Esnesnon 21-3-10

Wandelen door de lente: een traktaat over de bedrieglijkheid van ondertitels in de Lage Landen in de 21ste eeuw.

Motivatie is iets geks. Als je me vertelt dat ik goed bezig ben hou ik op met goed bezig zijn. Als je me vertelt dat ik slecht bezig ben raak ik verontwaardigd en hou ik mogelijk ook op met goed bezig zijn. Als ik met rust gelaten word ga ik me na een tijdje afvragen, bij gebrek aan feedback, of ik wel goed bezig ben, wat ertoe kan leiden dat ik niet goed bezig meer ben. Al met al is het reden om mezelf flink af te vragen waar ik nou eigenlijk mijn motivatie vandaan haal om zover te komen.

Hoe kom ik op het belachelijke idee dat ik ver gekomen ben? Omdat de herders van de studentenkudde me droogjes hebben laten weten dat ik 'one of the best first-year students' van mijn faculteit ben. Met als gevolg dat het voortbestaan van die hele titel in het gedrang is geraakt omdat het nu echt een maand gaat duren voordat ik ook maar iets ga doen dat mijn studie ten goede komt. Laat ik nou net volgende week tentamens hebben.

Ik ben chronisch ontevreden. Het liefst zou ik horen dat ik nog niet heel veel voorstel en dat ik gewoon mijn best zou moeten gaan doen, maar ook echt tot het randje mijn best. Dat houdt niet in dat ze me halverwege mijn studiejaar feliciteren met mijn geweldige intellectuele capaciteiten. Al zou het kloppen, ik wil het niet weten. Ik ben al pessimistisch zat.

Zelfs een goeie frisse neus in het mooiste weer van 2010 tot dusver kon me niet herstellen. Mijn dag is geheel verpest, en wel door een complimenteuze constatering in mijn mailbox.

Hugo Maat