Goedenavond.
Ik herinner me nog de oude tijd, waarin iedere keer dat ik bij het stukje 'Title' de datum invulde dat er een lijstje stond van gelijkende data, omdat de browser meende dat ik misschien een oude titel wilde hergebruiken en dus ook al klaar stond. Vroeger bleef die lijst staan tot ik bij de maand aankwam, het getal dat de dag aangaf was altijd wel een keer eerder gebruikt. Nu geeft de browser het raden op, het moment dat ik de drie van dertig intik. Ik heb dit blog duidelijk verzaakt en weer opnieuw leven ingeblazen dan. Nu ik aan het einde van een eerste maand gebrabbel 2.0 kom vind ik dat ik met enige gepaste tevredenheid mag zeggen dat ik weer aan het bloggen ben. Ik schrijf dermate veel dat ik richting nano-niveau kan als ik gewoon elke keer mijn blogpost in een word-bestand smijt. Dat is licht overdreven, een post haalt niet het dagelijks quotum. Dat komt vooral omdat ik misschien toch wat nadenk tussendoor. Dat is ook niet helemaal waar, immers ontstaan mijn pauzes gewoon omdat ik even iets anders doe, voornamelijk hangen op internet, of over enkele momenten: iemand anders even de toegang tot deze computer verschaffen door zelf te verdwijnen naar een andere locatie waar ik even mezelf vermaak met een plastic pinguïn aan een touwtje aan een stokje aan mijn hand aan mijn arm aan mijn lijf en ik ben het doel van deze zin kwijt omdat ik even besloot op te houden met nadenken en nu denk ik toch wel weer na waardoor deze zin weer een soort zin krijgt.
Mijn excuses voor deze omgekeerde onderbreking. Ahem. Mijn hele leven lang ben ik min of meer technologisch onderontwikkeld geweest. (Leuk dat ik dat al bloggend vermeld, vind je niet?) Ik ben het nog steeds best wel, dat zal ik absoluut niet ontkennen, maar ik heb sinds een tijdje een mobiele telefoon en ineens heb ik ook draagbare muziek. Wat ik wel een grappig feitje vind is dat mijn opa van inmiddels 84 eerder een digitaal muziekdoosje op zakformaat had dan ik. Ik sla even wat details in het verhaal over want mijn familiezaken gaan mijn blog feitelijk geen hoela aan, maar het komt neer op het volgende. Mijn opa moest een tijdje terug geopereerd worden, dat overkomt mensen op leeftijd wel eens. Andere naaste familie besloot dat hij maar een troostertje moest hebben, iets om hem bezig te houden in het ziekenhuis terwijl hij daar de hele dag in zo'n bed moest liggen, dus kreeg ik spoedig daarna een iPod nano van de computerfabrikant Apple in mijn handen en de opdracht er wat 'leuke muziek voor opa' op te zetten. Nou, zo gezegd zo gedaan, met behulp van een muziekprogramma waarvan ik inmiddels geheel besef waarom het met enige afkeer wordt behandeld. Toen kreeg ik van het weekend toevallig een cadeautje, ik geloof dat het misschien iets met het einde van mijn opleiding op de middelbare school te maken had, wat een ongeveer identieke iPod bleek te zijn. Ik ben er in redelijk korte tijd achter gekomen dat draagbare muziek heel erg leuk is.
Niet dat ik het luisteren van muziek tot een activiteit verhef, dat doe ik alleen als ik een equivalent van meditatie verlang. (Tussendoor: Ik kan echt niet mediteren. Ik verveel me namelijk gelijk een ongeluk en dat zorgt niet voor rust in mijn hoofd of bezinning, enkel irritatie. Als ik niets wil doen kan ik dat zonder probleem. Als ik niets wil denken kan ik dat ook, maar tegelijk met niets doen is dat onmogelijk. Inactiviteit in mijn hoofd wordt alleen mogelijk als ik een volkomen hersenloze taak verricht, wat de enige manier is die ik ken om mijn hoofd uit te zetten, hoewel die manier ook weer niet feilloos is.) Luisteren naar muziek is een activiteit die me toestaat om mijn hoofd op nul te zetten, iets wat ik alleen doe als ik echt mijn hoofd nodig heb in de nabije toekomst. Ik luister muziek om een soundtrack onder mijn leven te zetten. Werkelijk, dat is een enorme aanrader. Door bij alles wat je de hele dag door doet muziek aan te hebben die alleen jij hoort, (en dankzij het redelijk lange draadje kan het echt de hele tijd door) krijgt alles ineens invulling, betekenis. Zoals ik het zelf graag zeg, je leven wordt een film.
Het meest krijg ik dat gevoel van over straat lopen met muziek, omdat die handeling ontzettend neutraal is. Misschien loop je normaliter naar school, of terug uit school, of slenter je door de stad, of wat dan ook. Met epische muziek ben je ineens op een missie om de wereld te redden in een al even epische film. Met enigszins melancholieke muziek speel je een filmscène waarin het net verkeerd gaat met het verhaal, omdat het tegenzit of omdat er iemand dood is, you name it. Is de muziek vrolijk, dan gebeurt er in het verhaal net iets vrolijks. Veel filmscènes laten niets zien, maar voegen muziek toe (en context, okee) waardoor het invulling krijgt. Ik doe dat met mijn leven, als er muziek is. Dat doe ik gewoon alsof ik in een film iets met invulling meemaak en voordat ik het weet heb ik een ontzettend slap Hollywood-script geschreven zoals er dagelijks tien worden gemaakt door van die professional corny scriptschrijvers. Ineens beleef ik een dilemma waarin ik moet kiezen tussen het najagen van mijn passie als danser, zanger, of wat dan ook en mijn familie die het verbiedt, of ik moet me plotseling gedeisd houden voor de geheime dienst die overal toekijkt, of ik zit gewoon in een ontzettende arthouse film hele betekenisloze dingen te doen die alleen maar een betekenis krijgen omdat het een arthouse film is. De mogelijkheden zijn eindeloos. Dus: het leven heeft geen zin, dat is alleen in films zo.
