Goedenavond.
Dit is mijn twenty-four seven post. Hilariteit.
Nee helaas, ik kan er niet om lachen. Om redenen die ik verborgen hou kan ik even niet schrijven over wat me echt bezig houdt. Dat staat me behoorlijk tegen. Alternatieven? Ja, euh, schrijven over iets dat me dus totaal niet bezig houdt, zoals de afgelopen tijd. Dus;
Costa Rica diarrhea's: nummero zoveel.
In tegenstelling tot wat deze slechte fonetische grap impliceert heb ik geen diarree, of Montezuma's Revenge zoals we het hier noemen. Ik had voor de vakantie nog nooit van die bijnaam gehoord, dus ik geloof niet echt dat het een bekende noemer is. Erg onplezant om te hebben of om ook maar over te denken of te praten. In mijn familie ben ik volkomen de enige die het niet heeft gekregen, een feit dat ik wijt aan mijn uitzonderlijke dieet. Tegen mijn zieke familieleden hou ik vol dat het mijn ijzeren gestel is, maar wie gelooft dat nou weer. De schuld ligt dus bij vlees, kip waarschijnlijk. Het geeft voor liefhebbers van kleuterhumor echt fantastische situaties en voor iemand die een hele vakantie kerngezond heeft doorgebracht een dosis leedvermaak. Oh ja, er waren ook familieleden met koorts, hoofdpijn, meer koorts én last van hun darmen. Ik heb echt niets. Mijn lichamelijke gezondheid is uitstekend. (Mijn geestelijke gezondheid laat natuurlijk weer weinig over zich zeggen.)
Wat mis ik in dit land? Goede WC's, privacy, het gevoel van thuis-zijn, Nederlands eten en kraanwater, jullie ook wel een beetje, het weer, (echt waar, zo lang ben ik al weg. ik weet overigens dat jullie op dat punt waarschijnlijk denken dat jullie niet te benijden zijn en ik ben waarschijnlijk een uilskuiken dat ik het Nederlandse weer mis) maar vooral eigenlijk de piano onder mijn vingers. Ik heb het met de lucht geprobeerd, maar het is niet hetzelfde. Ik mis van de muziek nog de Chopin Nocturnes het meest, vooral nummero 20. Mijn handen trillen. Als ik thuisben speel ik gewoon een marathontje, een slordige drie uur aan toetsenarij. Ik ben waarschijnlijk heel erg uit mijn ritme en moet weer heel veel oefening inhalen. Downside.
Wat klaag ik? Is dit dan geen mooi land? Ja, nou, eigenlijk wel. Ik ga alleen overmorgen weg en liever wil ik niet doodgaan aan het gemis. (Of een minder drastisch onthoudingsverschijnsel, ook goed.) Ik herinner mezelf dus, net als bij een ex, gewoon aan de downsides. Dan valt het een beetje mee.
Nee, btw, nee.
Waar kan ik me nog meer niet mee bezig houden? Oh, morgen ga ik het grootste en lekkerste ontbijt uit de geschiedenis van mijn leven eten, anders ga ik mokken. Overmorgen wacht ik acht uur (acht uur!) op Miami Airport voordat we naar Londen vliegen. Belachelijke organisatie.
Ik ben negatief? Ja, maar mijn supervakantie is ten einde. Tijd voor een paar andere superdingen dan...
Karo
25.7.08
21.7.08
Esnesnon 21-7-08
Goedenavond.
Ik weinig tijd hebben en het dus kort houden. Dit is mijn laatste maandag in Costa Rica, aangezien we zaterdag weer op de terugreis zitten. We verblijven hier nog eventjes in 'Playa Grande,' mogelijk de meest fantastische naam die ooit iemand heeft verzonnen voor een durp. Ze zijn hier sowieso van de fantastische namen, omdat iemand in de buurt zijn huis 'Casa Muy Grande' heeft genoemd. Ik besluit maar te zwijgen over de naam van de manager van een van onze eerdere verblijfplaatsen, Fred Eslick.
We zitten nu echt aan de Pacific Ocean, met golven van meters (niet waar, goed, maar wel sterk) en massa's surfers overal. Echte Californische types, die me 'Bud' of 'Dude' noemen. Beregezellig. Ik ben tot zover het minst getroffen geweest door de muggen, maar nu is mijn hele rechterhand rood. Ik heb dertig tot vijftig rode plekjes/bultjes, die geen echte muggenbulten zijn omdat ze niet jeuken. Ik geloof dat mijn huid te dik is of mijn bloed te goor.
Oh ja, ik ben na die slordige drie weken in een ontstellend Costa Ricaans (of Tico, zoals ze zelf zeggen) ritme terecht gekomen dus ik ben uitermate sloom en saai, behalve als de golven hard genoeg zijn om bomen te ontwortelen, zoals hier aan de Playa Grande. Oh ja, het is ook nog een schildpaddenreservaat en het stikt hier van paarse en oranje krabben die zelfmoordneigingen krijgen van chloor. Het is mafs. Ik hoop jullie spoedig weer te zien, eigenlijk.
Karo
(ik weet echt niets bijzonders te vertellen)
Ik weinig tijd hebben en het dus kort houden. Dit is mijn laatste maandag in Costa Rica, aangezien we zaterdag weer op de terugreis zitten. We verblijven hier nog eventjes in 'Playa Grande,' mogelijk de meest fantastische naam die ooit iemand heeft verzonnen voor een durp. Ze zijn hier sowieso van de fantastische namen, omdat iemand in de buurt zijn huis 'Casa Muy Grande' heeft genoemd. Ik besluit maar te zwijgen over de naam van de manager van een van onze eerdere verblijfplaatsen, Fred Eslick.
We zitten nu echt aan de Pacific Ocean, met golven van meters (niet waar, goed, maar wel sterk) en massa's surfers overal. Echte Californische types, die me 'Bud' of 'Dude' noemen. Beregezellig. Ik ben tot zover het minst getroffen geweest door de muggen, maar nu is mijn hele rechterhand rood. Ik heb dertig tot vijftig rode plekjes/bultjes, die geen echte muggenbulten zijn omdat ze niet jeuken. Ik geloof dat mijn huid te dik is of mijn bloed te goor.
Oh ja, ik ben na die slordige drie weken in een ontstellend Costa Ricaans (of Tico, zoals ze zelf zeggen) ritme terecht gekomen dus ik ben uitermate sloom en saai, behalve als de golven hard genoeg zijn om bomen te ontwortelen, zoals hier aan de Playa Grande. Oh ja, het is ook nog een schildpaddenreservaat en het stikt hier van paarse en oranje krabben die zelfmoordneigingen krijgen van chloor. Het is mafs. Ik hoop jullie spoedig weer te zien, eigenlijk.
