Hoi.
Vijf dagen terug, om even te flashbacken/backflashen (back te flashen), maakte ik mijn laatste eindexamen (van tijdvak 1) en nu al, niet eens zo gek veel later, ervaar ik een enorme leegte in mijn bestaan. Ik heb het gekke gevoel dat het een verkleinde weergave is van het gevoel dat mensen die met pensioen gaan hebben. Ik ben niet eens waanzinnig blij over het einde van mijn middelbare schoolcarrière, dat is wat me misschien nog wel het meest frustreert en verwondert, ik weet zelfs niet echt goed wat ik met de ontstane vrije tijd moet doen.
Dat is een problematisch verschijnsel. Ik ben na vijf dagen al vrijheidsmoe, terwijl ik nog echt waanzinnig veel tijd door moet met zo niet evenveel, dan wel meer vrijheid dan voorheen. We gaan niet meer op vakantie, laat staan dus zo spectaculair als vorige zomer, wat mij met drie hele maanden vakantie zonder specifieke invulling laat liggen. Zonder schroom durf ik te beweren dat ik nog maar op een slordige vijf procent zit van de totaal uit te zitten tijd en dat als het de rest van deze drie maanden zo verder gaat dat ik daar niet erg vrolijk van word.
Het is niet alsof ik nooit voor vrijheidsmoeheid gewaarschuwd ben, of dat ik het nooit zelf een beetje ervaren heb. Ik kan me uitstekend vermaken, altijd al, hoe hersenlozer het vermaak hoe langer ik het volhou ook nog. Ik merk alleen dat ik vrijheidsmoe geworden ben als ik activiteiten ga ondernemen die niet vermakelijk zijn, als vermaak. Dan spendeer ik een complete dag aan een spel, of een serie die ik op internet kijk, terwijl die geen centje amusementswaarde voor me hebben. Of iets extremer, ik ga simpelweg ergens lopen; gewoon door de stad of het centrum lopen, door mijn eigen huis, over het strand, nergens heen en zonder het echt leuk te vinden. Het zijn lege acties die ik onderneem, dingen die mijn hoofd het zwijgen opleggen, geen negatieve en geen positieve waarde hebben.
Dan kom ik in het stadium van vrijheidsmoeheid, als ik dermate van mijn verplichtingen onttrokken ben dat ik, puur om een soort leegte aan tijd en bezigheid te vullen, lege dingen doe. Het moment dat ik zowel positieve en negatieve waarde ontneem aan mijn leven echter, ongeveer de boeddhistische richting, slaat het standaard negatief uit. Ik hou aan die lege acties een gevoel van regressie over, waarbij het voelt alsof ik ophou in verbinding te staan met de wereld. Kenmerken zijn aanvallen van geestelijke vermoeidheid zonder inspanning en lethargie, maar uiteindelijk slaat het geheel over in een gevoel van ernstige depressie. Af en toe ben ik in staat om mijn tijdsbesteding in te zien en krijg ik het ellendige gevoel van 'wát heb ik eigenlijk de hele dag lopen doen? Hoe laat is het?'
School nodigt continu negatieve en positieve oordelen uit. Het houdt me in de wereld en onder de mensen en geeft me altijd ook wel met waardeoordelen geladen activiteiten. Het gaat dus constant regressie tegen. Zeg ik daarmee dat school goed is? Nee, ik vind school vaak ronduit ellendig. Maar daar gaat het om, een waardeoordeel op zich al. Goede dingen en slechte dingen zijn in dit opzicht volkomen inwisselbaar, want het derde alternatief is in mijn ogen nog altijd onwenselijker. Tegenstrijdig als het moge klinken vanuit de vingers van iemand die in slaap valt tijdens lessen, school hield me wakker.