Hugo Maat.
30.6.09
29.6.09
Esnesnon 29-6-09
Voordat ik begin met ratelen moet dit er even uit: Ik ben ontzettend verzot op bastogne-koeken. Geef me een pak en ik eet het leeg, geef me er tien en ik krijg buikpijn en een brede grijns voor de rest van de dag. Wauw.
Goedemorgen.
Een vreemdsoortige studiegerelateerde ervaring overviel mij vanochtend, toen ik op mijn knieën zat. Nee, ik zat niet te bidden, daar krijg ik namelijk geen bijzondere ervaring of ideeën van. Ik had een feestje in een huis dat niet van mij was en besloot de volgende ochtend me in te zetten voor wat schoonmaakwerk, het minste wat je kunt doen als je in het huis van iemand anders feest en niet eens een cadeautje meeneemt. Het schoonmaken en opruimen na een feestje is een apart gebeuren. Er bestaat een zekere afstand tussen gewoon wekelijks, maandelijks of eventueel dagelijks schoonmaken en het opruimen na een feestje, omdat de eerste vorm, het normale schoonmaken, de status quo opheft en de tweede de status quo terugbrengt. Het opruimen na een feestje komt er op neer dat de omgeving weer leefbaar wordt gemaakt, dat het domein van het feestje wordt opgeheven. Dat domein is het gebied waar feestjes gevierd worden, de omgeving schikt zich tijdelijk naar de nieuwe bezigheid, een bezigheid die neerkomt op zorgeloos vermaak en rommel produceert, als bijproduct. De productie van rommel begint vrijwel onmiddelijk en het domein wordt daardoor ook duidelijk afgebakend. Het is bij het opruimen de dag daarna een kwestie van het herinvoeren van het leefdomein, het domein van de mens in plaats van het domein van de feestganger.
De status quo van een huis is het dagelijkse leven; voor een woning is bewoond worden de natuurlijke staat van dingen. Dit domein heeft ook een afvalproductie, van vuile was tot huidschilders en haar die samen stof vormen. Dat afval bakent het leefgebied ook af; het geeft aan dat ergens geleefd wordt. Bij een gewone schoonmaak, (dit is het moment dat ik mijn neus optrek en met enige sjeu het woord 'ordinair' gebruik) door het verwijderen van de bijproducten van het dagelijks leven, wordt de omgeving tot een schoon en daarmee levenloos geheel gemaakt, een staat die in een leefomgeving vervolgens vaak maar erg kort duurt. Het levensdomein neemt al gauw weer zijn plek in temidden de zuivere reinheid, het huis wordt teruggebracht naar zijn status quo na de onderbreking van de schoonmaak. Bij het schoonmaken na een feestje is dit andersom. Na een feestje hoeft alles niet weer brandschoon te zijn, maar alleen weer leefbaar, dat is dus een vorm van schoonmaken die de status quo weer instelt na een onderbreking. Aan het einde van het opruimen merk ik ook op, nadat ik rond heb gekeken: Hier is geen feest geweest.
Dat idee zorgde voor een interessante gewaarwording. Wat ik feitelijk aan het doen was, toen ik op de grond het zeil voor de televisie ontdeed van diens recente plakkerige eigenschap, was het uitwissen van sporen. Ik zorgde ervoor dat het feestje niet had plaatsgevonden door het bewijs te vernietigen. Zo werkt geschiedenis feitelijk ook, bedacht ik. Objectief gezien gebeuren dingen en achteraf zijn die ook nog steeds gebeurd, maar vanuit een menselijk perspectief is alleen datgene gebeurd waarvan we weten dat het gebeurd is, wat we weer uit sporen opmaken. Als er geen sporen meer zijn van een gebeurtenis bestaat die gebeurtenis niet langer. Door op mijn knieën sporen uit te wissen pleegde ik feitelijk op kleine schaal geschiedsvervalsing. 'Hier stond een bierflesje,' zei de vloer. Boen, boen. 'Hier stond geen bierflesje,' zegt de vloer nu. Sterker nog, er 'stond' nu geen flesje meer daar. Erger zelfs, het heeft niet bestaan. Niet te uitgebreid opruimen, zei ik mezelf nog, met enige vergezochtheid. Als het te opgeruimd is zou dat duiden op een recent feestje.