Karo
(ik weet echt niets bijzonders te vertellen)
14.7.08
Esnesnon 14-7-08
Jaja.
Ik weet niet hoe vaak ik nog achter het internet kom. Het is echt een hopeloos internetcafé, ontstellend sloom en het toetsenbord is vaag. Het apenstaartje is nergens te vinden en nog meer van dat soort rommel. Getsie.
Sorry, verkeerde start. Gisteravond dacht ik: '¿Wat heeft dit land me nou nog te bieden, nadat ik zoveel wonderbaarlijke dingen heb gezien en ervaren?' Beetje een negatieve instelling eigenlijk en ook dwaas, als ik kijk naar de gebeurtenissen van vanochtend. Ik werd net wakker met uitzicht op een jungle, een flinke jungle, op een hard bed, na toch flink te hebben geslapen, (8 tot 6 ongeveer), toen ik gerommel op het dak hoorde en ineens een stel apen van het dak af de jungle insprongen. Een stel. Zonder grappen heb ik vanochtend twintig wilde apen gezien, op nog geen meter afstand. Allemaal klein en ontstellend schattig, een soort Comotjes. Erg druk en gezellig, leuk om te zien. Daarna zijn we het zwembad ingesprongen, waar ik alvast wat heb geoefend met snorkelen. Binnenkort ga ik voor eggies. Haha!
Oh ja, Costa Rica Dairies numero quatro.
Morgen Manuel Antonio, een behoorlijk groot natuurreservaat, met nog meer aapjes en veel dingen om naar te kijken. Ik ga daar in de Pacific Ocean snorkelen. Woensdag gaan we Canopy doen, dat is aan staalkabels door de boomtoppen glijden, met wandelingetjes en ook nog zwemmen onderaan een waterval. Jolly Good Fun. Daarna misschien wel wat hangen, stranden of nog meer Manuel Antonio. Daarna gaan we écht naar de Pacific, waar we dan een weekje in een huis op palen zitten. Ik garandeer geen post voor die tijd, maar wel als we daarna de laatste twee dagen CR weer in San Jose zitten met gratis onbeperkt internet. Dan ga ik dus 's ochtends ('s middags voor jullie) proberen het thuisfront te bereiken. Ofzo. Who cares, misschien slaap ik wel uit.
De afgelopen dagen waren weer bewogen, met een hoop zitten in auto's. Nog twee grote autoritten deze vakantie. Ik ben al bijna aan het aftellen. (Fout, Karo, fout.) Niet dat het hier niet leuker is, integendeel. Het is hier fantastisch. Dat neemt helaas niet weg dat ik nog steeds verlang naar bepaalde dingen daar thuis. Op de tweede plaats mijn vertrouwde bed. Op de derde plaats gewoon Hollands brood. Op de vierde plaats... ik weet niet hoe ik het moet zeggen.
Ik ben de enige van de familie die nog geen tropische ziekte heeft opgelopen. Grote broer had ernstige verkoudheidsrommel, mijn moeder heeft Montezuma's Wraak en mijn kleine broertje had een koortsaanval, is al een hele tijd redelijk slapjes en heeft werkelijk een enorme lading schurft, een koortslip blijkbaar... het ziet eruit als een soort mos, met schimmels. Het breidt zich al uit en pus druipt langs zijn kin. Allerlei rare bultjes, in kleuren als bruin, groen, yech. Schijnt nog besmettelijk te zijn ook.
Hoe dan ook,
¡Pura Vida! (hun lijfspreuk)
Karo
Ps: Jah ik kap het verhaal een beetje af, achter mij staan twee mensen die er ook achter willen. See y'all!
Ik weet niet hoe vaak ik nog achter het internet kom. Het is echt een hopeloos internetcafé, ontstellend sloom en het toetsenbord is vaag. Het apenstaartje is nergens te vinden en nog meer van dat soort rommel. Getsie.
Sorry, verkeerde start. Gisteravond dacht ik: '¿Wat heeft dit land me nou nog te bieden, nadat ik zoveel wonderbaarlijke dingen heb gezien en ervaren?' Beetje een negatieve instelling eigenlijk en ook dwaas, als ik kijk naar de gebeurtenissen van vanochtend. Ik werd net wakker met uitzicht op een jungle, een flinke jungle, op een hard bed, na toch flink te hebben geslapen, (8 tot 6 ongeveer), toen ik gerommel op het dak hoorde en ineens een stel apen van het dak af de jungle insprongen. Een stel. Zonder grappen heb ik vanochtend twintig wilde apen gezien, op nog geen meter afstand. Allemaal klein en ontstellend schattig, een soort Comotjes. Erg druk en gezellig, leuk om te zien. Daarna zijn we het zwembad ingesprongen, waar ik alvast wat heb geoefend met snorkelen. Binnenkort ga ik voor eggies. Haha!
Oh ja, Costa Rica Dairies numero quatro.
Morgen Manuel Antonio, een behoorlijk groot natuurreservaat, met nog meer aapjes en veel dingen om naar te kijken. Ik ga daar in de Pacific Ocean snorkelen. Woensdag gaan we Canopy doen, dat is aan staalkabels door de boomtoppen glijden, met wandelingetjes en ook nog zwemmen onderaan een waterval. Jolly Good Fun. Daarna misschien wel wat hangen, stranden of nog meer Manuel Antonio. Daarna gaan we écht naar de Pacific, waar we dan een weekje in een huis op palen zitten. Ik garandeer geen post voor die tijd, maar wel als we daarna de laatste twee dagen CR weer in San Jose zitten met gratis onbeperkt internet. Dan ga ik dus 's ochtends ('s middags voor jullie) proberen het thuisfront te bereiken. Ofzo. Who cares, misschien slaap ik wel uit.
De afgelopen dagen waren weer bewogen, met een hoop zitten in auto's. Nog twee grote autoritten deze vakantie. Ik ben al bijna aan het aftellen. (Fout, Karo, fout.) Niet dat het hier niet leuker is, integendeel. Het is hier fantastisch. Dat neemt helaas niet weg dat ik nog steeds verlang naar bepaalde dingen daar thuis. Op de tweede plaats mijn vertrouwde bed. Op de derde plaats gewoon Hollands brood. Op de vierde plaats... ik weet niet hoe ik het moet zeggen.
