Nog twee jaar, en dan is het 10-10-10. Niet dat het ertoe doet.
Ik ga de post hierna weer een toneeldialoog schrijven, want ik wil wel met die stijl verder, maar niet in herhaling vallen. Stom hè?
De SE-week is begonnen, ladies and gentlemen, wat betekent dat ik mogelijk nog meer ga posten in een poging te ontsnappen aan de verplichtingen van het bestaan. Eerst komt een cultureel weekend, en dan begint de studieweek. SE-weken betekenen voor mij over het algemeen veel luiheid. Ik spendeer weinig tijd op school, en zelfs al zou ik drie uur hard studeren dan zou ik mijn tijd nog nuttiger besteden, en meer tijd overhouden voor onzinnigheid, dan bij een normale schooldag. Deze SE-week wordt dat nog erger door de afwezigheid van ouderlijk toezicht en het bezit van mijn ivoren toren. Deze omstandigheden gaan het tot een ongezond leuke week maken, dat weet ik alvast zeker.
Komende week heb ik minstens een SE per dag -ik heb overigens een poll aangebracht, niet de poll die ik eerst in gedachten had, maar eentje die ik net nog verzon. Misschien heeft het zin jullie dit te vragen, hoewel ik de uitslagen misschien ook wel volkomen negeer omdat ik jullie het liefst gewoon negeer. Puh- Ik heb komende week ook minstens één kop sterk kalmerende kop groene thee per dag en ga ik minstens 1 keer nog helemaal kas. Misschien ga ik iedere dag een post schrijven, als SE-diaries. Misschien ga ik ook oude sokken in mijn oren stoppen en de hele dag naar de vogeltjesdans luisteren terwijl ik op de grond stamp, luidkeels zingend: "Bring me my bow, of burning gold,"
"Bring me my arrows of desire.
Bring me my spear, oh clouds unfold,
bring me my chariot of fire.
I will not heed from mental strife,
nor shall my sword sleep in my hand.
'Till we have built Jerusalem
on England's green and pleasant land."
Maar misschien ook weer helemaal niet. Het hangt er maar vanaf. Jullie zijn (ja, iedereen die dit maar leest) hoe dan ook gedurende deze SE-week (dat wil zeggen maandag tot en met vrijdag) onvoorwaardelijk uitgenodigd bij mij thuis voor thee. Ik ben te lui om er taart bij te serveren, muwhahaha. De route is simpel: Je loopt de school uit (welke school? Als je het niet weet dan woon je te ver bij me vandaan of ben je überhaupt niet in staat mijn huis te vinden) door de hoofdingang (die dan als uitgang fungeert) en slaat na het hek rechtsaf. Je gaat rechtdoor tot aan je rechterhand (of linker als je achteruit loopt) je huis nummer dertien passeert. (Treize. Dreizehn. Djuusan. *gebaar gebaar*) Daar bel je aan en wacht tot men de deur opendoet en je verwijst naar de thee. Simpel als wat. (Het bezoeken staat geheel vrij, gij zijt niet verplicht. Ik wil alleen de ontspannen sfeer van de ivoren toren delen met andere zielen die in Gods Koninkrijk ronddwalen.)
Één enter teveel.
Karo
10.10.08
7.10.08
Esnesnon 7-10-08
'Twas Brillig.
Tien punten. Begin maar met aftellen.
Zaterdag heb ik een concert en tegelijkertijd Ti Amo. Ze kunnen me bij beide evenementen écht niet missen. Damn.
- Ik verander even de hele opzet van deze post, want ik heb een idee dat ik leuker vind.
Het is donker. In het midden van het toneel staat een kromgebogen lantarenpaal. Karo komt rechts op. Een pinguïn met een gleufhoed komt links op. Ze buigen voor elkaar op het voortoneel.
Karo: Lieve hemel, wat is het hier donker. Kan iemand een lichtje aandoen?
Pinguïn: Nee.
Karo: Oh, sorry, ik had u niet gezien.
Pinguïn: Ben ik niet opvallend genoeg?
Karo: U bent eigenlijk wel heel erg opvallend, wat het nog verbijsterender maakt dat ik u niet eerder zag. Misschien was het feit dat u praatte het laatste restje aan tot verbijsteren in staat zijnde input die nodig was om mij wakker te schudden.
Pinguïn: Misschien moet je ophouden naar het publiek te kijken terwijl je praat en me te vouvoyeren.
Karo: Goed.
Pinguïn: Jij bent Karo. Ik ben een pinguïn met een gleufhoed. Dat is alles dat we van elkaar hoeven te weten. Nu bespaar ik ons beiden een ontzettende massa nutteloze conversatie.
Karo: Ik ben je dankbaar hiervoor, maar alsnog brengt dat de vraag over waarom ik dan een gesprek met je zou voeren. Ik doe niet anders dan nutteloze conversaties voeren.
Pinguïn: Point taken.
Karo: Wat wil je van me?
Pinguïn: Hoezo dat?
Karo: Wat een stomme vraag. Deze dialoog wordt geregisseerd, er zit een centrale gedachte achter, ik weet dus dat je me iets wil gaan vragen. Dat hoezo dat.
Pinguïn: Ik wilde weten waarom je niet gewoon haar hebt verteld hoe veel ze voor je betekende.
Karo: Mag ik even opmerken dat A: iemand me er net nog op wees dat ik te vaag ben in mijn posts en dat B: ze niet echt veel voor me betekende. O ja, C: boeit het haar niets en zal ze het verkeerd opvatten. Daarnaast, wat gaat het jou aan?
Pinguïn: Ze heeft je gemaakt tot wie je bent. Ze is een van de architecten van jou persoonlijkheid. Ze is de grote zus die je nooit had. Kan je geen waardering uiten?
Karo: Je overdrijft.
Pinguïn: Niet waar. Omdat je tegen haar moest opboksen heb je je ontplooid.
Karo: Oh ja, wacht, ik moet haar bedanken omdat ze over me heen liep? Omdat ze op mijn ego stampte en me klein hield? Omdat ik behandeld werd als het stomme nieuwe joch? Ik sliep op de grond! Ik kon niets goeds doen! Omdat ik me daartegen wilde verzetten ben ik geworden wie ik ben. Ik ben niet van plan haar te bedanken voor rotgedrag als de verandering uit mezelf kwam. Je loopt de feiten hopeloos te verdraaien.
Pinguïn: Je vond het maar wat leuk.