Ik overwoog vanochtend, toen het idee om te bloggen opkwam, om de post te beginnen met de opmerking hoe brak ik me voelde. Dat idee is redelijk snel de prullenbak in gegaan. Alsof er iemand geïnteresseerd is in iemand met zelfmedelijden en onnodig gezanik. Ik vind het bovendien gewoon geen mooi begin voor een post. Er zijn veel leukere manieren om het verhaal een beetje weg te krijgen dan de eerste de beste persoonlijke observatie die toevallig ook nog een hele negatieve is. Een leukere manier om te beginnen is een vrolijke noot, met een snufje dwaasheid. Bijvoorbeeld: Het leven zit vol met eenvoudige genoegens, eenvoudiger dan men zich soms kan voorstellen. Zo heb ik daarnet voor het eerst in minstens een maand bewust ademgehaald. Ademhalen is zo'n vaak herhaalde actie dat het helemaal uit het zicht verdwijnt na een tijdje. Dat is niet vreemd, als we bij alle routineacties uit het dagelijks leven stil zouden staan zouden we knettergek worden. Af en toe stilstaan, echter, kan absoluut geen kwaad. Het was zelfs erg aangenaam om eens te doen.
Het is crimineel mooi weer, in de zin dat ik eigenlijk een boete verdien omdat ik achter een pc zit in plaats van in de zon. Het is het soort weer dat me doet beseffen dat de grote vakantie wel in de zomer móét, omdat het de perfecte tijd is om zonder tas of zorgen over straat te lopen. Tijdens zo'n wandelingetje vandaag kwam ik op het absurde idee om even mijn longen vol met lucht te gooien. Dat voelde eigenlijk best goed, de lucht is zuiver en met iedere flinke ademteug werd mijn hoofd helderder en voelde ik me gezonder van lijf en leden. Ademhalen is echt een aanrader eigenlijk. Ik begon haast high te raken van doodnormale zuurstof, midden op straat. Van binnen gonsde ik van een onbekend soort dankbaarheid voor het bestaan van bomen, gemengd (ik heb immers nooit alleen positieve gedachtes, bespaar me) met een flinke vervloeking van automobilisten en hun heilige koeien (vreemde beesten: koeien die hun eigenaars melken in plaats van andersom) en een milde vervloeking jegens honden en hun baasjes. Is het nou zoveel gevraagd om geen poep buiten te laten liggen? Ik weet dat de honden het moeilijk kunnen helpen, maar veel verbetert die kennis de situatie niet.
Hoe dan ook, ik begon wat te brainwaven door het vele ventileren, snuiven en wandelen, waardoor deze post al een beetje begon te ontkiemen in mijn hoofd. Dat gebeurt soms, dat ik van te voren een post in mijn hoofd heb. Dat vind ik zelf de mooiste posts, niet om te lezen, dat doe ik sowieso niet heel erg, maar leuk om te schrijven. (Irrelephant Man to the rescue... of things that do not need to be rescued at all.) Ik denk ze niet letterlijk uit, maar het zijn toch de posts waar een gedachte achter zit wat mij betreft. Bij veel posts komt die gedachte pas na drie alinea's klik-klak en bij sommigen komt 'ie helemaal niet. Het is brainwave-schrijven, het surfen op een golf van gedachtes. Vervolgens is er wel een omissie wat betreft de inhoud van de brainwave, maar goed. Ik ben zelf meer geïnteresseerd in de verschillende uitwassen van het hoofdidee en ik laat het hele zooitje dan ook even goed uitkristalliseren om ze hier neer te zetten om het vervolgens niet te lezen en alles maar te vergeten. Nee, niet alles. Een paar belangrijke punten wil ik wel in mijn achterhoofd houden. In de eerste plaats wel de ervaring van het ademhalen en langs een park en hoog riet lopen. Het leefde allemaal en ik ademde met dat leven mee. Het was de gewaarwording dat ik leefde die het hem deed. Ik leef, want ik beleef. Ergo.
Hugo Maat.
Goedemorgen.
Een vreemdsoortige studiegerelateerde ervaring overviel mij vanochtend, toen ik op mijn knieën zat. Nee, ik zat niet te bidden, daar krijg ik namelijk geen bijzondere ervaring of ideeën van. Ik had een feestje in een huis dat niet van mij was en besloot de volgende ochtend me in te zetten voor wat schoonmaakwerk, het minste wat je kunt doen als je in het huis van iemand anders feest en niet eens een cadeautje meeneemt. Het schoonmaken en opruimen na een feestje is een apart gebeuren. Er bestaat een zekere afstand tussen gewoon wekelijks, maandelijks of eventueel dagelijks schoonmaken en het opruimen na een feestje, omdat de eerste vorm, het normale schoonmaken, de status quo opheft en de tweede de status quo terugbrengt. Het opruimen na een feestje komt er op neer dat de omgeving weer leefbaar wordt gemaakt, dat het domein van het feestje wordt opgeheven. Dat domein is het gebied waar feestjes gevierd worden, de omgeving schikt zich tijdelijk naar de nieuwe bezigheid, een bezigheid die neerkomt op zorgeloos vermaak en rommel produceert, als bijproduct. De productie van rommel begint vrijwel onmiddelijk en het domein wordt daardoor ook duidelijk afgebakend. Het is bij het opruimen de dag daarna een kwestie van het herinvoeren van het leefdomein, het domein van de mens in plaats van het domein van de feestganger.
