat niemand er ook maar over begint. Volgende week is de vierde keer op rij dat ik mijn verjaardag niet vier om vervolgens de hele week te lopen grommen tegen mensen die erover beginnen. Ik spendeer de post van vandaag voornamelijk aan het verklaren van mijn afkeer van mijn eigen verjaardag. Mijn nadruk ligt wel op míjn verjaardag, ik zou niet durven andere mensen te vertellen wat zij over de wereld moeten denken; ze mogen wat mij part hun foute visies erop nahouden, ik begrijp onderhand wel dat de wereld mijn cynisme niet deelt en dat ik dat ook beter niet kan proberen te bewerkstelligen. Ik denk dat het meer gewaardeerd wordt als ik vrolijk ben. Welja, begin dan vooral niet over mijn verjaardag.

Verjaardagen staan wat mij betreft in de ranglijst nog iets boven oud en nieuw. Oud en nieuw is ronduit walgelijk als feest. Het is een jaarlijkse gebeurtenis, op een vast moment in het jaar, het is elke keer identiek aan de vorige keer en ik slaap slecht. Na ongeveer vijf keer had ik genoeg oudejaarsavonden meegemaakt voor de rest van mijn leven dus nu doe ik alleen nog maar mee met het bankhangen van tevoren waarbij ik de oudejaarsconferance bekijk, die ik altijd wel aardig vind. Als de cabaretier eenmaal weg is verdwijn ik ook, misschien met nog een smakeloze oliebol in mijn maag. Ik ga in bed liggen om half twaalf en pak een boek erbij omdat ik maar al te goed weet dat ik twee uur later nog niet in slaap zal zijn. Het getetter van vuurwerk gaat even door, sterft weer weg en het hele gedoe is weer voorbij. Ik weiger vervolgens stoïcijns deel te nemen aan de opruimbezigheden omdat ik niet aan het idiote feestje meedoe. Ik doe dat elk jaar. Oudejaarsavonden zijn gewoon compleet betekenisloos. Ze herhalen zich alleen maar waardoor de ervaring er niet beter of intenser op wordt maar alleen maar achteruit gaat. Als ik honderd identieke vuurpijlen heb af zien gaan hoef ik er niet nog eens duizend. Het wordt saai. Ik hoef ook totaal niet aan de drank die avond, alcohol hoort een katalysator van al aanwezige gezelligheid te zijn; zodra het wordt ingezet omdat er überhaupt niets te beleven is zonder hersenbeschadiging zit je verkeerd.

Maar goed, ik kan niet ontkomen aan verjaardagen zoals ik aan de jaarwisseling ontkom. Ten eerste is het familie, en familie is onvermijdelijk. Ongeacht of ik het nou leuk vind of niet, ik moet onvoorwaardelijk het gezelschap van familieleden op prijs stellen en ervoor zorgen dat ik zelf ook aangenaam gezelschap ben. Om die reden is er altijd een moment waarbij mijn verjaardag met familie gevierd wordt. Het is een leuk excuus om bijeen te komen en ze komen op bezoek of ik nou voet bij stuk hou of niet. Ik kom nooit van familie af. Bovendien krijg ik geld van familieleden, enkel en alleen omdat ik het hele jaar niet ben overleden of iets heb gedaan om voorgoed de banvloek van de familie te ontvangen (ik zou waarachtig niet zo snel iets weten dat dramatisch genoeg is om dat voor elkaar te krijgen bij die gekke bloedverwanten van mij), wat wel erg makkelijk verdiend is. Het gaat om grote bedragen, die het toch mogelijk maken om wat meer idiote activiteiten erop na te houden. Bovendien wil ik niet werken. Van mijn grootouders zijn er aan beide zijdes nog één geestelijk functionerende pensionado die allebei niet meer goed in staat zijn naar de speelgoedwinkel te lopen, om zo maar te zeggen. Om die reden krijg ik een aardige bom duiten, als zoethoudertje. Bovendien komen er ook nog een heel stel andere familieleden op de proppen, dus het wordt echt even cadeaux harken. Daarvoor ben ik bereid me een dagje voorbeeldig te gedragen, echt wel.

Het maakt ook allemaal niet zo gek veel uit, een dag daarna is alles voorbij. Op de eigenlijke verjaardag, die wonderbaarlijke dag waarop ik zou moeten vieren dat sinds mijn kennismaking met het licht van de lampen in het ziekenhuis deze blauwe bol waar we op rondlopen achttien rondjes om de zon heeft gemaakt. Nou, hoezee. Ik heb iets gepresteerd hoor. We kunnen allemaal trots zijn. Maar wacht, dat is nog niet alles! Omdat de planeet achttien rondjes heeft gemaakt ben ik ineens een volwassene. Op magische wijze verkrijg ik meer verantwoordelijkheidsgevoel en allerlei vormen van financieel tijdverdrijf, mag ik (praktisch) gratis met het openbaar vervoer, mag ik sterke drank en (soft)drugs, kan ik naar de hoeren, mocht ik dat willen, de hele wereld ligt voor me open. Leuk dat al die astronomische constellaties dat voor me mogelijk hebben gemaakt. Goed werk, natuurwetten! Is het een heel gek idee dat ik helemaal niet volwassen verklaard wil worden aan de hand van de wijze waarop een bol steen in een gigantisch niets rond een brandende gasbol draait? Zijn we allemaal collectief gek geworden? Ik dacht dat we die periode voorbij waren, dat we als mensheid genoeg ontwikkeld waren dat we niet ons leven inrichten naar de bewegingen van de hemellichamen, maar blijkbaar vinden we het toch nog handig. Waanzin.

De afgelopen dagen voel ik me afwisselend iemand van twintig en iemand van twaalf. Het idee dag ik achttien zal worden komt er niet in. Ik denk dat ik het hele gedoe maar aan me voorbij laat gaan. Geef mij maar geen cadeau, geen feestje, verwacht geen traktatie. Feliciteer me niet. Ik zal het wel even laten weten als er iets gebeurt waarvan ik vind dat het een felicitatie waardig is. Het mooiste van alles is dat aanstaande donderdag mijn gemoedstoestand een nieuw top-(diepte?)punt bereikt. Overmorgen klop ik het stof van de Nocturnes van Chopin af.

Hugo Maat.