Karo: Nou moet je ophouden. Het publiek gaat maar rare dingen denken.
Pinguïn: Mijn entree en jouw samenvatting van jullie relatie deed al genoeg.
Karo: Damn.
Pinguïn: Okee, sluit de post maar af, laat de lezers maar met vragen zitten en zet de poll neer.
Karo: Ik kies volgende keer een andere tegenspeler. Eikel.
Pinguïn: Sssht. Niet verklappen.
Exeunt all.
Karo
Ps: Huh?
Tien punten. Begin maar met aftellen.
Zaterdag heb ik een concert en tegelijkertijd Ti Amo. Ze kunnen me bij beide evenementen écht niet missen. Damn.
- Ik verander even de hele opzet van deze post, want ik heb een idee dat ik leuker vind.
Het is donker. In het midden van het toneel staat een kromgebogen lantarenpaal. Karo komt rechts op. Een pinguïn met een gleufhoed komt links op. Ze buigen voor elkaar op het voortoneel.
Karo: Lieve hemel, wat is het hier donker. Kan iemand een lichtje aandoen?
Pinguïn: Nee.
Karo: Oh, sorry, ik had u niet gezien.
Pinguïn: Ben ik niet opvallend genoeg?
Karo: U bent eigenlijk wel heel erg opvallend, wat het nog verbijsterender maakt dat ik u niet eerder zag. Misschien was het feit dat u praatte het laatste restje aan tot verbijsteren in staat zijnde input die nodig was om mij wakker te schudden.
Pinguïn: Misschien moet je ophouden naar het publiek te kijken terwijl je praat en me te vouvoyeren.
Karo: Goed.
Pinguïn: Jij bent Karo. Ik ben een pinguïn met een gleufhoed. Dat is alles dat we van elkaar hoeven te weten. Nu bespaar ik ons beiden een ontzettende massa nutteloze conversatie.
Karo: Ik ben je dankbaar hiervoor, maar alsnog brengt dat de vraag over waarom ik dan een gesprek met je zou voeren. Ik doe niet anders dan nutteloze conversaties voeren.
Pinguïn: Point taken.
Karo: Wat wil je van me?
Pinguïn: Hoezo dat?
Karo: Wat een stomme vraag. Deze dialoog wordt geregisseerd, er zit een centrale gedachte achter, ik weet dus dat je me iets wil gaan vragen. Dat hoezo dat.
Pinguïn: Ik wilde weten waarom je niet gewoon haar hebt verteld hoe veel ze voor je betekende.
Karo: Mag ik even opmerken dat A: iemand me er net nog op wees dat ik te vaag ben in mijn posts en dat B: ze niet echt veel voor me betekende. O ja, C: boeit het haar niets en zal ze het verkeerd opvatten. Daarnaast, wat gaat het jou aan?
Pinguïn: Ze heeft je gemaakt tot wie je bent. Ze is een van de architecten van jou persoonlijkheid. Ze is de grote zus die je nooit had. Kan je geen waardering uiten?
Karo: Je overdrijft.
Pinguïn: Niet waar. Omdat je tegen haar moest opboksen heb je je ontplooid.
Karo: Oh ja, wacht, ik moet haar bedanken omdat ze over me heen liep? Omdat ze op mijn ego stampte en me klein hield? Omdat ik behandeld werd als het stomme nieuwe joch? Ik sliep op de grond! Ik kon niets goeds doen! Omdat ik me daartegen wilde verzetten ben ik geworden wie ik ben. Ik ben niet van plan haar te bedanken voor rotgedrag als de verandering uit mezelf kwam. Je loopt de feiten hopeloos te verdraaien.
Pinguïn: Je vond het maar wat leuk.
Karo: Nou moet je ophouden. Het publiek gaat maar rare dingen denken.
Pinguïn: Mijn entree en jouw samenvatting van jullie relatie deed al genoeg.
Karo: Damn.
Pinguïn: Okee, sluit de post maar af, laat de lezers maar met vragen zitten en zet de poll neer.
Karo: Ik kies volgende keer een andere tegenspeler. Eikel.
Pinguïn: Sssht. Niet verklappen.
Exeunt all.
Karo
Ps: Huh?
6.10.08
Esnesnon 6-10-08
Goedenavond.
Na een weekend van zware kost over naar iets minder zinnigs. Wacht, dat klopt niet. Of toch wel? Ik heb per slot van rekening al veel eerder bedacht wat ik hier zou schrijven, dus het is onzinnig om mezelf hier ineens te gaan corrigeren en te doen alsof ik een net opkomende gedachte afschrijf. Nog vreemder is om vervolgens te vermelden dat ik het al eerder bedacht heb en zelfs nog vreemder is daaraan toevoegen dat ik eerder ook al had bedacht dat ik zou doen alsof ik mezelf zou corrigeren na de eerste zin, om er vervolgens op in te gaan dat ik die eerste zin al had bedacht en toch ineens na het opschrijven het pas zou afkeuren. Zodoende heb ik de vierde muur herhaaldelijk gebroken. Hieperdepiephoera.
Muziek. Vandaag ga ik het hebben over muziek, en specifiek de muziek van de twee grootste musici aller tijden; Frederic Chopin en Ludwig van Beethoven. Het zijn twee romantische componisten, wat (en ja, mijn klasgenoten zullen mij willen slaan voor de vreselijk overbodige opmerking) niet wil zeggen dat ze van diners bij kaarslicht hielden of liefdesbrieven schreven op roze, naar bloemen ruikend papier. Het wil zeggen dat ze deel uitmaakten van de kunststroming de Romantiek, die plaatsvond in de negentiende eeuw en draaide om het uiten van je gevoelens, gedoe met de mysterieuze natuur, sagen, verheerlijken van de middeleeuwen, onderbewustzijn, subjektivität en zo. De beeldende kunst, literatuur en het theater uit die tijd weegt naar mijn mening in de verste verte niet op tegen de berg van pure meesterlijkheid die de muziek uit die tijd voortbracht. (dw niet z dat het slecht was, overigens, de Romantiek heeft ook meesterlijke kunst van andere disciplines) Eigenlijk, nou ik er zo over nadenk, niets uit de kunst weegt wat mij betreft tegen de muziek uit die tijd op. Zeker de wishy-washy mainstream crap van de afgelopen twintig jaar ofzo. Die rommel mag naar huis.