Ik ben de enige van de familie die nog geen tropische ziekte heeft opgelopen. Grote broer had ernstige verkoudheidsrommel, mijn moeder heeft Montezuma's Wraak en mijn kleine broertje had een koortsaanval, is al een hele tijd redelijk slapjes en heeft werkelijk een enorme lading schurft, een koortslip blijkbaar... het ziet eruit als een soort mos, met schimmels. Het breidt zich al uit en pus druipt langs zijn kin. Allerlei rare bultjes, in kleuren als bruin, groen, yech. Schijnt nog besmettelijk te zijn ook.
Hoe dan ook,
¡Pura Vida! (hun lijfspreuk)
Karo
Ps: Jah ik kap het verhaal een beetje af, achter mij staan twee mensen die er ook achter willen. See y'all!
10.7.08
Esnesnon 9-7-08
(waarschuwing, crap ahead. voor de diaries, scroll naar beneden)
Goedenavond. Nacht. Bijna ochtend en toch weer bijna middag. Ik bevind me ergens op een grens, beste lezer. A la recherche du temps trouvé en temps perdu.
Weest zo vriendelijk en geduldig mij toe te staan om de termen temps trouvé en temps perdu uit te leggen. Het zijn termen die mijn conversaties (met een beperkte keuze aan gesprekspartners) bevolken, zonder werkelijk mijn gedachten te bevolken, omdat ik de ware betekenis van de termen misschien wel onder woorden kan brengen, maar nog lang niet kan voelen. Ik heb de verloren of gevonden tijd, wonderbaarlijke elementen voor ieder verhaal, inclusief het verhaal van ons leven, nog niet mogen ervaren.
Als eerste alinea van het middenstuk het onder woorden brengen van de termen, iets dat ik meen en beweer te kunnen. De term temps perdu is een term die werkelijk druipt van de literaire pretentieuziteit. Als je wérkelijk begrijpt waarom en ik bedoel dan ook begrijpen uit directe ervaring met de literaire temps perdu, mijn medelijden. Ik geloof dan namelijk dat je hebt geleden. Uitleg is vereist, omdat ik ervan uitga dat geen van jullie de ellende heeft meegemaakt die 'A la recherche du temps perdu' heet.
'A la recherche du temps perdu' is een zevendelig boek, geschreven door de beroemde Proust. Het is wijd en zijds beschouwd het absolute toppunt van de Franse literatuur. Het wordt bejubeld. Het wordt aanbeden. Misschien ben ik gek, maar ik beschouw Prousts meesterwerk als iets dat zo waardeloos is dat het zelfs niet de eer verdient over gekotst te worden. Het is mogelijk het saaiste boek dat ooit geschreven is. Okee, ik druk me verkeerd uit. Het is (saaier?) iets ergers dan (saai?) dat. Het boek gaat over een oude eikel die zo ongelukkig is omdat zijn jeugd voorbij is, de temps perdu dus. That's it. De rest is puur, onversneden saai gelul. Het gaat nérgens over. Helemaal nérgens. Literair hoogstandje, natuurlijk! Tenminste, als dat betekent dat het nog minder waard is dan de stront van een manke Tsernobyl-vlieg. (Goed, verkeerde vergelijking. Als je stront van een manke Tsernobyl-vlieg zou bezitten ben je ten minste een uitzonderlijk en fascinerend persoon. Gek, maar fascinerend. De mensen die 'temps perdu' bezitten zijn... nou ja, er zijn vast uitzonderingen, maar het zijn saaie, pretentieuze... types.) Temps perdu? Ja, het gaat over verloren tijd, de tijd van de hoofdpersoon en de tijd van de lezer, die dus blijkbaar door zeven delen tinnef heengraaft, smakelozer dan de rijstebrijberg, een massa oud papier of een poolkap.
Temps trouvé. Ik práát dus over dingen als het bovenstaande en blijkbaar bestaan er mensen op de wereld die werkelijk een gesprek ervan maken. Tijdens zo'n gesprek bedachten we de temps trouvé, het tegenovergestelde van verloren tijd; gevonden tijd, die je onverwachts in je schoot krijgt. Daarbij kwam ook de vraag wat het gevolg was van een dergelijk verschijnsel en hoe het kon plaatsvinden. Verkeerde volgorde van nadenken, maar dat deed er niet toe. Temps trouvé was een interessant literair element, onbenut in de ogen van mij en mijn gesprekspartner. Mogelijkheden die in mijn hoofd opsprongen waren de magisch-realistische plots zoals de resultaten van het verlengen van dagen van 24 naar 25 uur, of wat er zou gebeuren als er ineens een extra dag op de kalender (9 drie kwart) zou verschijnen, maar ook meer aardse elementen zoals iemand die voor een stressverminderingskuur naar een hutje op de Veluwe wordt gestuurd om daar een maand lang helemaal onbezorgd op zichzelf te leven. Het ware vage schetsen, maar het magische idee van gratis tijd leek me op de één of andere manier zo fascinerend.
Het idee was fascinerend, maar om eerlijk te zijn vóél ik niet wat het betekent. Ik kan de gevolgen en gevoelens bedenken, maar niet voelen. Wat zegt dit over mij? Naar mijn mening vertelt het iets over mijn gevoelsleven. Veel van mijn emoties en gedachten zijn gebaseerd op wat ik dénk dat ik moet voelen of denken. Ik ken(de) veel emoties (een aantal tot kort voorheen) niet van mijzelf. De haakjes staan daar voor een emotie die de tekentafel heeft verlaten. Ik ben niet langer aan het functioneren zoals ik denk dat het zou zijn. Ik voel het nu.
Costa Rica Diaries 3
We zitten in Rancho Luna, een bed 'n breakfast die hoog aangeschreven staat bij allerlei toeristendingen. Het ligt vlakbij het plaatsje La Virgen, wat op zijn beurt weer in the middle of nowhere ligt. Je zou zeggen, het ligt in Costa Rica, maar eigenlijk ligt het in Nowhere, een specifiek soort land waar alle vage plekken zoals La Virgen liggen, maar ook gesloopte bushokjes, temidden van een heuvelgebied dat kort daarvoor getroffen was door een bosbrand. Allerlei dingen. Het is een raar land, dat Nowhere. Toen we aankwamen in Rancho Luna kregen we te horen dat het geen bruikbaar adres meer was. Eigenlijk was het een verlaten plaats, de ranch was door een kredietcrisis in de US failliet. De eigenaar was een beetje de weg kwijt, de managers waren opgestapt. Hij was 260.000 dollar verloren aan de hele zaak. Wij zijn hier toch maar gaan overnachten, maar het is een rare boel. Wel veel jungle hier, heel mooi, met apen, gifkikkers, rare vogels, rare bomen en we zijn wezen raften op de Sarapiqui. Prachtig en heerlijk. Waren jullie (was jij) er maar bij. Het is geweldig. Ook het eten is (nog steeds, alweer) fantastisch. Alleen het weer is een beetje... regenachtig. Nog nooit heb ik zoveel regen gezien als gisteren, om eerlijk te zijn. Er kwam ziekelijk veel water uit de lucht. We hadden een vulkaan bezocht en een stel rare meren gezien, met zwavelluchten enzo en gigantische kraters. Daarna reden we weg (oh ja, we hebben nu een auto) van de vulkaan, raakten de weg kwijt, zaten in ontstellende regen en vonden de weg hier naar toe. Ik ben hier morgen de hele dag nog, maar overmorgen vroeg verdwijn ik weer ergens heen, naar een andere vulkaan. Niet te geloven dat ik eigenlijk nog maar net een week in dit land ben. Eind juli weer terug, dames en heren, eind juli!