Na deze rant geef ik weer even wat terrein prijs dat ik gebruikte voor mijn verhaal: het is niet waar dat ik niets te doen heb van de vakantie. Er zijn wel degelijk activiteiten, wink wink, waarmee ik mijn tijd kan vullen en zolang de regressie niet langer dan een dag of vijf aanhoudt is er niets aan de hand. Ik voel me uitstekend en geen enkel medelijden is nodig, gewenst, of op de juiste persoon gericht, want dit is een enorm luxeprobleem van de orde 'ik heb niet genoeg slagroom op mijn bananenmilkshake die ik vanuit een hangmat opdrink terwijl ik naar de in de zee ondergaande zon kijk terwijl een aantrekkelijke plaatselijke bewoner m/v mij koelte toewuift en zachte muziek in de verte klinkt terwijl ook de krekels al zacht hun instrumenten beginnen te stemmen, hoewel ik ze in mijn zachte slaapplek niet hoor waardoor ik een aangename nachtrust geniet.' I'm fine.
Hugo Maat.
8.6.09
7.6.09
Esnesnon 7-6-09
Goedemorgen.
Lekker geslapen? Ik ook wel, alleen een beetje kort. Na een uurtje te hebben gedaan alsof ik nog sliep ben ik maar achter de computer gekropen, die op een slaapdronken steenworp afstand ligt van mijn bed. Ik kan me niet herinneren ook maar iets gedroomd te hebben, dus het zal wel ontzettend interessant of leerzaam geweest zijn. En dan nu, eerst bloggen en daarna ontbijt. Ik heb toch nog geen trek.
Een berg verplaatsen doe je niet door steentjes te versjouwen, één voor één. Een berg verplaatsen doe je niet door te hopen dat God het voor je gaat doen als je hem heel lief vraagt om zijn Grote Plan voor de wereld om te gooien. Een berg verplaats je met een overbodig grote lading explosieven en een stel rechtzaken tegen natuurmonumenten. Dit is het moment dat er een man in een olifantenpak langsrent, met een grote letter Q op zijn borst gespeld en een vlaggetje van de McDonalds in zijn hand. Hij gaat wijdbeens voor je staan en roept uit: 'I am Irrelephant Man!' waarna hij weer verdwijnt. Op een paard, rijdend richting de ondergaande zon, die ineens is verschenen.
Dingen hebben de neiging hun magie en kracht te verliezen als je ze begrijpt. Dat is ongenuanceerd en veel te vaag geformuleerd, maar ik verzin vanzelf wel een betere uitspraak die wél uitlegt wat ik bedoel. Het directe beeld dat ik heb bij die bewering, die bewering komt daar ook voor een deel uit voort, is het begrijpen van de argumentatiestructuren van mr. president b@R4cK 0B4m@. Ik keek gisteren naar een stukje speech van hem en later die dag heb ik 's avonds een speech van hem online opgezocht om even te kijken en ik was een beetje teleurgesteld ineens. Ik vind het vaak leuk, zo'n speech, daar zijn ze waarschijnlijk ook voor, maar niet meer nu ik heb gelezen hoe die man het eigenlijk doet. Hij is niet bijzonder charismatisch, hij heeft gewoon veel geoefend en gebruikt hele sterke en waanzinnig typische constructies. Omdat ik het herken, verandert in mijn ogen zijn speech van een pleidooi voor vastberadenheid en verbroedering naar een spelletje waarin ik zijn argumentaties herken, eruit kan plukken en uiteindelijk zelfs voor hem kan afmaken voordat hij uitgesproken is. Dus, dag charisma en indruk in alles. Ik ben overigens niet eens een echte Obamaniak, dus wat maakt het ook uit.
Ik krijg soortgelijke onttoveringsverschijnselen ook bijvoorbeeld met filosofen, op het moment dat ik inzie wáárom ze bepaalde denkbeelden bezigden. Hobbes die de Engelse monarchisten op zijn dak kreeg, Kant die waanzinnig streng en protestants werd opgevoed, hoe meer ik weet over de mens achter de redenering hoe minder ik de redenering kan zien en hoe minder indruk die op mij maakt. Ik kan het soms zelfs bij mijn eigen denkbeelden doen, iets waar ik zelf niet echt vrolijk van word. Niet alleen filosofen, nu ik er over nadenk. Musici kan je ook helemaal verklaren en dus onttoveren. Beethovens geestelijke instabiliteit, Tsjaikovsky's gedwongen muziekcarrière, etcetera, etceteri.