Voordat ik afdwaal: Ik ga het even overzichtelijk doen, en vertellen wat voor een muziek deze twee zwaargewichten van de muzikale wereld maakten (volgens mij) en wat voor een gevoelsleven ze hadden (volgens mij, en dat doet er toe omdat het de Romantiek is en kunst dus eigenlijk een directe omzetting van hun gevoelens is.) Hun leven boeit niet echt, vind ik, en je bent vast knap genoeg om dat op te zoeken als je zo fanatiek bent. (lieve help, alsof je de moeite zou doen om echt te lezen wat ik allemaal uitkraam hier...) Ahem. Als eerste: Ludwig.
Voor Beethovens muziek moet je niet, en ik herhaal, niet, en ik verzoek je even bij google: afbeeldingen 'niet' in te typen om mijn punt te illustreren, denken aan Für Elise. Je mag denken aan de vijfde symfonie, want dat vind ik een goed voorbeeld van Beethovens stilo. Het stikt van de vlijmscherpe dynamiekwisselingen en alles wordt voortgedreven door een panische dirigent met een moordtempo. Wat zegt dit over Beethoven? Simpel, want het is Romantiek. Over Beethovens gevoelsleven zegt dit: Vlijmscherpe dynamiekwisselingen en een moordtempo. Zo simpel is het. Als eerste, die man was gek als een deur. Zijn karakter wisselde om de twee minuten haast, en explosief/expressief ook. Woedeaanvallen, huilbuien, hilariteit, en dat de hele dag door. Daarnaast had hij regelmatig een enorme crush op een hooggeplaatste dame met wie het nooit wat zou worden. Tenslotte werkte hij keihard. Hij heeft ziek veel muziek geschreven, en niet het wishy-washy kant-en-klaar werk van Mozart, maar eindeloos geschreven, herschreven, herzien, etc. werk. Erg passioneel die man.
Chopin is het tegenovergestelde van Beethoven. Waar Ludwig een expressief typ was die vreselijk expressieve muziek schreef was Chopin iemand met opgekropte emoties die opgekropt emotionele muziek schreef. Hij... gooide zijn opgekropte emoties opgekropt eruit. We hebben het over iemand die permanent uit zijn dierbare thuisland weg was, weg bij zijn dierbare familie en zo, en tot overmaat van ramp zijn hele verdere leven spendeerde in Frankrijk, getrouwd met iemand waar hij een hekel aan had. Hij haatte ongeveer alles in zijn omgeving. Datzelfde in de muziek, die vrolijk kan zijn, maar eigenlijk zit in ieder stuk wel een morrende ondertoon en deap seated emotional problems verwerkt.
Dan nu het eindoordeel, zoals dat hoort in een tekst: Ik kan niet kiezen. Dat is een vergelijking tussen Pieter van der Hoogenbandt (?) en Rafaël Nadal, zonder te vermelden met wat voor een sport ze zich gaan meten. Ik ben dol op Chopins muziek, maar Beethovens krankzinnige eerlijke expressie (ik had die gast echt gemogen als ik hem had gekend) is onweerstaanbaar. Bovendien is hij onvergelijkbaar (zeker met Chopin) als het gaat om orkestrale werken.
Je hebt het met deze twee ook om de keerzijdes van ieder gevoel. Beethoven is rood aangelopen schreeuwen, Chopin is stilletjes een bloem verpulveren in je wit wordende knokkels. Beethoven is tranen met tuiten, Chopin is die eerste traan die je niet binnen kan houden. (waarna het zomaar een stortvloed kan worden) Beethoven is huppelen over straat en jubelen, Chopin is zitten voor een raam en glimlachen, met een warm gevoel van binnen. Ik vind alletwee de aanpakken aangenaam.
Het eindigt allemaal een beetje droevig. Beethoven wordt doof, en kan dus nooit meer muziek, die hem zo dierbaar was, horen, noch het applaus van zijn publiek, en gaat dood in een tijd van ernstige depressie. Chopin komt nooit terug in zijn vaderland en sterft eveneens ongelukkig. Maar o jee, wat vind ik de muziek mooi. Denk maar niet dat iemand Rihanna (ofzo) over tweehonderd jaar nog bewondert. Take that, you ****.
Karo
Na een weekend van zware kost over naar iets minder zinnigs. Wacht, dat klopt niet. Of toch wel? Ik heb per slot van rekening al veel eerder bedacht wat ik hier zou schrijven, dus het is onzinnig om mezelf hier ineens te gaan corrigeren en te doen alsof ik een net opkomende gedachte afschrijf. Nog vreemder is om vervolgens te vermelden dat ik het al eerder bedacht heb en zelfs nog vreemder is daaraan toevoegen dat ik eerder ook al had bedacht dat ik zou doen alsof ik mezelf zou corrigeren na de eerste zin, om er vervolgens op in te gaan dat ik die eerste zin al had bedacht en toch ineens na het opschrijven het pas zou afkeuren. Zodoende heb ik de vierde muur herhaaldelijk gebroken. Hieperdepiephoera.
Muziek. Vandaag ga ik het hebben over muziek, en specifiek de muziek van de twee grootste musici aller tijden; Frederic Chopin en Ludwig van Beethoven. Het zijn twee romantische componisten, wat (en ja, mijn klasgenoten zullen mij willen slaan voor de vreselijk overbodige opmerking) niet wil zeggen dat ze van diners bij kaarslicht hielden of liefdesbrieven schreven op roze, naar bloemen ruikend papier. Het wil zeggen dat ze deel uitmaakten van de kunststroming de Romantiek, die plaatsvond in de negentiende eeuw en draaide om het uiten van je gevoelens, gedoe met de mysterieuze natuur, sagen, verheerlijken van de middeleeuwen, onderbewustzijn, subjektivität en zo. De beeldende kunst, literatuur en het theater uit die tijd weegt naar mijn mening in de verste verte niet op tegen de berg van pure meesterlijkheid die de muziek uit die tijd voortbracht. (dw niet z dat het slecht was, overigens, de Romantiek heeft ook meesterlijke kunst van andere disciplines) Eigenlijk, nou ik er zo over nadenk, niets uit de kunst weegt wat mij betreft tegen de muziek uit die tijd op. Zeker de wishy-washy mainstream crap van de afgelopen twintig jaar ofzo. Die rommel mag naar huis.