Nu eerst de Duivelsverzen en de Terminator. Rare combinatie, waar wat doe je anders in je gevonden tijd? (jungles bekijken, zwemmen in wilde rivieren, bomen klimmen, raften, zonnen?)
Karo
Goedenavond. Nacht. Bijna ochtend en toch weer bijna middag. Ik bevind me ergens op een grens, beste lezer. A la recherche du temps trouvé en temps perdu.
Weest zo vriendelijk en geduldig mij toe te staan om de termen temps trouvé en temps perdu uit te leggen. Het zijn termen die mijn conversaties (met een beperkte keuze aan gesprekspartners) bevolken, zonder werkelijk mijn gedachten te bevolken, omdat ik de ware betekenis van de termen misschien wel onder woorden kan brengen, maar nog lang niet kan voelen. Ik heb de verloren of gevonden tijd, wonderbaarlijke elementen voor ieder verhaal, inclusief het verhaal van ons leven, nog niet mogen ervaren.
Als eerste alinea van het middenstuk het onder woorden brengen van de termen, iets dat ik meen en beweer te kunnen. De term temps perdu is een term die werkelijk druipt van de literaire pretentieuziteit. Als je wérkelijk begrijpt waarom en ik bedoel dan ook begrijpen uit directe ervaring met de literaire temps perdu, mijn medelijden. Ik geloof dan namelijk dat je hebt geleden. Uitleg is vereist, omdat ik ervan uitga dat geen van jullie de ellende heeft meegemaakt die 'A la recherche du temps perdu' heet.
'A la recherche du temps perdu' is een zevendelig boek, geschreven door de beroemde Proust. Het is wijd en zijds beschouwd het absolute toppunt van de Franse literatuur. Het wordt bejubeld. Het wordt aanbeden. Misschien ben ik gek, maar ik beschouw Prousts meesterwerk als iets dat zo waardeloos is dat het zelfs niet de eer verdient over gekotst te worden. Het is mogelijk het saaiste boek dat ooit geschreven is. Okee, ik druk me verkeerd uit. Het is (saaier?) iets ergers dan (saai?) dat. Het boek gaat over een oude eikel die zo ongelukkig is omdat zijn jeugd voorbij is, de temps perdu dus. That's it. De rest is puur, onversneden saai gelul. Het gaat nérgens over. Helemaal nérgens. Literair hoogstandje, natuurlijk! Tenminste, als dat betekent dat het nog minder waard is dan de stront van een manke Tsernobyl-vlieg. (Goed, verkeerde vergelijking. Als je stront van een manke Tsernobyl-vlieg zou bezitten ben je ten minste een uitzonderlijk en fascinerend persoon. Gek, maar fascinerend. De mensen die 'temps perdu' bezitten zijn... nou ja, er zijn vast uitzonderingen, maar het zijn saaie, pretentieuze... types.) Temps perdu? Ja, het gaat over verloren tijd, de tijd van de hoofdpersoon en de tijd van de lezer, die dus blijkbaar door zeven delen tinnef heengraaft, smakelozer dan de rijstebrijberg, een massa oud papier of een poolkap.
Temps trouvé. Ik práát dus over dingen als het bovenstaande en blijkbaar bestaan er mensen op de wereld die werkelijk een gesprek ervan maken. Tijdens zo'n gesprek bedachten we de temps trouvé, het tegenovergestelde van verloren tijd; gevonden tijd, die je onverwachts in je schoot krijgt. Daarbij kwam ook de vraag wat het gevolg was van een dergelijk verschijnsel en hoe het kon plaatsvinden. Verkeerde volgorde van nadenken, maar dat deed er niet toe. Temps trouvé was een interessant literair element, onbenut in de ogen van mij en mijn gesprekspartner. Mogelijkheden die in mijn hoofd opsprongen waren de magisch-realistische plots zoals de resultaten van het verlengen van dagen van 24 naar 25 uur, of wat er zou gebeuren als er ineens een extra dag op de kalender (9 drie kwart) zou verschijnen, maar ook meer aardse elementen zoals iemand die voor een stressverminderingskuur naar een hutje op de Veluwe wordt gestuurd om daar een maand lang helemaal onbezorgd op zichzelf te leven. Het ware vage schetsen, maar het magische idee van gratis tijd leek me op de één of andere manier zo fascinerend.
Het idee was fascinerend, maar om eerlijk te zijn vóél ik niet wat het betekent. Ik kan de gevolgen en gevoelens bedenken, maar niet voelen. Wat zegt dit over mij? Naar mijn mening vertelt het iets over mijn gevoelsleven. Veel van mijn emoties en gedachten zijn gebaseerd op wat ik dénk dat ik moet voelen of denken. Ik ken(de) veel emoties (een aantal tot kort voorheen) niet van mijzelf. De haakjes staan daar voor een emotie die de tekentafel heeft verlaten. Ik ben niet langer aan het functioneren zoals ik denk dat het zou zijn. Ik voel het nu.
