Esnesnon 1-3-10

Hoi.

Ik voel me vreemd. Dat heeft vier redenen, maar als ik de cafeïne in mijn systeem niet meetel omdat ik dat eigenlijk geen echte toevoeging vind zijn er drie. Ze doen me momenteel intern wankelen over van alles en nog wat. Intern wankelen midden in een collegeperiode en twee dagen voor gemeenteraadsverkiezingen vind ik een beetje ongemakkelijk, als je begrijpt wat ik bedoel. Over het algemeen weet ik mezelf goed te handhaven, met een degelijk dagelijks beleid ondanks alle interne strubbelingen. Hoe dan ook, de drie redenen waarom ik me vreemd voel.

Ten eerste heb ik naar een ongemakkelijk oog zitten kijken. Mijn dramadocent maakte me ooit wijs dat kijken naar het rechteroog betekent dat je met iemand rationaliseert, en kijken naar het linkeroog zou staan voor gevoelsmatige interactie. Ik heb, naar ik meen, overwegend de neiging om het linkeroog te kiezen (van mij uit gezien het rechter) hoewel ik daar nog even op ga letten de komende paar dagen. Op zich is dat natuurlijk niet zo belangrijk of bijzonder, maar ik had vandaag een college waar ik ineens emotionele betrekking bij kreeg (en naar ik meen had de docente ook haar eigen overtuigingen en gevoelens bij deze kwestie) terwijl het linkeroog van de spreker een glazen oog was.
Dit is niet eens humoristisch bedoeld. Ik vond het heel naar dat ik naar het rechteroog moest kijken om fatsoenlijk contact met de docente te hebben (want ik draai op persoonlijke kennisoverdracht als student) want dat voelde tegennatuurlijk. Waar ik me ook aan... nou ja, niet bepaald stoorde, maar wat me toch wel verontrustte, was dat het linkeroog, het emotionele oog, helemaal droog was, terwijl het rechteroog meer gevoel voor het onderwerp leek uit te dragen. Ik zit dus nu nog steeds met een beklemmend gevoel dat er iets niet helemaal in de haak is.

Als tweede ben ik positief verrast over een persoon in mijn omgeving sinds eergisteren ongeveer. Ik had mezelf in een veroordelende deadlock beredeneerd. Ik heb hierbij iemand beoordeeld op basis van wat ik wist en dacht over diegene, maar het bleek dat ik er eigenlijk gewoon naast zat. Ik heb onjuist over iemand gedacht, iemand negatief bejegend in gedachten terwijl diegene dat niet verdiende. Ik voel me kortzichtig, ik voel me dom, en ik besef dat ik dagen achtereen met die overtuiging heb rondgelopen en eigenlijk hele foute dingen zou kunnen hebben gedaan als ik niet had ondekt dat ik veel te snel (en dus verkeerd) besloten had. Ik schaam me eigenlijk kapot. Het is nu ook niet meer de kwestie van het vergeven van de ander, maar het vergeven van mezelf. Ik kan mijn excuses ook niet aanbieden, want het is iets in mijn eigen hoofd, niet iets dat ik gedaan heb. Het is zo frustrerend! Ik heb nu het gevoel dat ik minstens een week lang met een steen in mijn maag rond zal lopen en daarnaast de ijdele hoop dat ik ook nog de kortzichtigheid in mijn schuldgevoelens doorzie zodat ik mezelf kan vergeven.

Ten derde. Ik moet nu stoppen met schrijven, want mijn ogen beginnen te tranen. Mijn excuses.

Hugo Maat