Maar daar komt eigenlijk het tegengewicht tegen de ernstig ongenuanceerde bewering dat begrip kracht en magie doet verdwijnen. Ik vind muziek namelijk in veel gevallen nog steeds mooi. Ik begrijp wel dat wolken condenserende massa's water zijn, gevormd door luchtdrukverschillen en een zekere temperatuursverdeling in de atmosfeer, maar ik blijf, misschien mijn hele leven lang nog, pluisjes en watjes door de lucht drijven, die adembenemende uitzichten kunnen creeëren met een beetje goed licht. Ik blijf het leuk vinden als onze kat tegen mijn benen op loopt te schurken, ook al weet ik dat het beestje alleen maar graag wil dat ik haar te eten geef. Niet dat ik ineens de hele zaak laat rusten. Ik denk dat het betekent dat veel dingen in de wereld hun kracht en magie ontlenen aan onbegrip of erop steunen, in plaats van iets anders. Als dat onbegrip dan verdwijnt, raken die dingen ook invloed kwijt. Ik hou op voordat ik over iets begin dat ook maar in de verte te maken heeft met Rede en Religie. Het is veel te vroeg.
Hugo Maat.
Lekker geslapen? Ik ook wel, alleen een beetje kort. Na een uurtje te hebben gedaan alsof ik nog sliep ben ik maar achter de computer gekropen, die op een slaapdronken steenworp afstand ligt van mijn bed. Ik kan me niet herinneren ook maar iets gedroomd te hebben, dus het zal wel ontzettend interessant of leerzaam geweest zijn. En dan nu, eerst bloggen en daarna ontbijt. Ik heb toch nog geen trek.
Een berg verplaatsen doe je niet door steentjes te versjouwen, één voor één. Een berg verplaatsen doe je niet door te hopen dat God het voor je gaat doen als je hem heel lief vraagt om zijn Grote Plan voor de wereld om te gooien. Een berg verplaats je met een overbodig grote lading explosieven en een stel rechtzaken tegen natuurmonumenten. Dit is het moment dat er een man in een olifantenpak langsrent, met een grote letter Q op zijn borst gespeld en een vlaggetje van de McDonalds in zijn hand. Hij gaat wijdbeens voor je staan en roept uit: 'I am Irrelephant Man!' waarna hij weer verdwijnt. Op een paard, rijdend richting de ondergaande zon, die ineens is verschenen.
Dingen hebben de neiging hun magie en kracht te verliezen als je ze begrijpt. Dat is ongenuanceerd en veel te vaag geformuleerd, maar ik verzin vanzelf wel een betere uitspraak die wél uitlegt wat ik bedoel. Het directe beeld dat ik heb bij die bewering, die bewering komt daar ook voor een deel uit voort, is het begrijpen van de argumentatiestructuren van mr. president b@R4cK 0B4m@. Ik keek gisteren naar een stukje speech van hem en later die dag heb ik 's avonds een speech van hem online opgezocht om even te kijken en ik was een beetje teleurgesteld ineens. Ik vind het vaak leuk, zo'n speech, daar zijn ze waarschijnlijk ook voor, maar niet meer nu ik heb gelezen hoe die man het eigenlijk doet. Hij is niet bijzonder charismatisch, hij heeft gewoon veel geoefend en gebruikt hele sterke en waanzinnig typische constructies. Omdat ik het herken, verandert in mijn ogen zijn speech van een pleidooi voor vastberadenheid en verbroedering naar een spelletje waarin ik zijn argumentaties herken, eruit kan plukken en uiteindelijk zelfs voor hem kan afmaken voordat hij uitgesproken is. Dus, dag charisma en indruk in alles. Ik ben overigens niet eens een echte Obamaniak, dus wat maakt het ook uit.