Costa Rica Diaries 3
We zitten in Rancho Luna, een bed 'n breakfast die hoog aangeschreven staat bij allerlei toeristendingen. Het ligt vlakbij het plaatsje La Virgen, wat op zijn beurt weer in the middle of nowhere ligt. Je zou zeggen, het ligt in Costa Rica, maar eigenlijk ligt het in Nowhere, een specifiek soort land waar alle vage plekken zoals La Virgen liggen, maar ook gesloopte bushokjes, temidden van een heuvelgebied dat kort daarvoor getroffen was door een bosbrand. Allerlei dingen. Het is een raar land, dat Nowhere. Toen we aankwamen in Rancho Luna kregen we te horen dat het geen bruikbaar adres meer was. Eigenlijk was het een verlaten plaats, de ranch was door een kredietcrisis in de US failliet. De eigenaar was een beetje de weg kwijt, de managers waren opgestapt. Hij was 260.000 dollar verloren aan de hele zaak. Wij zijn hier toch maar gaan overnachten, maar het is een rare boel. Wel veel jungle hier, heel mooi, met apen, gifkikkers, rare vogels, rare bomen en we zijn wezen raften op de Sarapiqui. Prachtig en heerlijk. Waren jullie (was jij) er maar bij. Het is geweldig. Ook het eten is (nog steeds, alweer) fantastisch. Alleen het weer is een beetje... regenachtig. Nog nooit heb ik zoveel regen gezien als gisteren, om eerlijk te zijn. Er kwam ziekelijk veel water uit de lucht. We hadden een vulkaan bezocht en een stel rare meren gezien, met zwavelluchten enzo en gigantische kraters. Daarna reden we weg (oh ja, we hebben nu een auto) van de vulkaan, raakten de weg kwijt, zaten in ontstellende regen en vonden de weg hier naar toe. Ik ben hier morgen de hele dag nog, maar overmorgen vroeg verdwijn ik weer ergens heen, naar een andere vulkaan. Niet te geloven dat ik eigenlijk nog maar net een week in dit land ben. Eind juli weer terug, dames en heren, eind juli!
Nu eerst de Duivelsverzen en de Terminator. Rare combinatie, waar wat doe je anders in je gevonden tijd? (jungles bekijken, zwemmen in wilde rivieren, bomen klimmen, raften, zonnen?)
Karo
8.7.08
Esnesnon 7-7-08
Costa Rica (rrrrrrrrrrrrriiicaa!) diaries part 2.
Goedenavond. Middag hier, avond daar. Misschien ochtend op het moment dat je dit leest. Weinig kan me nog verbazen, na wat ik kort geleden te aanschouwen kreeg. We zitten in Hotel Aranjuez, (Aran-Gwes) in San Jose, (gggosee) waar we een nachtje blijven voordat we doorgaan naar het binnenland. Dag Caribbean, hallo jungle. Ze hebben hier internet. Gratis internet, zelfs. Helaas krijg ik wegens het absurde tijdstip waarschijnlijk geen van jullie te spreken. Helaas pindakaas en een dergelijk gesprek wordt gemist. Nu door naar de informatie.
A: Yes, na een eindeloze strijd met het toetsenbord heb ik het kunnen instellen zodat het als een Nederlands toetsenbord fungeert. Zo weet ik weer waar de dubbele punt is, de reden dat ik een dergelijke ruzie met de toetsen had. Nu door naar de echte, relevante informatie die totaal niet boeiend is voor iemand anders dan ik. (NB: Als je dit interessant vindt, laat je nakijken en ga op vakantie. Naar een leuke plek. België ofzo.)
B: Mijn schouder doet geen pijn. Hij deed van dinsdag tot gisteren ergens een soort zeurend pijn, irritant tot op het punt dat ik mezelf wilde slaan, enkel mezelf inhoudend wegens het besef dat slaan, over het algemeen, geen pijn wegneemt. Yay voor mijn schouder. Ondanks het feit dat ik al enige tijd in een derde wereldland verblijf ben ik niet dood, niet beroofd, ben ik niet onder een auto gekomen, ben ik niet vergiftigd, heb ik geen diarree en bezit ik nog evenveel gezond verstand en helderheid als aan het begin van de reis. Hoezee. Oftewel, ik ben in optima forma. Misschien moet ik me scheren...
C: Ik word gedwongen een 'Historische Stadswandeling' in San Ggoosee te maken. Moment.
D: Ik ben terug van de 'Historische Stadswandeling' in San Ggoosee. Wat ik eigenlijk wilde schrijven voordat ze me achter de computer vandaan dwongen, was dat ik een 'Historische Stadswandeling' behoorlijk stom vind in dit land, gezien het feit dat zowel op het gebied van historie als van stad dit een behoorlijk saaie stad is. Er is niets te zien en er is gewoon helemaal geen historie. (Dat geldt feitelijk voor ieder land aan deze kant van de oceaan. Goed, er zijn ruïnes van de Maya's en de Inca's, maar die krijg ik deze vakantie echt niet te zien. Voor de rest is er niet echt geschiedenis en niet echt cultuur. In Costa Rica wil ik in de golven liggen of in bomen hangen, damnit! Dat is waar dit land goed in/voor is! Geen stadswandeling. Jakkes.) Zoals verwacht was er dus ook niets te zien.
E: Denk nou alsjeblieft niet dat ik alleen maar ellende heb beleefd hier of dat dit een stomme stad is, want ik heb voortreffelijk getafeld vanavond. Na een behoorlijke speurtocht hebben we een restaurant opgezocht dat we een week geleden, vlak na onze aankomst op het vliegveld en vlak voordat we naar het strand gingen (dé plek in dit land die de moeite waard is om te zijn) hadden gezien om daar vervolgens te eten.
*krabbel in de kantlijn: lief dagboek, dit is de laatste dag dat we samen 100 jaar zijn. ik 16, mams 52, broers 20 en 12. de laatste keer ook dat we het vierden.*
Ik at Casado, dat is een streekgerecht, erg lekker. Rijst met bonen is de oppervlakkige manier om het te beschrijven. Ze gooien er alleen zoveel extra's bij dat geen enkele beschrijving zonder foto's voldoet. Dat alles voor een spotprijsje... fantastico. Ik was na afloop nog zo vriendelijk (gulzig) om het bord van mijn kleine broertje leeg te eten, die het niet meer aankon om nog meer rijst met bonen (en let wel: heel erg veel extra's) te verorberen. Ik heb dus veel gegeten. Erbij dronk ik mangosap, omdat het papajasap op was. (nee, de blender was stuk, maar hoe dan ook...) Dat was ook al erg lekker. Het fruitsap hier is altijd vers, zelfgeperst, zoetig, koel, goedkoop en dus bij elkaar ronduit fabulous. (Het woordje fabulous heb ik overgenomen van de eigenaar van ons vorige vakantiehuisje, Colin, die, naar wij onlangs vernomen, inderdaad homo was, zoals we al vermoeden. Ik ben zelden zo'n uitgesproken nicht tegengekomen. Hij zei nooit fabulous, maar ik kan me zo goed voorstellen dat hij dat zou zeggen dat ik het vervolgens van hem in gedachten heb overgenomen.)