De status quo van een huis is het dagelijkse leven; voor een woning is bewoond worden de natuurlijke staat van dingen. Dit domein heeft ook een afvalproductie, van vuile was tot huidschilders en haar die samen stof vormen. Dat afval bakent het leefgebied ook af; het geeft aan dat ergens geleefd wordt. Bij een gewone schoonmaak, (dit is het moment dat ik mijn neus optrek en met enige sjeu het woord 'ordinair' gebruik) door het verwijderen van de bijproducten van het dagelijks leven, wordt de omgeving tot een schoon en daarmee levenloos geheel gemaakt, een staat die in een leefomgeving vervolgens vaak maar erg kort duurt. Het levensdomein neemt al gauw weer zijn plek in temidden de zuivere reinheid, het huis wordt teruggebracht naar zijn status quo na de onderbreking van de schoonmaak. Bij het schoonmaken na een feestje is dit andersom. Na een feestje hoeft alles niet weer brandschoon te zijn, maar alleen weer leefbaar, dat is dus een vorm van schoonmaken die de status quo weer instelt na een onderbreking. Aan het einde van het opruimen merk ik ook op, nadat ik rond heb gekeken: Hier is geen feest geweest.
Dat idee zorgde voor een interessante gewaarwording. Wat ik feitelijk aan het doen was, toen ik op de grond het zeil voor de televisie ontdeed van diens recente plakkerige eigenschap, was het uitwissen van sporen. Ik zorgde ervoor dat het feestje niet had plaatsgevonden door het bewijs te vernietigen. Zo werkt geschiedenis feitelijk ook, bedacht ik. Objectief gezien gebeuren dingen en achteraf zijn die ook nog steeds gebeurd, maar vanuit een menselijk perspectief is alleen datgene gebeurd waarvan we weten dat het gebeurd is, wat we weer uit sporen opmaken. Als er geen sporen meer zijn van een gebeurtenis bestaat die gebeurtenis niet langer. Door op mijn knieën sporen uit te wissen pleegde ik feitelijk op kleine schaal geschiedsvervalsing. 'Hier stond een bierflesje,' zei de vloer. Boen, boen. 'Hier stond geen bierflesje,' zegt de vloer nu. Sterker nog, er 'stond' nu geen flesje meer daar. Erger zelfs, het heeft niet bestaan. Niet te uitgebreid opruimen, zei ik mezelf nog, met enige vergezochtheid. Als het te opgeruimd is zou dat duiden op een recent feestje.
Ik overwoog vanochtend, toen het idee om te bloggen opkwam, om de post te beginnen met de opmerking hoe brak ik me voelde. Dat idee is redelijk snel de prullenbak in gegaan. Alsof er iemand geïnteresseerd is in iemand met zelfmedelijden en onnodig gezanik. Ik vind het bovendien gewoon geen mooi begin voor een post. Er zijn veel leukere manieren om het verhaal een beetje weg te krijgen dan de eerste de beste persoonlijke observatie die toevallig ook nog een hele negatieve is. Een leukere manier om te beginnen is een vrolijke noot, met een snufje dwaasheid. Bijvoorbeeld: Het leven zit vol met eenvoudige genoegens, eenvoudiger dan men zich soms kan voorstellen. Zo heb ik daarnet voor het eerst in minstens een maand bewust ademgehaald. Ademhalen is zo'n vaak herhaalde actie dat het helemaal uit het zicht verdwijnt na een tijdje. Dat is niet vreemd, als we bij alle routineacties uit het dagelijks leven stil zouden staan zouden we knettergek worden. Af en toe stilstaan, echter, kan absoluut geen kwaad. Het was zelfs erg aangenaam om eens te doen.
Het is crimineel mooi weer, in de zin dat ik eigenlijk een boete verdien omdat ik achter een pc zit in plaats van in de zon. Het is het soort weer dat me doet beseffen dat de grote vakantie wel in de zomer móét, omdat het de perfecte tijd is om zonder tas of zorgen over straat te lopen. Tijdens zo'n wandelingetje vandaag kwam ik op het absurde idee om even mijn longen vol met lucht te gooien. Dat voelde eigenlijk best goed, de lucht is zuiver en met iedere flinke ademteug werd mijn hoofd helderder en voelde ik me gezonder van lijf en leden. Ademhalen is echt een aanrader eigenlijk. Ik begon haast high te raken van doodnormale zuurstof, midden op straat. Van binnen gonsde ik van een onbekend soort dankbaarheid voor het bestaan van bomen, gemengd (ik heb immers nooit alleen positieve gedachtes, bespaar me) met een flinke vervloeking van automobilisten en hun heilige koeien (vreemde beesten: koeien die hun eigenaars melken in plaats van andersom) en een milde vervloeking jegens honden en hun baasjes. Is het nou zoveel gevraagd om geen poep buiten te laten liggen? Ik weet dat de honden het moeilijk kunnen helpen, maar veel verbetert die kennis de situatie niet.