Ik krijg soortgelijke onttoveringsverschijnselen ook bijvoorbeeld met filosofen, op het moment dat ik inzie wáárom ze bepaalde denkbeelden bezigden. Hobbes die de Engelse monarchisten op zijn dak kreeg, Kant die waanzinnig streng en protestants werd opgevoed, hoe meer ik weet over de mens achter de redenering hoe minder ik de redenering kan zien en hoe minder indruk die op mij maakt. Ik kan het soms zelfs bij mijn eigen denkbeelden doen, iets waar ik zelf niet echt vrolijk van word. Niet alleen filosofen, nu ik er over nadenk. Musici kan je ook helemaal verklaren en dus onttoveren. Beethovens geestelijke instabiliteit, Tsjaikovsky's gedwongen muziekcarrière, etcetera, etceteri.
Maar daar komt eigenlijk het tegengewicht tegen de ernstig ongenuanceerde bewering dat begrip kracht en magie doet verdwijnen. Ik vind muziek namelijk in veel gevallen nog steeds mooi. Ik begrijp wel dat wolken condenserende massa's water zijn, gevormd door luchtdrukverschillen en een zekere temperatuursverdeling in de atmosfeer, maar ik blijf, misschien mijn hele leven lang nog, pluisjes en watjes door de lucht drijven, die adembenemende uitzichten kunnen creeëren met een beetje goed licht. Ik blijf het leuk vinden als onze kat tegen mijn benen op loopt te schurken, ook al weet ik dat het beestje alleen maar graag wil dat ik haar te eten geef. Niet dat ik ineens de hele zaak laat rusten. Ik denk dat het betekent dat veel dingen in de wereld hun kracht en magie ontlenen aan onbegrip of erop steunen, in plaats van iets anders. Als dat onbegrip dan verdwijnt, raken die dingen ook invloed kwijt. Ik hou op voordat ik over iets begin dat ook maar in de verte te maken heeft met Rede en Religie. Het is veel te vroeg.
Hugo Maat.
5.6.09
Een half jaar zonder Esnesnon
Goedenavond.
Ik zal het kort houden, omdat ik ook nog een keer naar bed wil en toch deze post afgemaakt wil hebben. Het slaapt wat aangenamer als ik niet (damn, ik klikte op Ctrl +... ik weet nog wel dat ik niet wist hoe je dat ongedaan maakte. Doffe ellende, en een mooi bijkomstig leermoment dat op komt dagen als je regelmatig blogt, zelfs bij mij. (Ik bedoel eigenlijk specifiek bij mij, want ik heb geen enkele informatie of fatsoenlijke vermoedens betreffende andermans relatie tot deze eenvoudige commando's. Misschien ben ik de enige die de morfologische resonantie heeft gemist op dit punt, misschien klimmen paarse apen wel in stapels van blikken tomatensoep in plaats van bomen.) Volgens mij moet ik nóg een haakje.) Jup.
Wellicht ten overvloede: ik ga verder met posten. De posts zullen wederom op de oude manier benoemd worden en ik vermoed dat de schrijfstijl, inhoud en lengte weinig veranderd zullen zijn. Ik doe geen moeite mezelf iets aan te praten; ik begin met schrijven en kijk wat er op internet belandt zonder mezelf ergens toe te dwingen. Mocht je gek (gek! gek! *biebediebiebedie*) genoeg zijn om dit te gaan lezen en ergens de absurde (absurde! waanzinnige! krankzinnige!) behoefte op te vatten (met vanillesmaak en kersjes!) om zo af en toe nog een nieuwe post te lezen ook, dan staat zeuren vrij. Stiekem (niet stiekem dus, maar goed) is mijn ego daar natuurlijk heel erg blij mee. Ik walg van mezelf, ulieden heeft toestemming hetzelfde te voelen.