Voordat ik afdwaal: Ik ga het even overzichtelijk doen, en vertellen wat voor een muziek deze twee zwaargewichten van de muzikale wereld maakten (volgens mij) en wat voor een gevoelsleven ze hadden (volgens mij, en dat doet er toe omdat het de Romantiek is en kunst dus eigenlijk een directe omzetting van hun gevoelens is.) Hun leven boeit niet echt, vind ik, en je bent vast knap genoeg om dat op te zoeken als je zo fanatiek bent. (lieve help, alsof je de moeite zou doen om echt te lezen wat ik allemaal uitkraam hier...) Ahem. Als eerste: Ludwig.
Voor Beethovens muziek moet je niet, en ik herhaal, niet, en ik verzoek je even bij google: afbeeldingen 'niet' in te typen om mijn punt te illustreren, denken aan Für Elise. Je mag denken aan de vijfde symfonie, want dat vind ik een goed voorbeeld van Beethovens stilo. Het stikt van de vlijmscherpe dynamiekwisselingen en alles wordt voortgedreven door een panische dirigent met een moordtempo. Wat zegt dit over Beethoven? Simpel, want het is Romantiek. Over Beethovens gevoelsleven zegt dit: Vlijmscherpe dynamiekwisselingen en een moordtempo. Zo simpel is het. Als eerste, die man was gek als een deur. Zijn karakter wisselde om de twee minuten haast, en explosief/expressief ook. Woedeaanvallen, huilbuien, hilariteit, en dat de hele dag door. Daarnaast had hij regelmatig een enorme crush op een hooggeplaatste dame met wie het nooit wat zou worden. Tenslotte werkte hij keihard. Hij heeft ziek veel muziek geschreven, en niet het wishy-washy kant-en-klaar werk van Mozart, maar eindeloos geschreven, herschreven, herzien, etc. werk. Erg passioneel die man.
Chopin is het tegenovergestelde van Beethoven. Waar Ludwig een expressief typ was die vreselijk expressieve muziek schreef was Chopin iemand met opgekropte emoties die opgekropt emotionele muziek schreef. Hij... gooide zijn opgekropte emoties opgekropt eruit. We hebben het over iemand die permanent uit zijn dierbare thuisland weg was, weg bij zijn dierbare familie en zo, en tot overmaat van ramp zijn hele verdere leven spendeerde in Frankrijk, getrouwd met iemand waar hij een hekel aan had. Hij haatte ongeveer alles in zijn omgeving. Datzelfde in de muziek, die vrolijk kan zijn, maar eigenlijk zit in ieder stuk wel een morrende ondertoon en deap seated emotional problems verwerkt.
Dan nu het eindoordeel, zoals dat hoort in een tekst: Ik kan niet kiezen. Dat is een vergelijking tussen Pieter van der Hoogenbandt (?) en Rafaël Nadal, zonder te vermelden met wat voor een sport ze zich gaan meten. Ik ben dol op Chopins muziek, maar Beethovens krankzinnige eerlijke expressie (ik had die gast echt gemogen als ik hem had gekend) is onweerstaanbaar. Bovendien is hij onvergelijkbaar (zeker met Chopin) als het gaat om orkestrale werken.
Je hebt het met deze twee ook om de keerzijdes van ieder gevoel. Beethoven is rood aangelopen schreeuwen, Chopin is stilletjes een bloem verpulveren in je wit wordende knokkels. Beethoven is tranen met tuiten, Chopin is die eerste traan die je niet binnen kan houden. (waarna het zomaar een stortvloed kan worden) Beethoven is huppelen over straat en jubelen, Chopin is zitten voor een raam en glimlachen, met een warm gevoel van binnen. Ik vind alletwee de aanpakken aangenaam.
Het eindigt allemaal een beetje droevig. Beethoven wordt doof, en kan dus nooit meer muziek, die hem zo dierbaar was, horen, noch het applaus van zijn publiek, en gaat dood in een tijd van ernstige depressie. Chopin komt nooit terug in zijn vaderland en sterft eveneens ongelukkig. Maar o jee, wat vind ik de muziek mooi. Denk maar niet dat iemand Rihanna (ofzo) over tweehonderd jaar nog bewondert. Take that, you ****.
Karo
5.10.08
Esnesnon 5-10-08
Goedenavond.
Na de enorme post van gisteren nog eens te hebben doorgelezen begon ik me af te vragen of het wel een goed idee was om er zo snel achteraan een nieuwe post te maken, waardoor de oude een stuk naar beneden en misschien zelfs uit de aandacht zou worden geschoven. De oplossing voor die overpeinzing deed zich bij het opschrijven van de eerste zin en het beschrijven van het vraagstuk al voor. Ik geloof namelijk dat iedereen die het stuk van gisteren niet heeft gelezen misschien er wel nieuwsgierig naar zou worden en nog meer tijd zou verdoen met het doorscrollen en de rest ook lezen. Het idee dat iemand ook nog echt leest wat je allemaal uitspuwt over je toetsenbord vind ik aangenaam.
Help. Wat heb ik gisteren allemaal niet opgeschreven dat ik nu nog goed zou kunnen vertellen... Ja.
"... de middag was nog gezelliger, erg actief, leerzaam, apart en nog meer van de mooie woorden." Wat wil dat zeggen, eigenlijk? Wat heb ik die middag dan uitgevoerd, zou een lezer zich kunnen afvragen. Nou, of je het leuk vind of niet, ik ga vertellen wat ik dan op een zaterdagmiddag doe dat volgens mij zo gezellig, actief, leerzaam en apart is.
Ik doe mee aan een theaterproject genaamd Ti Amo (Italiaans voor 'ik hou van je/u') waarbij in drie maanden een groep van diverse leeftijden en vaardigheden aan een voorstelling werkt die speciaal voor deze ene uitvoering met deze ene groep is ontworpen. Deze groep gaat allerlei kunstzinnige talenten, onderverdeeld in Spel, Beweging en Zang, ontdekken en ontwikkelen gedurende die drie maanden. Alle deelnemers zullen, in ieder geval tot op zeker niveau, leren zingen, dansen en acteren, met hier en daar ook nog acrobatiek en decorbouw. Natuurlijk doe ik mee. Het is, zal ik je gerust zeggen, fantastisch. Hierbij zijn jullie allemaal verplicht te komen kijken 14 december. Verdere details van deze voorstelling zal ik nog zeker vermelden, zowel persoonlijk als hier als in de vorm van affiches die ik op muren en gezichten zal plakken.