Hoe dan ook, ik begon wat te brainwaven door het vele ventileren, snuiven en wandelen, waardoor deze post al een beetje begon te ontkiemen in mijn hoofd. Dat gebeurt soms, dat ik van te voren een post in mijn hoofd heb. Dat vind ik zelf de mooiste posts, niet om te lezen, dat doe ik sowieso niet heel erg, maar leuk om te schrijven. (Irrelephant Man to the rescue... of things that do not need to be rescued at all.) Ik denk ze niet letterlijk uit, maar het zijn toch de posts waar een gedachte achter zit wat mij betreft. Bij veel posts komt die gedachte pas na drie alinea's klik-klak en bij sommigen komt 'ie helemaal niet. Het is brainwave-schrijven, het surfen op een golf van gedachtes. Vervolgens is er wel een omissie wat betreft de inhoud van de brainwave, maar goed. Ik ben zelf meer geïnteresseerd in de verschillende uitwassen van het hoofdidee en ik laat het hele zooitje dan ook even goed uitkristalliseren om ze hier neer te zetten om het vervolgens niet te lezen en alles maar te vergeten. Nee, niet alles. Een paar belangrijke punten wil ik wel in mijn achterhoofd houden. In de eerste plaats wel de ervaring van het ademhalen en langs een park en hoog riet lopen. Het leefde allemaal en ik ademde met dat leven mee. Het was de gewaarwording dat ik leefde die het hem deed. Ik leef, want ik beleef. Ergo.
Hugo Maat.
27.6.09
Esnesnon 27-6-09
Goedenmiddag.
Ik vier even kort, persoonlijk, de grootheid van het consumentisme terwijl ik veins de grondbeginselen van het communisme te verwerpen. Immers, algemeen gratis onderwijs en gezondheidsorg voor Jan en alleman is een walgelijk idee, of het idee dat alle mensen gelijk zijn, wat geheel voorbij gaat aan het feit dat sommige mensen, omdat ze rijke familieleden hebben, gewoon meer kans verdienen in onze maatschappij. Het gaat voorbij aan het feit dat de vooruitgang van de maatschappij af te lezen valt aan de welstand van het selecte clubje succesvolle heren, die a grace de uitbuiting van de onwetende en welriekende massa in zoveel weelde leven dat er een industrie moet worden opgezet alleen al om mensen te laten bedenken waar de ronduit absurde hoeveelheden geld heen moeten. Communisme en het daarbij horende gedachtegoed, samen met alle mogelijke vijanden van de capitalistische utopie, worden onder andere nog gebezigd door de intellectuele vrijdenkers, de parasieten van het hoge succes. En wie, van de mensen met gezond verstand daar buiten, zou nou in hemelsnaam luisteren naar die nietsnutten en geestelijke rebellen, die weigeren wezenlijke bijdrage te leveren aan de vooruitgang van onze samenleving. Zij onttrekken zich aan het toneel van de wereld, weigeren consument te worden en op die manier ontnemen ze eerlijke arbeiders werk en zetten ze zich in om de samenleving die wij hebben opgebouwd met zweet, tranen, koffie en supradyn te saboteren. Dankzij de tomeloze inzet van de goede mensen en het onwrikbaar vertrouwen in het kapitalisme en consumentisme dat men koestert in het kamp van de vrijheid zijn zij daarin niet geslaagd en zullen zij ook nimmer slagen.
Vroeger was het de eeuwige cirkel van het arbeidersbestaan, tot we,op de drempel van de moderne tijd ontdekten dat het ook in een eeuwige spiraal kon. In plaats van mensen elke keer een wortel voor te houden, die ze na een tijd opaten waardoor er weer een nieuwe wortel voor in de plaats moest komen. Altijd was er één wortel nodig en men deed braaf zijn werk. De spiraal houdt echter in dat iemand steeds meer wortels krijgt, steeds meer, maar ze ook voorgehouden blijft krijgen en ze steeds wil volgen. Het nut hiervan is dat er wortels nodig zijn, waardoor er weer mensen aan het werk kunnen en geld kunnen verdienen. Als je genoeg of te veel wortels hebt, wordt je gewoon een smakelijker wortel voorgehouden die de oude wortels overbodig maakt en in het niet doet vallen als beloning. Zo ontstaat er ook weer behoefte aan smakelijker wortels, oftewel de mogelijkheid voor nog meer mensen om te werken.
Nou vraagt u mij: Wat is dan de waarde van werken, waarom zou u willen dat er mensen aan het werk kunnen? Laat ik dit beantwoorden met een eenvoudig, aards voorbeeld. Het kleine kindje valt zijn moeder lastig om een snoepje, om een liedje, om aandacht. De moeder heeft wel iets beters te doen met haar tijd, ik weet zeker dat iedereen wel een betere tijdsbesteding kan vinden dan eindeloos proberen te voldoen aan de al even eindeloze wensen van jonge, onwetende kinderen. Daarom geeft de moeder haar kind iets te doen. Eerst voetbal met de kinderen op straat, anders een televisie om naar te kijken zodat hij zich koest houdt, tenslotte school en huiswerk om hem naar te verwijzen. Werk neemt grotendeels die functie over, maar dan voor het volwassen kind. Het werk is er niet om aan levensonderhoud te voldoen, dat kan met veel minder inspanning en gebruik van tijd. Sterker nog, mensen zouden productiever werken als een aantal arbeidsuren zouden vervallen. Maar een mens zonder werk is lui, is vrij om vruchteloos te denken en het idee op te vatten dat er meer is in het leven dan wortels of dat een paar wortels voldoende zijn voor een mens. Een vrij mens zal een denkend mens en zo een saboteur van de glorieuze moderne samenleving worden. Als hij hard werkt zal hij echter gehoorzamen en zullen de wielen van het raderwerk blijven draaien. Ik geloof niet dat ik erbij hoef te vermelden dat zonder dat draaiende raderwerk een heleboel mensen zonder privé-jets en zwembaden in de achtertuin van hun villa's komen te zitten, terwijl ze daar zo veel voor gedaan hebben. Doe het goede, steun de samenleving en denk niet na.