Deze post heet [insert title], wat niet betekent dat ik ga vertellen wat er in het afgelopen half jaar is gebeurd. Doe me een lol. Als je het wilt weten, gebruik dan je creativiteit om een episch verhaal te verzinnen waarin ik door de wereld van de geesten reisde terwijl mijn lichaam op aarde saaie dingen deed, om uiteindelijk de krankzinnige goden van de cheescake en de onderwereld het hoofd te bieden in een poging om een onschuldige van de eenzame opsluiting te redden. Of doe dat niet. Alternatief is om iemand anders te vragen hoe het met hem/haar/het ging en gewoon mijn naam in diens half jaarsverhaal in te vullen. Dat wil ook nog wel eens werken.
Gij zijt allen gewaarschuwd, ik heb in de komende twee maanden bijster weinig te doen. Dat betekent niet alleen dat er een kans bestaat dat ik wat ga schrijven, maar ook dat ik misschien niet zoveel beleef en dus uit mijn eigen krankzinnige brein ga putten voor schrijverij in plaats van recente gebeurtenissen, die per definitie wat minder verwrongen zijn. Waarom de waarschuwing? Zodat ik gelijk twee keer zoveel lezers heb.
De brug kraakte en stortte de diepte in. De kreet van het eekhoorntje weerkaatste tegen de rotswanden en werd daarna weggevaagd door het gebulder van de wrede stroomversnellingen beneden, die de planken van de brug gelijk de beenderen van de bosbewoner braken op de grillige zandsteen.
Hugo Maat.
Ik zal het kort houden, omdat ik ook nog een keer naar bed wil en toch deze post afgemaakt wil hebben. Het slaapt wat aangenamer als ik niet (damn, ik klikte op Ctrl +... ik weet nog wel dat ik niet wist hoe je dat ongedaan maakte. Doffe ellende, en een mooi bijkomstig leermoment dat op komt dagen als je regelmatig blogt, zelfs bij mij. (Ik bedoel eigenlijk specifiek bij mij, want ik heb geen enkele informatie of fatsoenlijke vermoedens betreffende andermans relatie tot deze eenvoudige commando's. Misschien ben ik de enige die de morfologische resonantie heeft gemist op dit punt, misschien klimmen paarse apen wel in stapels van blikken tomatensoep in plaats van bomen.) Volgens mij moet ik nóg een haakje.) Jup.
Wellicht ten overvloede: ik ga verder met posten. De posts zullen wederom op de oude manier benoemd worden en ik vermoed dat de schrijfstijl, inhoud en lengte weinig veranderd zullen zijn. Ik doe geen moeite mezelf iets aan te praten; ik begin met schrijven en kijk wat er op internet belandt zonder mezelf ergens toe te dwingen. Mocht je gek (gek! gek! *biebediebiebedie*) genoeg zijn om dit te gaan lezen en ergens de absurde (absurde! waanzinnige! krankzinnige!) behoefte op te vatten (met vanillesmaak en kersjes!) om zo af en toe nog een nieuwe post te lezen ook, dan staat zeuren vrij. Stiekem (niet stiekem dus, maar goed) is mijn ego daar natuurlijk heel erg blij mee. Ik walg van mezelf, ulieden heeft toestemming hetzelfde te voelen.
Deze post heet [insert title], wat niet betekent dat ik ga vertellen wat er in het afgelopen half jaar is gebeurd. Doe me een lol. Als je het wilt weten, gebruik dan je creativiteit om een episch verhaal te verzinnen waarin ik door de wereld van de geesten reisde terwijl mijn lichaam op aarde saaie dingen deed, om uiteindelijk de krankzinnige goden van de cheescake en de onderwereld het hoofd te bieden in een poging om een onschuldige van de eenzame opsluiting te redden. Of doe dat niet. Alternatief is om iemand anders te vragen hoe het met hem/haar/het ging en gewoon mijn naam in diens half jaarsverhaal in te vullen. Dat wil ook nog wel eens werken.