Kortom, goed voedsel. Zelfs voor een kieskeurige ellendeling als ik.
F: Mijn profielwerkstuk lijkt steeds lastiger te worden naarmate ik er meer over nadenk. Dit volgende stuk klinkt in mijn eigen hoofd uitermate saai, maar ik schroom niet om het hier over de digitale bladzijdes uit te spuwen, terwijl ik anderzijds een nederige poging waag ulieden met angstaanjagend taalgebruik te weren van het lezen hiervan.
Mijn hemel dit werkte averechts zeker... Goed dan, mijn verhaaltje over mijn profielwerkstuk. Ik heb al enige tijd terug besloten het profielwerkstuk voornamelijk te houden over christelijke splintergroeperingen in de periode tussen ongeveer 100 en 325 nChr. (je kunt nog gerust afhaken) Bij name noem ik het Mannisme, het Manicheïsme, het Arianisme en het Marcionisme. Het waren er nog velen meer. Uiteindelijk is de versplintering van sektes, ontstaan door de snelle verspreiding van het geloof die met allerlei andere culturen en geloven in aanraking kwam wat overal voor een ander smaakje zorgde, geëindigd door die ellendelingen van een Romeinen, die de katholieke kerk stichtten. Een centraal, vast gedachtengoed met een selectie juiste en onjuiste evangeliën en bepaalde afspraken over feesten en algehele ontologie. Dit werd gedaan om het geloof van een hippiecultus te veranderen in een machtsmiddel om de orde te bewaren, iets dat over het algemeen niet echt lukt als iedereen zijn eigen idee heeft dat weer afwijkt van de staatsreligie. Vervolgens hield dat ongeveer vijftienhonderd jaar aardig stand. Het systeem kreeg een klap van de reformatie, maar liet nooit de macht van het centrale gedachtegoed varen. Daarnaast, vergeet niet, had de reformatie ook zo zijn eigen centrale gedachtegoed. We spreken over drie verschillende (veel op elkaar lijkende) protestantse geloven net als de orthodoxe en de rooms-katholieken, goed, maar het gaat om een absoluut gedachtegoed nog steeds. De kerk had macht over de wetenschap en bleef een machtsmiddel, ditmaal niet van de Romeinen, maar van zichzelf of van Europese koningen. Helaas kwam toen algehele vrijheid van geloof ongeveer en door verbetering van media versplinterde het centrale gedachtegoed, waardoor tegen het begin van vorige eeuw er weer een nieuwe versplintering ontstond. Ineens kwamen de charismatische beweging, de pinksterbeweging, de zevendedagsadvertisten, de jehova's, rastafarianisten en massa's vage ondergrondse kerken, samen met de hele nieuwe overtuiging dat God persoonlijk was. Weg centrale gedachtegoed, hallo tweede versprokkeling van het Christendom. Ik baseerde mijn PWS op de overeenkomst tussen die twee periodes van versprokkeling, in de hoop dat ik geschiedkundig en theologisch uit de hoek kon komen met een verband. Ik stelde dat versplinteringen als dat plaatsvonden door een vacuum aan gedachtegoed, onduidelijkheid dus. We zien eerst het niet bestaan van een centraal geloof, alleen het vage idee van het Christendom, en in de twintigste eeuw de afzwakking van de geloofwaardigheid van de geloven en de groeiende mogelijkheid tot kennis, een onduidelijkheid dus. In dat vacuum onstaan dus subreligies, die in het eerste voorbeeld dus gewoon zijn uitgeroeid en geassimileerd door het centrale gedachtegoed. Het klonk mij als muziek in de oren om eens lekker over uit te wijden, maar toen ging ik op mijn neus.
Ik was zo vrij geweest iets over het hoofd te zien. Ik was wel in staat geweest de reformatie af te doen als 'geen versplintering, maar een direct schisma die alsnog een centraal gedachtegoed in leven houdt' maar datzelfde kon ik niet doen met de religieuze onrust in de dertiende eeuw. Ik doel hiermee op de opkomst van de Franciscanen, Dominicanen en zonder grappen toch zeker twintig nieuwe bewegingen, die uit het niets op leken te komen en te vertakken. Was er een vacuum aan gedachtegoed in het midden van de katholieke heerschappij? Nooit of te nimmer, zou je zeggen, maar gelukkig had ik een hangmat. Na een uur knokken met theses, mogelijkheden en mijn studiemateriaal zag ik een uitweg. Tegenpausen. Secularisering. Verstedelijking. De Kerk (jawel, hoofdletter) liep ernstige problemen op in die tijd doordat Vaticaanstad een politiek rattennest werd, met moorden e.d. en als toppunt het verplaatsen van het pauselijk hof naar Avignon en de plotselinge verwarring die ontstond toen er twee pausen waren, in Avignon en in Rome. Ze excommuniceerden (help wat is dat voor een woord...) elkaar en hun volgelingen naar hartelust en verspreidden praatjes over rare gebruiken van 'die anderen' wat zorgde voor tegenstrijdige informatie en jawel, een uiteindelijk ontbreken van centraal gedachtegoed. Ook verschoof in die tijd de concentratie van kennis van de kloosters meer naar de steden, wat ook weer voor gebrek aan controle op gedachtegoed vanuit de Kerk zorgde. Dan tenslotte begonnen pausen en andere hoge pieten contradictioneel te doen door veel te rijk te leven en door te proberen het beeld van de arme Christus uit te bannen. Ineens moest hij een rijk man zijn, wat het rechtvaardigde om zelf corrupt rijk te zijn. Dergelijke contradicties met jezelf zorgen ook weer voor zwakker gedachtegoed. (Ik weet dat je nu kan zeggen, dat laatste voorbeeld komt me bekend voor van de reformatie, maar daar heb ik op gerekend. Daar werd er niet controversieel of moeilijk over gedaan, ze verklaarden het als vereren van de schoonheid van Gods schepping enzo. Dat is geen verzwakking, maar gewoon corrupt.)
Dat was alles dat ik even wilde zeggen daarover. Ik kan dus nog gewoon doorgaan met het PWS en als het goed gaat heb ik zometeen zelfs een gecorrobeerde theorie.
G: Ik mis muziek. Het is nog wel vaag aanwezig in mijn hoofd, maar ik heb geen piano meer onder mijn vingers. Inmiddels heb ik Nocturne 20 van Chopin al helemaal grijs gedraaid in mijn achterhoofd, iets dat me ondanks de schoonheid niet veel beter doet voelen. Het voelt eerder alsof ik in de regen me voor zit te stellen dat de zon schijnt, ondanks het feit dat ik beef van de kou en mijn tanden klapperen terwijl mijn haar in natte slierten langs mijn hoofd hangt. Nou heb ik niets aan te merken op de regen hier, die is zelfs best aangenaam, maar ik probeer een metafoor te schetsen. Help, een dubbele metafoor... Snel ergens anders aan denken, het doet pijn.