Hugo Maat.
Ik vier even kort, persoonlijk, de grootheid van het consumentisme terwijl ik veins de grondbeginselen van het communisme te verwerpen. Immers, algemeen gratis onderwijs en gezondheidsorg voor Jan en alleman is een walgelijk idee, of het idee dat alle mensen gelijk zijn, wat geheel voorbij gaat aan het feit dat sommige mensen, omdat ze rijke familieleden hebben, gewoon meer kans verdienen in onze maatschappij. Het gaat voorbij aan het feit dat de vooruitgang van de maatschappij af te lezen valt aan de welstand van het selecte clubje succesvolle heren, die a grace de uitbuiting van de onwetende en welriekende massa in zoveel weelde leven dat er een industrie moet worden opgezet alleen al om mensen te laten bedenken waar de ronduit absurde hoeveelheden geld heen moeten. Communisme en het daarbij horende gedachtegoed, samen met alle mogelijke vijanden van de capitalistische utopie, worden onder andere nog gebezigd door de intellectuele vrijdenkers, de parasieten van het hoge succes. En wie, van de mensen met gezond verstand daar buiten, zou nou in hemelsnaam luisteren naar die nietsnutten en geestelijke rebellen, die weigeren wezenlijke bijdrage te leveren aan de vooruitgang van onze samenleving. Zij onttrekken zich aan het toneel van de wereld, weigeren consument te worden en op die manier ontnemen ze eerlijke arbeiders werk en zetten ze zich in om de samenleving die wij hebben opgebouwd met zweet, tranen, koffie en supradyn te saboteren. Dankzij de tomeloze inzet van de goede mensen en het onwrikbaar vertrouwen in het kapitalisme en consumentisme dat men koestert in het kamp van de vrijheid zijn zij daarin niet geslaagd en zullen zij ook nimmer slagen.
Vroeger was het de eeuwige cirkel van het arbeidersbestaan, tot we,op de drempel van de moderne tijd ontdekten dat het ook in een eeuwige spiraal kon. In plaats van mensen elke keer een wortel voor te houden, die ze na een tijd opaten waardoor er weer een nieuwe wortel voor in de plaats moest komen. Altijd was er één wortel nodig en men deed braaf zijn werk. De spiraal houdt echter in dat iemand steeds meer wortels krijgt, steeds meer, maar ze ook voorgehouden blijft krijgen en ze steeds wil volgen. Het nut hiervan is dat er wortels nodig zijn, waardoor er weer mensen aan het werk kunnen en geld kunnen verdienen. Als je genoeg of te veel wortels hebt, wordt je gewoon een smakelijker wortel voorgehouden die de oude wortels overbodig maakt en in het niet doet vallen als beloning. Zo ontstaat er ook weer behoefte aan smakelijker wortels, oftewel de mogelijkheid voor nog meer mensen om te werken.
Nou vraagt u mij: Wat is dan de waarde van werken, waarom zou u willen dat er mensen aan het werk kunnen? Laat ik dit beantwoorden met een eenvoudig, aards voorbeeld. Het kleine kindje valt zijn moeder lastig om een snoepje, om een liedje, om aandacht. De moeder heeft wel iets beters te doen met haar tijd, ik weet zeker dat iedereen wel een betere tijdsbesteding kan vinden dan eindeloos proberen te voldoen aan de al even eindeloze wensen van jonge, onwetende kinderen. Daarom geeft de moeder haar kind iets te doen. Eerst voetbal met de kinderen op straat, anders een televisie om naar te kijken zodat hij zich koest houdt, tenslotte school en huiswerk om hem naar te verwijzen. Werk neemt grotendeels die functie over, maar dan voor het volwassen kind. Het werk is er niet om aan levensonderhoud te voldoen, dat kan met veel minder inspanning en gebruik van tijd. Sterker nog, mensen zouden productiever werken als een aantal arbeidsuren zouden vervallen. Maar een mens zonder werk is lui, is vrij om vruchteloos te denken en het idee op te vatten dat er meer is in het leven dan wortels of dat een paar wortels voldoende zijn voor een mens. Een vrij mens zal een denkend mens en zo een saboteur van de glorieuze moderne samenleving worden. Als hij hard werkt zal hij echter gehoorzamen en zullen de wielen van het raderwerk blijven draaien. Ik geloof niet dat ik erbij hoef te vermelden dat zonder dat draaiende raderwerk een heleboel mensen zonder privé-jets en zwembaden in de achtertuin van hun villa's komen te zitten, terwijl ze daar zo veel voor gedaan hebben. Doe het goede, steun de samenleving en denk niet na.
Hugo Maat.
26.6.09
Esnesnon 26-6-09
Goedendag.