Gij zijt allen gewaarschuwd, ik heb in de komende twee maanden bijster weinig te doen. Dat betekent niet alleen dat er een kans bestaat dat ik wat ga schrijven, maar ook dat ik misschien niet zoveel beleef en dus uit mijn eigen krankzinnige brein ga putten voor schrijverij in plaats van recente gebeurtenissen, die per definitie wat minder verwrongen zijn. Waarom de waarschuwing? Zodat ik gelijk twee keer zoveel lezers heb.
De brug kraakte en stortte de diepte in. De kreet van het eekhoorntje weerkaatste tegen de rotswanden en werd daarna weggevaagd door het gebulder van de wrede stroomversnellingen beneden, die de planken van de brug gelijk de beenderen van de bosbewoner braken op de grillige zandsteen.
Hugo Maat.
19.1.09
Esnesnon 19-1-08
Goedenavond.
Dit is mijn laatste post op Esnesnon, kondig ik bij deze maar even aan. Ik ben nog milieu-onbewust genoeg om het niet te verwijderen en deze digitale plas braaksel maar te laten slingeren in de dakspanten van het internet, stollend en riekend. Ik zag het zelf al een tijdje aankomen, vanaf mijn laatste post op 1 december al en ik kreeg een opmerking of twee naar mijn hoofd over het gat dat midden in de weg was ontstaan omdat iemand geen zin meer had om verder de asfalteren. Die iemand ben ik, ja. Ik heb de grote snelwegmachine omgekeerd en ben ergens anders aan de schrijferitis gegaan.
Juist, dat klopt. Ik heb een andere plaats gevonden om schrijfsels eruit te werken als het me echt te veel wordt en ik het niet meer binnen kan houden. Die plek is, inderdaad, niet hier. Het is geen blog, dus mijn rants zijn geen openbaar leesmateriaal meer. Ga ik vertellen wat? Nou nee. Ga ik hints geven? Niet meer dan ik al gedaan heb.
Ik doe dit om een paar hele simpele en slecht onderbouwde redenen. Ten eerste heb ik gewoon geen zin meer in deze vorm van verbale ontlasting. Ik heb het, iets waarover ik mezelf echt enorm verbaas, een slordige tien maanden volgehouden, in binnen- en buitenland. Ik begon op 9 januari en tot ergens in november leek het me waarschijnlijk dat ik ergens over de honderd posts en een jaar aan geblog de verjaardag zou halen. Ik heb de verjaardag alleen volkomen genegeerd. Twee: Ik heb er geen genoeg meer aan om dingen -niet- te vertellen op een blog, terwijl er ook mogelijkheden zijn om dingen -wel- te vertellen op het internet, iets dat voor mij een veel grotere bron van opluchting is. Esnesnon is niet geschikt voor dat doel. Tenslotte vind ik het te voorspelbaar worden, de posts lijken zoveel op elkaar, zelfs over het geheel van begin tot eind. Als zelfs ík opmerk dat ik voorspelbaar begin te worden vind ik het teveel. Ik hou niet van voorspelbaarheid. Dus, voila.
Ik wens u allen een zeer goede avond. Of wat dan ook.
Karo.
Dit is mijn laatste post op Esnesnon, kondig ik bij deze maar even aan. Ik ben nog milieu-onbewust genoeg om het niet te verwijderen en deze digitale plas braaksel maar te laten slingeren in de dakspanten van het internet, stollend en riekend. Ik zag het zelf al een tijdje aankomen, vanaf mijn laatste post op 1 december al en ik kreeg een opmerking of twee naar mijn hoofd over het gat dat midden in de weg was ontstaan omdat iemand geen zin meer had om verder de asfalteren. Die iemand ben ik, ja. Ik heb de grote snelwegmachine omgekeerd en ben ergens anders aan de schrijferitis gegaan.