Ik dansen? Ik zingen? Nee toch, zou je zeggen. (Okee, zingen misschien. Dansen écht niet. Daar ben ik het volmondig mee eens als je aan dat talent twijfelt.) Maar ja, ik kan wel degelijk zingen, beter dan gemiddeld. Niet fantastisch, niet goed, maar ik kan wel zingen. Ik merk, tot mijn afschuw, dat ik één van de weinige - nee, de enige jongen ben in die groep die kan zingen. Goed, Franklin kan het ook maar die heeft bij gebrek aan baard-in-keligheid een vrouwenstem bij zang, en telt daarom niet mee. Lieve hemel, waar hebben we het eigenlijk over hier... er zitten feitelijk helemaal geen jongens in de groep! Als C&M'er hoort dit mij niet als een vreemde situatie voor te komen, maar alsjeblieft jeetjemina. De paar jongens in die groep zijn laf en talentloos. In ieder geval het eerste, dan zouden ze het tweede nog verborgen hebben kunnen houden. Ze kunnen (voor wat ze hebben laten zien) niet dansen. Bij Spel zijn ze niet in staat (tenminste, dat lijkt erop na wat ze hebben laten zien) om enige emotie uit te beelden of zich in te leven. Als het op zingen aankomt (weer zo'n melding dat ze misschien wel talent hebben maar het dan in ieder geval niet tonen) is het helemaal niet. Ze hebben misschien de lagere stem die in een gemengd koor zo nodig is, maar besluiten als het erop aankomt dat ze geluid moeten maken om maar gewoon de tekst voor zich uit te brommen, hopend dat alsjeblieft niemand hoort dat ze er zijn! Het ergste is gewoon het gebrek aan durf! Het gebrek aan lef! Dat is een eigenschap die een acteur, neen, die iedere soort kunstenaar behoeft te bezitten! Als je niet het lef hebt om kunst te maken, om jezelf of een rol te presenteren, en misschien zelfs geen talent whatsoever hebt: wat doe je dan bij TI AMO, een MUZIEKTHEATERCURSUS, IDIOOT!? Hebben ze misschien tirannieke ouders die hen dwingen wat de gaan doen op de zaterdag?
Gatver, wat heb ik een hekel aan hen. Ik zit eigenlijk alleen in alle gevallen, de enige met de combinatie Y-chronosoom en lef, samen met een uniciteit in de combinatie leeftijd-geslacht-gewichtsklasse. (Ho daar, gewichtsklasse slaat feitelijk nergens op in deze context.) Dat maakt mij wel tot het mikpunt van aandacht van de instructeurs van de cursus en de regisseur. Die aandacht heb ik mede te danken aan 110 procent inzet. Iedereen weet wie ik ben, en ik ken minder dan de helft. Alweer. En nu ben ik onmisbaar. Yay!
Wacht, bedenk ik me. Wat voor een helft ken ik. Fantastische mensen zitten ertussen. Dansers van onvoorstelbaar niveau, zeker voor soms lage leeftijd, getalenteerde toneelverslaafden en goede zangstemmen. Een clubje musicaltalenten die dit wel hun straatje vonden, enthousiaste kleine meisjes (en drie irritante jongetjes) van de nieuwe generatie CKV'ers, een paar volwassenen die op de 'iedereen kan meedoen' clause reageerden, feitelijk alleen vrouwen, en tenslotte de tutjes, de mensen die niet in groepen in te delen zijn en daarom ongenoemd blijven, en de paar jongens die geen GRAM inzet of interesse tonen!
Grrr.
Ik leer echt zingen als ik zo doorga. En ik ga erg leuke mensen leren kennen als ik zo doorga. Kans op zelfontplooiing. Dat laatste is misschien voldoende aanleiding voor veel posts, maar ik denk niet dat die gedachten mijn hoofd hoeven te verlaten. Sommige dingen zijn gewoon van mij. Ze horen hier niet thuis. Niet per se omdat ze geheim moeten blijven, maar eerder omdat het etiket 'Esnesnon' er niet op past.
Karo
Ps: Er zijn veel dingen op dit blog die dat label ook niet verdienen, ik ben me erg bewust van de hypocrisie, dank u.
Pps: Ontzettend bedankt allemaal. Voor een heleboel.
Ppps: Ik kan een cockney-intro spelen!
Na de enorme post van gisteren nog eens te hebben doorgelezen begon ik me af te vragen of het wel een goed idee was om er zo snel achteraan een nieuwe post te maken, waardoor de oude een stuk naar beneden en misschien zelfs uit de aandacht zou worden geschoven. De oplossing voor die overpeinzing deed zich bij het opschrijven van de eerste zin en het beschrijven van het vraagstuk al voor. Ik geloof namelijk dat iedereen die het stuk van gisteren niet heeft gelezen misschien er wel nieuwsgierig naar zou worden en nog meer tijd zou verdoen met het doorscrollen en de rest ook lezen. Het idee dat iemand ook nog echt leest wat je allemaal uitspuwt over je toetsenbord vind ik aangenaam.
Help. Wat heb ik gisteren allemaal niet opgeschreven dat ik nu nog goed zou kunnen vertellen... Ja.
"... de middag was nog gezelliger, erg actief, leerzaam, apart en nog meer van de mooie woorden." Wat wil dat zeggen, eigenlijk? Wat heb ik die middag dan uitgevoerd, zou een lezer zich kunnen afvragen. Nou, of je het leuk vind of niet, ik ga vertellen wat ik dan op een zaterdagmiddag doe dat volgens mij zo gezellig, actief, leerzaam en apart is.
Ik doe mee aan een theaterproject genaamd Ti Amo (Italiaans voor 'ik hou van je/u') waarbij in drie maanden een groep van diverse leeftijden en vaardigheden aan een voorstelling werkt die speciaal voor deze ene uitvoering met deze ene groep is ontworpen. Deze groep gaat allerlei kunstzinnige talenten, onderverdeeld in Spel, Beweging en Zang, ontdekken en ontwikkelen gedurende die drie maanden. Alle deelnemers zullen, in ieder geval tot op zeker niveau, leren zingen, dansen en acteren, met hier en daar ook nog acrobatiek en decorbouw. Natuurlijk doe ik mee. Het is, zal ik je gerust zeggen, fantastisch. Hierbij zijn jullie allemaal verplicht te komen kijken 14 december. Verdere details van deze voorstelling zal ik nog zeker vermelden, zowel persoonlijk als hier als in de vorm van affiches die ik op muren en gezichten zal plakken.