De Quakers waren een stel gekke Britse christenen die het geloof handhaafden (ik hoop voor ze onder andere, anders was het wel een heel suf geloof) dat ze voor niemand hun hoed af zouden nemen behalve voor God. Ze droegen dus overal een hoed, hoewel ik geloof dat ze een uitzondering maakten voor in bad, wat wel interessante vragen oproept over hun godsbeeld. In Engeland reageerde men geschokt op deze mensen en werd er niet bepaald vriendelijk mee omgegaan. Meutes boze Engelsen vielen deze Quakers aan en probeerden met grof geweld deze eigenzinnige heren van hun dierbare hoofddeksels te ontdoen. Dat mocht, want de Quakers waren toch ontzettend asociaal, ze weigerden immers anderen beleefd te groeten. De Engelse koning was niet zo gemeen, hij vond het maar een amusant clubje en hij nodigde van tijd tot tijd Quakers aan het hof uit, met hoed. De Quakers zien we vandaag de dag nog terug op verpakkingen van ontbijtgranen, met hoed. Voor de rest is er naar mijn weten niets meer over van dit aparte clubje. Net zoals er over een jaar of twee vrijwel niemand meer zal twitteren.
Overigens wil ik hier aan toevoegen dat het hoog tijd is dat we genocide gaan plegen. Niet op mensen natuurlijk, dat zou barbaars zijn. Ook niet op mensen die we, verblind door onze eigen idealen, niet langer als mensen beschouwen, dat is een beetje barbaars. We hebben als ras nog geen tekort aan leefruimte, mits we een beetje inschikken. Als de bevolkingsdichtheid in de VS even hoog was als in Nederland konden we er makkelijk de wereldbevolking kwijt, om maar even aan te geven hoeveel bruikbare ruimte we nog te besteden hebben op aarde. Voedsel is ook nog geen probleem, alle hongersnood op aarde wordt veroorzaakt door een beetje knullige verdeling, om het maar even onvoldoende te onderstrepen hoe belachelijk het is dat we de Taj Mahal van overgebleven, nog niet opgegeten EG-boter kunnen nabouwen, we alle zwembaden in Almere kunnen vullen met wijn die niemand verder op krijgt, terwijl andere mensen dat niet kunnen. Omdat ze dood zijn. Zo komen we terug op genocide, maar niet heus, want die mensen zijn omgekomen van de honger. Leuk geprobeerd.
Sowieso zou ik het idee van massaal vermoorden van mensen nooit goed en wel door de sociale censuur kunnen krijgen de komende eeuw of zo, want het duurt nog even voordat de menselijke bevolking werkelijk dramatische en problematische proporties aanneemt. Dat is ook het moment dat iedereen ineens massamoord als serieuze oplossing begint te zien, dat iedereen het idee naar voren brengt of in de praktijk begint te brengen en dat voormalige freako's, kuch kuch, om het hardst tegen elkaar op gaan roepen dat zij het idee als eerst hadden en dat toen niemand naar ze geluisterd had, waarna vervolgens niemand serieus naar ze luistert behalve zijzelf. Dat is het droevige lot van iedere freako, alias visionair. Het woord freako doet me sterk denken aan Michael Jackson op de één of andere manier, deze alinea sluit ik ook af met een minuut uitbundig gejuich om zijn overlijden te herdenken. Ik ben er niet als de kippen bij, ik kwam er twee uur geleden achter en het duurde even voor het heugelijke feit tot me doorgedrongen was.
Voordat ik gal ga spuwen over de celebrity-scene die het mogelijk maakt voor jonge muzikanten om in vreemde, verknipte, kruis-graaiende mormels met lelijke gezichten te veranderen en besluit stil te staan bij de gevolgen die de dood van meneer Jackson op de carrières van professionele imitators zal hebben of de nieuwe invulling van de slogan 'the king is dead, long live the king,' want ik vind zijn hartstilstand absoluut de beste actie die hij in decennia heeft ondernomen voor zijn carrière, ga ik proberen me weer voor de geest te halen wat de Quakers met genocide te maken hadden. Deze post zou veel makkelijker te maken zijn, ware het niet dat ik tussen de eerste en tweede alinea een paar uur in benauwd Amsterdam geflaneerd heb, op een terrasje heb gezeten en door de bibliotheek heb geslenterd. Ik kan wel een link fabriceren van de één naar de ander, maar eer het een geheel vormt moet ik aan de opbouw sleutelen, wat ik het liefst ten alle tijden vermijd als ik aan het bloggen ben. Ik laat dus het verband tussen mensen die hun hoed weigeren af te doen en volkerenmoord aan u, de arme stakker die ik ontzettend aan het lijntje hou. Mogelijk.
Goed, ik ben dus tegen het massaal uitmoorden van mensen. Volgens mij is er wel sympathie voor dat standpunt op te brengen op het moment vanuit verschillende hoeken behalve van de mensen die het maar slap vinden dat ik puur omdat genocide in de publieke opinie inherent verkeerd is verwerp terwijl ik er best wel wat voor voel om iedereen die niet aan mijn eisen voldoet qua gedrag en uiterlijk af te laten maken. In theorie. Om mijn Id te sussen stel ik een genocide van duiven voor. Die beesten worden met het jaar makker. Onderhand komen ze zo dichtbij je en zijn ze zo onbevreesd dat je bijna op ze gaat staan. Ik huiver bij het idee van een duivengeneratie die zonder schroom boven op je hoofd gaat zitten en zich met geen mogelijkheid laat wegjagen omdat ik geen voorstander ben van coprofagie. Goed, dat is een beetje vreemd om zo te zeggen. Laten we het erop houden dat ik graag het woord coprofagie wilde gebruiken om jullie allemaal te dwingen het op te zoeken zodat ik me ontzettend elitair en verheven kan voelen. Ego voeden: check.