Juist, dat klopt. Ik heb een andere plaats gevonden om schrijfsels eruit te werken als het me echt te veel wordt en ik het niet meer binnen kan houden. Die plek is, inderdaad, niet hier. Het is geen blog, dus mijn rants zijn geen openbaar leesmateriaal meer. Ga ik vertellen wat? Nou nee. Ga ik hints geven? Niet meer dan ik al gedaan heb.
Ik doe dit om een paar hele simpele en slecht onderbouwde redenen. Ten eerste heb ik gewoon geen zin meer in deze vorm van verbale ontlasting. Ik heb het, iets waarover ik mezelf echt enorm verbaas, een slordige tien maanden volgehouden, in binnen- en buitenland. Ik begon op 9 januari en tot ergens in november leek het me waarschijnlijk dat ik ergens over de honderd posts en een jaar aan geblog de verjaardag zou halen. Ik heb de verjaardag alleen volkomen genegeerd. Twee: Ik heb er geen genoeg meer aan om dingen -niet- te vertellen op een blog, terwijl er ook mogelijkheden zijn om dingen -wel- te vertellen op het internet, iets dat voor mij een veel grotere bron van opluchting is. Esnesnon is niet geschikt voor dat doel. Tenslotte vind ik het te voorspelbaar worden, de posts lijken zoveel op elkaar, zelfs over het geheel van begin tot eind. Als zelfs ík opmerk dat ik voorspelbaar begin te worden vind ik het teveel. Ik hou niet van voorspelbaarheid. Dus, voila.
Ik wens u allen een zeer goede avond. Of wat dan ook.
Karo.
1.12.08
Esnesnon 1-12-08
Goh. Ik heb twee kasten.
Wauw, ik was vandaag best ziek.
Zo hee, ik heb gefaald bij NaNoWriMo.
Jeetje, het was eigenlijk een best schokkende maand nog.
Asjemenou, deze zinnetjes worden steeds langer naarmate ik minder belangrijke dingen begin te noemen.
Goedenavond, (of wat in jouw tijdzone ook maar van toepassing moge zijn.)
Die aanhef daar, één witregel naar boven, (Je ziet hem? Ja? Goed.) heb ik twee keer eerder ongeveer gebruikt, niet in dit blog. Ik heb wel meer niet in dit blog gebruikt, de afgelopen maand heb ik zelfs alles niet gebruikt. Dat is de reden dat er zo'n ijselijk gat ten grootte van een maand met rottig weer zit temidden van obscure posts links en rechts. Het weer was overigens niet rottig, het heeft zelfs een keer gesneeuwd. Hoewel mijn vingers er dreigden af te vriezen, ondanks mijn pogingen ze warm te houden door bijvoorbeeld op mijn hand te sabbelen, bij gebrek aan warme handschoen, zodat ze uiteindelijk ook vreselijk veel pijn deden toen mijn zenuwen weer wakker werden, genoot ik ervan. Wacht, een berichtje.
Okee, berichtje gelezen, uitgebreid beantwoord, veel tijd om te posten verspeeld. Van wie? Gaat je nogal weinig aan. Waarom niet? Gewoon daarom. Waarom doe je zo kinderachtig? Zomaar. Ah, dus het ligt gevoelig? Echt niet. Mij hou je niet voor de gek. Je kletst uit je nek. Normaal kan je zakelijk en duidelijk praten, maar als het op een gevoelig punt komt sla je gewoon dicht. Waar ben je bang voor? Ik ben niet bang. Ik zie gewoon het nut niet in van het uitspuwen van informatie over alles wat ik doe. Fout antwoord. Je bent alleen bang om de dingen die je wat doen te vertellen. Iedereen is dat. Vaak in iets mindere mate. Ik schrijf dit zelf op, inclusief jouw tekst. Sterker nog, ik weet niet of er wel een verschil is tussen jou en mij. Hoe durf je dan te zeggen dat ik bang ben als ik mezelf openlijk confronteer en eigenlijk de mogelijkheid voor anderen tot vragen stellen open? Zo leg ik alles op de lijn. Is dat angst? Katten in het nauw krabben. Dat doen ze omdat ze bang zijn. Ze leggen wel iets op de lijn, maar de beweging is niet voorwaarts, zoals je waarneemt, maar achterwaarts, verder de verdediging in.