Ik dansen? Ik zingen? Nee toch, zou je zeggen. (Okee, zingen misschien. Dansen écht niet. Daar ben ik het volmondig mee eens als je aan dat talent twijfelt.) Maar ja, ik kan wel degelijk zingen, beter dan gemiddeld. Niet fantastisch, niet goed, maar ik kan wel zingen. Ik merk, tot mijn afschuw, dat ik één van de weinige - nee, de enige jongen ben in die groep die kan zingen. Goed, Franklin kan het ook maar die heeft bij gebrek aan baard-in-keligheid een vrouwenstem bij zang, en telt daarom niet mee. Lieve hemel, waar hebben we het eigenlijk over hier... er zitten feitelijk helemaal geen jongens in de groep! Als C&M'er hoort dit mij niet als een vreemde situatie voor te komen, maar alsjeblieft jeetjemina. De paar jongens in die groep zijn laf en talentloos. In ieder geval het eerste, dan zouden ze het tweede nog verborgen hebben kunnen houden. Ze kunnen (voor wat ze hebben laten zien) niet dansen. Bij Spel zijn ze niet in staat (tenminste, dat lijkt erop na wat ze hebben laten zien) om enige emotie uit te beelden of zich in te leven. Als het op zingen aankomt (weer zo'n melding dat ze misschien wel talent hebben maar het dan in ieder geval niet tonen) is het helemaal niet. Ze hebben misschien de lagere stem die in een gemengd koor zo nodig is, maar besluiten als het erop aankomt dat ze geluid moeten maken om maar gewoon de tekst voor zich uit te brommen, hopend dat alsjeblieft niemand hoort dat ze er zijn! Het ergste is gewoon het gebrek aan durf! Het gebrek aan lef! Dat is een eigenschap die een acteur, neen, die iedere soort kunstenaar behoeft te bezitten! Als je niet het lef hebt om kunst te maken, om jezelf of een rol te presenteren, en misschien zelfs geen talent whatsoever hebt: wat doe je dan bij TI AMO, een MUZIEKTHEATERCURSUS, IDIOOT!? Hebben ze misschien tirannieke ouders die hen dwingen wat de gaan doen op de zaterdag?
Gatver, wat heb ik een hekel aan hen. Ik zit eigenlijk alleen in alle gevallen, de enige met de combinatie Y-chronosoom en lef, samen met een uniciteit in de combinatie leeftijd-geslacht-gewichtsklasse. (Ho daar, gewichtsklasse slaat feitelijk nergens op in deze context.) Dat maakt mij wel tot het mikpunt van aandacht van de instructeurs van de cursus en de regisseur. Die aandacht heb ik mede te danken aan 110 procent inzet. Iedereen weet wie ik ben, en ik ken minder dan de helft. Alweer. En nu ben ik onmisbaar. Yay!
Wacht, bedenk ik me. Wat voor een helft ken ik. Fantastische mensen zitten ertussen. Dansers van onvoorstelbaar niveau, zeker voor soms lage leeftijd, getalenteerde toneelverslaafden en goede zangstemmen. Een clubje musicaltalenten die dit wel hun straatje vonden, enthousiaste kleine meisjes (en drie irritante jongetjes) van de nieuwe generatie CKV'ers, een paar volwassenen die op de 'iedereen kan meedoen' clause reageerden, feitelijk alleen vrouwen, en tenslotte de tutjes, de mensen die niet in groepen in te delen zijn en daarom ongenoemd blijven, en de paar jongens die geen GRAM inzet of interesse tonen!
Grrr.
Ik leer echt zingen als ik zo doorga. En ik ga erg leuke mensen leren kennen als ik zo doorga. Kans op zelfontplooiing. Dat laatste is misschien voldoende aanleiding voor veel posts, maar ik denk niet dat die gedachten mijn hoofd hoeven te verlaten. Sommige dingen zijn gewoon van mij. Ze horen hier niet thuis. Niet per se omdat ze geheim moeten blijven, maar eerder omdat het etiket 'Esnesnon' er niet op past.
Karo
Ps: Er zijn veel dingen op dit blog die dat label ook niet verdienen, ik ben me erg bewust van de hypocrisie, dank u.
Pps: Ontzettend bedankt allemaal. Voor een heleboel.
Ppps: Ik kan een cockney-intro spelen!
4.10.08
Esnesnon 4-10-08
'This one's a no-brainer, really.' Ben 'Yahtzee' Croshaw, "Yahtzee's Christmas Wishlist"
Zo. Ik begin een quote weer - stop. Ik begin een post weer eens met een quote. Beter. Waarom deze quote? Mijn adoratie voor het genie van Yahtzee terzijde kwam deze uitspraak door mijn hoofd toen ik de titel van deze post intypte en een fractie van een seconde me afvroeg wat de datum was. Ik staarde even naar de AutoInvul-opties, overduidelijk fout omdat het posts uit het verleden waren en ik nooit posts schrijf in die vorm van verleden tijd. Toen werd het overduidelijk. Gisteren was Leiden's ontzet, 3 oktober. Nog helemaal verhaaltjes lopen vertellen erover. (Ik ga het jullie niet vertellen. Geen zin meer voor vandaag en het verhaal dat ik een kwartier geleden voor deze post begint al wat vager te worden in mijn hoofd, ook al zonder afleidingen en zijsporen.) Vandaag is het Dierendag, nog duidelijker. (Oh ja, en Prinses Kayleigh is jarig, maar dat spreekt natuurlijk voor zich. Gefeliciteerd.) Overmorgen is het de geschiedenisportfoliodeadline, 6 oktober. Dan moet het vandaag wel 4 oktober zijn. Duidelijk. A no-brainer, really.
Wat is vanavond? Nee, zo formuleer ik het verkeerd. Wat vóór een avond is vanavond? Ook niet helemaal goed. Wat stel ik me voor bij vanavond. Wat is mijn beeld van de avond van de vierde oktober. Nou: de vooravond van mijn 'jongvolwassenwording' (Opa, in Verjaardagskaart) zou een feestelijke moeten zijn, en die feestelijkheid maakt zichzelf het meest kenbaar door zijn afwezigheid. De ochtend was Hollands gezellig en de middag was nog gezelliger, erg actief, leerzaam, apart en nog meer van de mooie woorden. Wat maakt dat de avond?
