Esnesnon 17-1-08

Goedenavond.

Het is een strakblauwe lucht. Geen aardbei. Aardbeien zijn niet blauw, en ze bedekken niet de hemelkoepel. Er vliegen twee gieren rondjes boven mijn hoofd, en daardoor kwam ik af en toe in de schaduw te staan. Het wisselen van verblind worden en niet verblind worden, gecombineerd met de niet aflatende hitte en ontzettende dorst, die mij al enige tijd plaagden, bezorgde mij een knallende koppijn. Ik deed de eerstvolgende deur open en bevond mij weer in het klaslokaal. Een paar mensen keken bevreemd op wat ik daar ineens deed, ik bleek twaalf seconden lang te zijn verdwenen. Toch zat ik voor mijn gevoel al een uur in die vreemde woestijn waar geen aardbei was.

Even weg van deze onzin. Vandaag kreeg ik een paar cijfers terug, had ik hoofdpijn, kreeg ik aan tafel te horen dat iedereen bij mij thuis besmet was met een griepvirus, en vervolgens waarschijnlijk iedereen waarmee ik vandaag in aanraking ben gekomen ook... Excuses, maar ik wist van niets. Tot voorheen tenminste. Ik vrees voor mijn gezondheid en GATVER HET REGENT!

Ik vind regen niet zo lief. En school ook niet. En ik wil naar het Boeddhabeeld in Afghanistan, dat nu niet meer bestaat. Ik wil bovenop dat hoofd zitten en Boeddha's wraak afroepen over de mensen die het hebben opgeblazen. Het maakt me niet uit of hij aan wraak doet.
Vandaag was weer een troosteloos saaie dag.

Karo.