H: Lieve help, het is bij jullie nu vier uur s'ochtends. Morgenochtend onbeperkt buffet! Wie mij kent weet wat dat betekent. Ik heb een verbod gekregen het hotel een failissement te eten, omdat we aan het einde van de vakantie hier weer twee dagen zitten. Dat betekent overigens twee (of één hele lange) blogpost die dagen, wegens het gratis internet. Heerlijk hotel, dit Arran-gwes.
Karo
Ps: Wat maak ik soms toch buitensporig gebruik van tekst tussen haakjes... en wat is deze tekst lang...
Goedenavond. Middag hier, avond daar. Misschien ochtend op het moment dat je dit leest. Weinig kan me nog verbazen, na wat ik kort geleden te aanschouwen kreeg. We zitten in Hotel Aranjuez, (Aran-Gwes) in San Jose, (gggosee) waar we een nachtje blijven voordat we doorgaan naar het binnenland. Dag Caribbean, hallo jungle. Ze hebben hier internet. Gratis internet, zelfs. Helaas krijg ik wegens het absurde tijdstip waarschijnlijk geen van jullie te spreken. Helaas pindakaas en een dergelijk gesprek wordt gemist. Nu door naar de informatie.
A: Yes, na een eindeloze strijd met het toetsenbord heb ik het kunnen instellen zodat het als een Nederlands toetsenbord fungeert. Zo weet ik weer waar de dubbele punt is, de reden dat ik een dergelijke ruzie met de toetsen had. Nu door naar de echte, relevante informatie die totaal niet boeiend is voor iemand anders dan ik. (NB: Als je dit interessant vindt, laat je nakijken en ga op vakantie. Naar een leuke plek. België ofzo.)
B: Mijn schouder doet geen pijn. Hij deed van dinsdag tot gisteren ergens een soort zeurend pijn, irritant tot op het punt dat ik mezelf wilde slaan, enkel mezelf inhoudend wegens het besef dat slaan, over het algemeen, geen pijn wegneemt. Yay voor mijn schouder. Ondanks het feit dat ik al enige tijd in een derde wereldland verblijf ben ik niet dood, niet beroofd, ben ik niet onder een auto gekomen, ben ik niet vergiftigd, heb ik geen diarree en bezit ik nog evenveel gezond verstand en helderheid als aan het begin van de reis. Hoezee. Oftewel, ik ben in optima forma. Misschien moet ik me scheren...
C: Ik word gedwongen een 'Historische Stadswandeling' in San Ggoosee te maken. Moment.
D: Ik ben terug van de 'Historische Stadswandeling' in San Ggoosee. Wat ik eigenlijk wilde schrijven voordat ze me achter de computer vandaan dwongen, was dat ik een 'Historische Stadswandeling' behoorlijk stom vind in dit land, gezien het feit dat zowel op het gebied van historie als van stad dit een behoorlijk saaie stad is. Er is niets te zien en er is gewoon helemaal geen historie. (Dat geldt feitelijk voor ieder land aan deze kant van de oceaan. Goed, er zijn ruïnes van de Maya's en de Inca's, maar die krijg ik deze vakantie echt niet te zien. Voor de rest is er niet echt geschiedenis en niet echt cultuur. In Costa Rica wil ik in de golven liggen of in bomen hangen, damnit! Dat is waar dit land goed in/voor is! Geen stadswandeling. Jakkes.) Zoals verwacht was er dus ook niets te zien.
E: Denk nou alsjeblieft niet dat ik alleen maar ellende heb beleefd hier of dat dit een stomme stad is, want ik heb voortreffelijk getafeld vanavond. Na een behoorlijke speurtocht hebben we een restaurant opgezocht dat we een week geleden, vlak na onze aankomst op het vliegveld en vlak voordat we naar het strand gingen (dé plek in dit land die de moeite waard is om te zijn) hadden gezien om daar vervolgens te eten.
*krabbel in de kantlijn: lief dagboek, dit is de laatste dag dat we samen 100 jaar zijn. ik 16, mams 52, broers 20 en 12. de laatste keer ook dat we het vierden.*
Ik at Casado, dat is een streekgerecht, erg lekker. Rijst met bonen is de oppervlakkige manier om het te beschrijven. Ze gooien er alleen zoveel extra's bij dat geen enkele beschrijving zonder foto's voldoet. Dat alles voor een spotprijsje... fantastico. Ik was na afloop nog zo vriendelijk (gulzig) om het bord van mijn kleine broertje leeg te eten, die het niet meer aankon om nog meer rijst met bonen (en let wel: heel erg veel extra's) te verorberen. Ik heb dus veel gegeten. Erbij dronk ik mangosap, omdat het papajasap op was. (nee, de blender was stuk, maar hoe dan ook...) Dat was ook al erg lekker. Het fruitsap hier is altijd vers, zelfgeperst, zoetig, koel, goedkoop en dus bij elkaar ronduit fabulous. (Het woordje fabulous heb ik overgenomen van de eigenaar van ons vorige vakantiehuisje, Colin, die, naar wij onlangs vernomen, inderdaad homo was, zoals we al vermoeden. Ik ben zelden zo'n uitgesproken nicht tegengekomen. Hij zei nooit fabulous, maar ik kan me zo goed voorstellen dat hij dat zou zeggen dat ik het vervolgens van hem in gedachten heb overgenomen.)
Kortom, goed voedsel. Zelfs voor een kieskeurige ellendeling als ik.
F: Mijn profielwerkstuk lijkt steeds lastiger te worden naarmate ik er meer over nadenk. Dit volgende stuk klinkt in mijn eigen hoofd uitermate saai, maar ik schroom niet om het hier over de digitale bladzijdes uit te spuwen, terwijl ik anderzijds een nederige poging waag ulieden met angstaanjagend taalgebruik te weren van het lezen hiervan.