Voordat ik echt antwoord geef daarop vertel ik, meer wegens mijn eigen overpeinzing en de behoefte er een verhaal van de maken dan mijn voorliefde voor het creëeren van een aantrekkelijke tekst door anticipatie, wat ik vanavond heel goed had kunnen doen. Ik werd meer dan twee uur geleden gebeld door iemand die me de mogelijkheid gaf een heel leuk avondje uit te beleven. Gezellig wat drinken. Er was mooie kans op gezelligheid, iemand beter te leren kennen en misschien zelfs een vermakelijke escapade. Ik weigerde. Domweg geweigerd. Ik had niet eens een reden nodig. Sterker nog, een reden was minder aanleiding geweest om het te weigeren dan een gebrek daaraan. Is dat niet gek? Ik weigerde het uit een soort pure vrijheid om het te doen, tegen mijn beter gevoel of weten in. Je zou het een foute actie kunnen noemen. Ik stond ook wel met een Aschiaanse Backlash te stamelen aan de telefoon, moet ik opmerken. Ik denk weer eens sneller dan dat ik typ.
Dat was één van de dingen die ik zou kunnen doen. Op een prominente tweede plaats staat slapen. Gewoon wakker worden in morgen, in plaats van die op deze manier af te wachten, alleen met een toetsenbord, een vullend beeldscherm en mijn gedachten, die in een hevig gevecht verwikkeld zijn. "Wat ben ik aan het doen?" zegt een wit ballonnetje met wolkrandjes dat rond mijn hoofd zweeft. Een gerechtvaardigde vraag, maar omdat het antwoord gewoon een zin terug staat ook een domme vraag. Waarom niet slapen? Zelfde reden als dat ik niet bezig ben 'gelukkiger' te worden. Gebrek aan tegenargumenten.
Wacht, dat is het. Ik zocht even naar de juiste gedachte, maar dit zou hem kunnen zijn. Gebrek aan tegenargumenten dus. Je vertrouwt een betoog niet omdat er geen tegenredeneringen aan bod komen, waardoor de tekst minder geloofwaardig overkomt. Het is een oogkleppenvisie. Waarom zou je naar een paard luister- mooier voorbeeld: Waarom zou je een schilderij willen van een schilder met oogkleppen, die wel een stukje mooi bos in de lentezon heeft geschilderd maar het schattige en uitzonderlijk knappe jonge stel dat bij een beekje zat te picknicken en daarna vree onder een wilg bij het water compleet is vergeten te schilderen? Ik zou de schilder
zonder oogkleppen kiezen, zelfs al zou het verliefde stel geen goede toevoeging zijn. Het schilderij laat dan tenminste voor een breder publiek (of in ieder geval voor mij) wat leuks zien. Ik kan na deze paragraaf nooit meer normaal naar landschapschilderkunst kijken.
Hoe dan ook, ik heb dus het gevoel dat, omdat het uitgaan en omdat het slapen me zo onweerspreekbaar goed toeschijnt, er iets aan mankeert. Ik kan geen afweging maken. Ik heb logischerwijs eigenlijk niet eens recht om te zeggen of te denken dat ik het niet zou willen doen. Dat staat me zo tegen dat ik uit rancuneuze, ontaarde vrijheid gewoon weiger. Ik ga op 4 oktober niet slapen en ik ga niet uit. Dat staat wat mij betreft vast. Wat doe ik dan wel? Of beter, wat hou ik mezelf voor dat ik doe?
Ik bedacht, een slordig kwartier voordat ik begon te schrijven, na wat televisie te hebben gekeken, een liedje in mijn hoofd te hebben gehad en met gedempt geluid op de piano te hebben gespeeld, wat ik moest schrijven en wat vanavond voor een avond zou zijn. Vanavond is de avond van spijt. Deze avond is gemis, vol besef en pijn. Vanavond is twijfel, en toch weer niet. (of toch wel?) Ik wijd deze avond aan met steken in mijn hart weten dat ik mezelf onnodig geluk ontzeg, de ne savoir pourqoui. Ik denk vanavond, op dezelfde manier als dat je een woordweb maakt, aan alle dingen die ik me in het afgelopen jaar, of zelfs mijn leven, heb ontzegd zonder reden, zonder ratio of gevoel, maar door irreëel denken. Bezinning is geen leuk proces. Ik haat het bijna evenveel als spijt of schaamte. (Ik kan verdriet, angst, woede en geluk dragen zonder er last van de hebben, maar spijt en schaamte kan ik werkelijk niet hebben.) Ik zou een boek kunnen schrijven over het idee van vanavond, maar ik zou het te saai vinden en te zwaar. Bovendien staan er al zoveel dingen in de rij.
Nee, eigenlijk niet. Die rij bestaat niet zolang het loket (ik dus) niet open is. En het loket is heel erg gesloten, dus dan leidt die rij nergens naar toe en zullen de mensen snel weg zijn. Zijn de mensen weg, is er ook geen rij. Dat is hoe het gaat. Ik heb helemaal niets te doen vanavond, omdat ik niet open ben. Vanavond ben ik pijnlijk vrij. Heel eventjes. Over ongeveer een uur ga ik weer terug de gevangenis in. Ik hoopte dat woord niet te hoeven gebruiken, want ik vind die vergelijking walgelijk cliché.
Nu dan, wat kan een mens zeggen aan het einde van een relaas als dat? Misschien:
'Shake That Booty.' Ylya Svenson, "Voorkant willekeurige Hallmark-kaart."
Karo
Ps: Karo, "Esnesnon 4-10-08"
Zo. Ik begin een quote weer - stop. Ik begin een post weer eens met een quote. Beter. Waarom deze quote? Mijn adoratie voor het genie van Yahtzee terzijde kwam deze uitspraak door mijn hoofd toen ik de titel van deze post intypte en een fractie van een seconde me afvroeg wat de datum was. Ik staarde even naar de AutoInvul-opties, overduidelijk fout omdat het posts uit het verleden waren en ik nooit posts schrijf in die vorm van verleden tijd. Toen werd het overduidelijk. Gisteren was Leiden's ontzet, 3 oktober. Nog helemaal verhaaltjes lopen vertellen erover. (Ik ga het jullie niet vertellen. Geen zin meer voor vandaag en het verhaal dat ik een kwartier geleden voor deze post begint al wat vager te worden in mijn hoofd, ook al zonder afleidingen en zijsporen.) Vandaag is het Dierendag, nog duidelijker. (Oh ja, en Prinses Kayleigh is jarig, maar dat spreekt natuurlijk voor zich. Gefeliciteerd.) Overmorgen is het de geschiedenisportfoliodeadline, 6 oktober. Dan moet het vandaag wel 4 oktober zijn. Duidelijk. A no-brainer, really.