"Aha!" lachte de graaf in het Spaans met een licht Portugees accent.
Sorry, maar ik weet echt even niets meer te zeggen. Sorry voor de onzin, maar ik moest íéts schrijven om de nieuwe maand in te luiden. Dus: Hatsekidee, December! Nog vele dagen!
Karo
Ps: Ik vind eigenlijk dat ik ook half november al weer had mogen beginnen.
Wauw, ik was vandaag best ziek.
Zo hee, ik heb gefaald bij NaNoWriMo.
Jeetje, het was eigenlijk een best schokkende maand nog.
Asjemenou, deze zinnetjes worden steeds langer naarmate ik minder belangrijke dingen begin te noemen.
Goedenavond, (of wat in jouw tijdzone ook maar van toepassing moge zijn.)
Die aanhef daar, één witregel naar boven, (Je ziet hem? Ja? Goed.) heb ik twee keer eerder ongeveer gebruikt, niet in dit blog. Ik heb wel meer niet in dit blog gebruikt, de afgelopen maand heb ik zelfs alles niet gebruikt. Dat is de reden dat er zo'n ijselijk gat ten grootte van een maand met rottig weer zit temidden van obscure posts links en rechts. Het weer was overigens niet rottig, het heeft zelfs een keer gesneeuwd. Hoewel mijn vingers er dreigden af te vriezen, ondanks mijn pogingen ze warm te houden door bijvoorbeeld op mijn hand te sabbelen, bij gebrek aan warme handschoen, zodat ze uiteindelijk ook vreselijk veel pijn deden toen mijn zenuwen weer wakker werden, genoot ik ervan. Wacht, een berichtje.
Okee, berichtje gelezen, uitgebreid beantwoord, veel tijd om te posten verspeeld. Van wie? Gaat je nogal weinig aan. Waarom niet? Gewoon daarom. Waarom doe je zo kinderachtig? Zomaar. Ah, dus het ligt gevoelig? Echt niet. Mij hou je niet voor de gek. Je kletst uit je nek. Normaal kan je zakelijk en duidelijk praten, maar als het op een gevoelig punt komt sla je gewoon dicht. Waar ben je bang voor? Ik ben niet bang. Ik zie gewoon het nut niet in van het uitspuwen van informatie over alles wat ik doe. Fout antwoord. Je bent alleen bang om de dingen die je wat doen te vertellen. Iedereen is dat. Vaak in iets mindere mate. Ik schrijf dit zelf op, inclusief jouw tekst. Sterker nog, ik weet niet of er wel een verschil is tussen jou en mij. Hoe durf je dan te zeggen dat ik bang ben als ik mezelf openlijk confronteer en eigenlijk de mogelijkheid voor anderen tot vragen stellen open? Zo leg ik alles op de lijn. Is dat angst? Katten in het nauw krabben. Dat doen ze omdat ze bang zijn. Ze leggen wel iets op de lijn, maar de beweging is niet voorwaarts, zoals je waarneemt, maar achterwaarts, verder de verdediging in.
"Aha!" lachte de graaf in het Spaans met een licht Portugees accent.
Sorry, maar ik weet echt even niets meer te zeggen. Sorry voor de onzin, maar ik moest íéts schrijven om de nieuwe maand in te luiden. Dus: Hatsekidee, December! Nog vele dagen!
Karo
Ps: Ik vind eigenlijk dat ik ook half november al weer had mogen beginnen.
Abonneren op:
Posts (Atom)
Posts