Mijn hemel dit werkte averechts zeker... Goed dan, mijn verhaaltje over mijn profielwerkstuk. Ik heb al enige tijd terug besloten het profielwerkstuk voornamelijk te houden over christelijke splintergroeperingen in de periode tussen ongeveer 100 en 325 nChr. (je kunt nog gerust afhaken) Bij name noem ik het Mannisme, het Manicheïsme, het Arianisme en het Marcionisme. Het waren er nog velen meer. Uiteindelijk is de versplintering van sektes, ontstaan door de snelle verspreiding van het geloof die met allerlei andere culturen en geloven in aanraking kwam wat overal voor een ander smaakje zorgde, geëindigd door die ellendelingen van een Romeinen, die de katholieke kerk stichtten. Een centraal, vast gedachtengoed met een selectie juiste en onjuiste evangeliën en bepaalde afspraken over feesten en algehele ontologie. Dit werd gedaan om het geloof van een hippiecultus te veranderen in een machtsmiddel om de orde te bewaren, iets dat over het algemeen niet echt lukt als iedereen zijn eigen idee heeft dat weer afwijkt van de staatsreligie. Vervolgens hield dat ongeveer vijftienhonderd jaar aardig stand. Het systeem kreeg een klap van de reformatie, maar liet nooit de macht van het centrale gedachtegoed varen. Daarnaast, vergeet niet, had de reformatie ook zo zijn eigen centrale gedachtegoed. We spreken over drie verschillende (veel op elkaar lijkende) protestantse geloven net als de orthodoxe en de rooms-katholieken, goed, maar het gaat om een absoluut gedachtegoed nog steeds. De kerk had macht over de wetenschap en bleef een machtsmiddel, ditmaal niet van de Romeinen, maar van zichzelf of van Europese koningen. Helaas kwam toen algehele vrijheid van geloof ongeveer en door verbetering van media versplinterde het centrale gedachtegoed, waardoor tegen het begin van vorige eeuw er weer een nieuwe versplintering ontstond. Ineens kwamen de charismatische beweging, de pinksterbeweging, de zevendedagsadvertisten, de jehova's, rastafarianisten en massa's vage ondergrondse kerken, samen met de hele nieuwe overtuiging dat God persoonlijk was. Weg centrale gedachtegoed, hallo tweede versprokkeling van het Christendom. Ik baseerde mijn PWS op de overeenkomst tussen die twee periodes van versprokkeling, in de hoop dat ik geschiedkundig en theologisch uit de hoek kon komen met een verband. Ik stelde dat versplinteringen als dat plaatsvonden door een vacuum aan gedachtegoed, onduidelijkheid dus. We zien eerst het niet bestaan van een centraal geloof, alleen het vage idee van het Christendom, en in de twintigste eeuw de afzwakking van de geloofwaardigheid van de geloven en de groeiende mogelijkheid tot kennis, een onduidelijkheid dus. In dat vacuum onstaan dus subreligies, die in het eerste voorbeeld dus gewoon zijn uitgeroeid en geassimileerd door het centrale gedachtegoed. Het klonk mij als muziek in de oren om eens lekker over uit te wijden, maar toen ging ik op mijn neus.
Ik was zo vrij geweest iets over het hoofd te zien. Ik was wel in staat geweest de reformatie af te doen als 'geen versplintering, maar een direct schisma die alsnog een centraal gedachtegoed in leven houdt' maar datzelfde kon ik niet doen met de religieuze onrust in de dertiende eeuw. Ik doel hiermee op de opkomst van de Franciscanen, Dominicanen en zonder grappen toch zeker twintig nieuwe bewegingen, die uit het niets op leken te komen en te vertakken. Was er een vacuum aan gedachtegoed in het midden van de katholieke heerschappij? Nooit of te nimmer, zou je zeggen, maar gelukkig had ik een hangmat. Na een uur knokken met theses, mogelijkheden en mijn studiemateriaal zag ik een uitweg. Tegenpausen. Secularisering. Verstedelijking. De Kerk (jawel, hoofdletter) liep ernstige problemen op in die tijd doordat Vaticaanstad een politiek rattennest werd, met moorden e.d. en als toppunt het verplaatsen van het pauselijk hof naar Avignon en de plotselinge verwarring die ontstond toen er twee pausen waren, in Avignon en in Rome. Ze excommuniceerden (help wat is dat voor een woord...) elkaar en hun volgelingen naar hartelust en verspreidden praatjes over rare gebruiken van 'die anderen' wat zorgde voor tegenstrijdige informatie en jawel, een uiteindelijk ontbreken van centraal gedachtegoed. Ook verschoof in die tijd de concentratie van kennis van de kloosters meer naar de steden, wat ook weer voor gebrek aan controle op gedachtegoed vanuit de Kerk zorgde. Dan tenslotte begonnen pausen en andere hoge pieten contradictioneel te doen door veel te rijk te leven en door te proberen het beeld van de arme Christus uit te bannen. Ineens moest hij een rijk man zijn, wat het rechtvaardigde om zelf corrupt rijk te zijn. Dergelijke contradicties met jezelf zorgen ook weer voor zwakker gedachtegoed. (Ik weet dat je nu kan zeggen, dat laatste voorbeeld komt me bekend voor van de reformatie, maar daar heb ik op gerekend. Daar werd er niet controversieel of moeilijk over gedaan, ze verklaarden het als vereren van de schoonheid van Gods schepping enzo. Dat is geen verzwakking, maar gewoon corrupt.)
Dat was alles dat ik even wilde zeggen daarover. Ik kan dus nog gewoon doorgaan met het PWS en als het goed gaat heb ik zometeen zelfs een gecorrobeerde theorie.
G: Ik mis muziek. Het is nog wel vaag aanwezig in mijn hoofd, maar ik heb geen piano meer onder mijn vingers. Inmiddels heb ik Nocturne 20 van Chopin al helemaal grijs gedraaid in mijn achterhoofd, iets dat me ondanks de schoonheid niet veel beter doet voelen. Het voelt eerder alsof ik in de regen me voor zit te stellen dat de zon schijnt, ondanks het feit dat ik beef van de kou en mijn tanden klapperen terwijl mijn haar in natte slierten langs mijn hoofd hangt. Nou heb ik niets aan te merken op de regen hier, die is zelfs best aangenaam, maar ik probeer een metafoor te schetsen. Help, een dubbele metafoor... Snel ergens anders aan denken, het doet pijn.
H: Lieve help, het is bij jullie nu vier uur s'ochtends. Morgenochtend onbeperkt buffet! Wie mij kent weet wat dat betekent. Ik heb een verbod gekregen het hotel een failissement te eten, omdat we aan het einde van de vakantie hier weer twee dagen zitten. Dat betekent overigens twee (of één hele lange) blogpost die dagen, wegens het gratis internet. Heerlijk hotel, dit Arran-gwes.
Karo
Ps: Wat maak ik soms toch buitensporig gebruik van tekst tussen haakjes... en wat is deze tekst lang...
Abonneren op:
Posts (Atom)
Posts