Wat is vanavond? Nee, zo formuleer ik het verkeerd. Wat vóór een avond is vanavond? Ook niet helemaal goed. Wat stel ik me voor bij vanavond. Wat is mijn beeld van de avond van de vierde oktober. Nou: de vooravond van mijn 'jongvolwassenwording' (Opa, in Verjaardagskaart) zou een feestelijke moeten zijn, en die feestelijkheid maakt zichzelf het meest kenbaar door zijn afwezigheid. De ochtend was Hollands gezellig en de middag was nog gezelliger, erg actief, leerzaam, apart en nog meer van de mooie woorden. Wat maakt dat de avond?
Voordat ik echt antwoord geef daarop vertel ik, meer wegens mijn eigen overpeinzing en de behoefte er een verhaal van de maken dan mijn voorliefde voor het creëeren van een aantrekkelijke tekst door anticipatie, wat ik vanavond heel goed had kunnen doen. Ik werd meer dan twee uur geleden gebeld door iemand die me de mogelijkheid gaf een heel leuk avondje uit te beleven. Gezellig wat drinken. Er was mooie kans op gezelligheid, iemand beter te leren kennen en misschien zelfs een vermakelijke escapade. Ik weigerde. Domweg geweigerd. Ik had niet eens een reden nodig. Sterker nog, een reden was minder aanleiding geweest om het te weigeren dan een gebrek daaraan. Is dat niet gek? Ik weigerde het uit een soort pure vrijheid om het te doen, tegen mijn beter gevoel of weten in. Je zou het een foute actie kunnen noemen. Ik stond ook wel met een Aschiaanse Backlash te stamelen aan de telefoon, moet ik opmerken. Ik denk weer eens sneller dan dat ik typ.
Dat was één van de dingen die ik zou kunnen doen. Op een prominente tweede plaats staat slapen. Gewoon wakker worden in morgen, in plaats van die op deze manier af te wachten, alleen met een toetsenbord, een vullend beeldscherm en mijn gedachten, die in een hevig gevecht verwikkeld zijn. "Wat ben ik aan het doen?" zegt een wit ballonnetje met wolkrandjes dat rond mijn hoofd zweeft. Een gerechtvaardigde vraag, maar omdat het antwoord gewoon een zin terug staat ook een domme vraag. Waarom niet slapen? Zelfde reden als dat ik niet bezig ben 'gelukkiger' te worden. Gebrek aan tegenargumenten.
Wacht, dat is het. Ik zocht even naar de juiste gedachte, maar dit zou hem kunnen zijn. Gebrek aan tegenargumenten dus. Je vertrouwt een betoog niet omdat er geen tegenredeneringen aan bod komen, waardoor de tekst minder geloofwaardig overkomt. Het is een oogkleppenvisie. Waarom zou je naar een paard luister- mooier voorbeeld: Waarom zou je een schilderij willen van een schilder met oogkleppen, die wel een stukje mooi bos in de lentezon heeft geschilderd maar het schattige en uitzonderlijk knappe jonge stel dat bij een beekje zat te picknicken en daarna vree onder een wilg bij het water compleet is vergeten te schilderen? Ik zou de schilder
zonder oogkleppen kiezen, zelfs al zou het verliefde stel geen goede toevoeging zijn. Het schilderij laat dan tenminste voor een breder publiek (of in ieder geval voor mij) wat leuks zien. Ik kan na deze paragraaf nooit meer normaal naar landschapschilderkunst kijken.
Hoe dan ook, ik heb dus het gevoel dat, omdat het uitgaan en omdat het slapen me zo onweerspreekbaar goed toeschijnt, er iets aan mankeert. Ik kan geen afweging maken. Ik heb logischerwijs eigenlijk niet eens recht om te zeggen of te denken dat ik het niet zou willen doen. Dat staat me zo tegen dat ik uit rancuneuze, ontaarde vrijheid gewoon weiger. Ik ga op 4 oktober niet slapen en ik ga niet uit. Dat staat wat mij betreft vast. Wat doe ik dan wel? Of beter, wat hou ik mezelf voor dat ik doe?
Ik bedacht, een slordig kwartier voordat ik begon te schrijven, na wat televisie te hebben gekeken, een liedje in mijn hoofd te hebben gehad en met gedempt geluid op de piano te hebben gespeeld, wat ik moest schrijven en wat vanavond voor een avond zou zijn. Vanavond is de avond van spijt. Deze avond is gemis, vol besef en pijn. Vanavond is twijfel, en toch weer niet. (of toch wel?) Ik wijd deze avond aan met steken in mijn hart weten dat ik mezelf onnodig geluk ontzeg, de ne savoir pourqoui. Ik denk vanavond, op dezelfde manier als dat je een woordweb maakt, aan alle dingen die ik me in het afgelopen jaar, of zelfs mijn leven, heb ontzegd zonder reden, zonder ratio of gevoel, maar door irreëel denken. Bezinning is geen leuk proces. Ik haat het bijna evenveel als spijt of schaamte. (Ik kan verdriet, angst, woede en geluk dragen zonder er last van de hebben, maar spijt en schaamte kan ik werkelijk niet hebben.) Ik zou een boek kunnen schrijven over het idee van vanavond, maar ik zou het te saai vinden en te zwaar. Bovendien staan er al zoveel dingen in de rij.
Nee, eigenlijk niet. Die rij bestaat niet zolang het loket (ik dus) niet open is. En het loket is heel erg gesloten, dus dan leidt die rij nergens naar toe en zullen de mensen snel weg zijn. Zijn de mensen weg, is er ook geen rij. Dat is hoe het gaat. Ik heb helemaal niets te doen vanavond, omdat ik niet open ben. Vanavond ben ik pijnlijk vrij. Heel eventjes. Over ongeveer een uur ga ik weer terug de gevangenis in. Ik hoopte dat woord niet te hoeven gebruiken, want ik vind die vergelijking walgelijk cliché.
Nu dan, wat kan een mens zeggen aan het einde van een relaas als dat? Misschien:
'Shake That Booty.' Ylya Svenson, "Voorkant willekeurige Hallmark-kaart."
Karo
Ps: Karo, "Esnesnon 4-10-08"
Abonneren op:
Posts (Atom)
Posts