Begrijp me alsjeblieft (wel) niet verkeerd. Ik wil niet dat alle duiven doodgaan, de beestjes zijn een enige toevoeging aan het straatbeeld. Ik wil gewoon dat dit enkel decoratieve pluimvee weer leert de mens te vrezen, zodat ze weer gepaste afstand houden. Liever dat we nu beginnen ze weer schrik aan te jagen dan op het moment dat ze na een hevige morfologische resonantie als verdoofde katten op een zomerdag weigeren van hun gevederde achtersten af te komen, want dan is alle lol van het jagen op die beesten weg. Als we gewoon op die beesten gaan jagen (en ze ook nog een beetje proberen te blijven leven) kunnen hele volksstammen hun frustraties en agressie kwijt en kunnen we ook nog eens een programma ervan maken. Iedereen blij, want dode duiven kunnen niet verdrietig zijn en de overlevers zijn te dom om te rouwen om de anderen. Net zoals bij de indianen.
Hugo Maat.
De Quakers waren een stel gekke Britse christenen die het geloof handhaafden (ik hoop voor ze onder andere, anders was het wel een heel suf geloof) dat ze voor niemand hun hoed af zouden nemen behalve voor God. Ze droegen dus overal een hoed, hoewel ik geloof dat ze een uitzondering maakten voor in bad, wat wel interessante vragen oproept over hun godsbeeld. In Engeland reageerde men geschokt op deze mensen en werd er niet bepaald vriendelijk mee omgegaan. Meutes boze Engelsen vielen deze Quakers aan en probeerden met grof geweld deze eigenzinnige heren van hun dierbare hoofddeksels te ontdoen. Dat mocht, want de Quakers waren toch ontzettend asociaal, ze weigerden immers anderen beleefd te groeten. De Engelse koning was niet zo gemeen, hij vond het maar een amusant clubje en hij nodigde van tijd tot tijd Quakers aan het hof uit, met hoed. De Quakers zien we vandaag de dag nog terug op verpakkingen van ontbijtgranen, met hoed. Voor de rest is er naar mijn weten niets meer over van dit aparte clubje. Net zoals er over een jaar of twee vrijwel niemand meer zal twitteren.
Overigens wil ik hier aan toevoegen dat het hoog tijd is dat we genocide gaan plegen. Niet op mensen natuurlijk, dat zou barbaars zijn. Ook niet op mensen die we, verblind door onze eigen idealen, niet langer als mensen beschouwen, dat is een beetje barbaars. We hebben als ras nog geen tekort aan leefruimte, mits we een beetje inschikken. Als de bevolkingsdichtheid in de VS even hoog was als in Nederland konden we er makkelijk de wereldbevolking kwijt, om maar even aan te geven hoeveel bruikbare ruimte we nog te besteden hebben op aarde. Voedsel is ook nog geen probleem, alle hongersnood op aarde wordt veroorzaakt door een beetje knullige verdeling, om het maar even onvoldoende te onderstrepen hoe belachelijk het is dat we de Taj Mahal van overgebleven, nog niet opgegeten EG-boter kunnen nabouwen, we alle zwembaden in Almere kunnen vullen met wijn die niemand verder op krijgt, terwijl andere mensen dat niet kunnen. Omdat ze dood zijn. Zo komen we terug op genocide, maar niet heus, want die mensen zijn omgekomen van de honger. Leuk geprobeerd.
Sowieso zou ik het idee van massaal vermoorden van mensen nooit goed en wel door de sociale censuur kunnen krijgen de komende eeuw of zo, want het duurt nog even voordat de menselijke bevolking werkelijk dramatische en problematische proporties aanneemt. Dat is ook het moment dat iedereen ineens massamoord als serieuze oplossing begint te zien, dat iedereen het idee naar voren brengt of in de praktijk begint te brengen en dat voormalige freako's, kuch kuch, om het hardst tegen elkaar op gaan roepen dat zij het idee als eerst hadden en dat toen niemand naar ze geluisterd had, waarna vervolgens niemand serieus naar ze luistert behalve zijzelf. Dat is het droevige lot van iedere freako, alias visionair. Het woord freako doet me sterk denken aan Michael Jackson op de één of andere manier, deze alinea sluit ik ook af met een minuut uitbundig gejuich om zijn overlijden te herdenken. Ik ben er niet als de kippen bij, ik kwam er twee uur geleden achter en het duurde even voor het heugelijke feit tot me doorgedrongen was.
Voordat ik gal ga spuwen over de celebrity-scene die het mogelijk maakt voor jonge muzikanten om in vreemde, verknipte, kruis-graaiende mormels met lelijke gezichten te veranderen en besluit stil te staan bij de gevolgen die de dood van meneer Jackson op de carrières van professionele imitators zal hebben of de nieuwe invulling van de slogan 'the king is dead, long live the king,' want ik vind zijn hartstilstand absoluut de beste actie die hij in decennia heeft ondernomen voor zijn carrière, ga ik proberen me weer voor de geest te halen wat de Quakers met genocide te maken hadden. Deze post zou veel makkelijker te maken zijn, ware het niet dat ik tussen de eerste en tweede alinea een paar uur in benauwd Amsterdam geflaneerd heb, op een terrasje heb gezeten en door de bibliotheek heb geslenterd. Ik kan wel een link fabriceren van de één naar de ander, maar eer het een geheel vormt moet ik aan de opbouw sleutelen, wat ik het liefst ten alle tijden vermijd als ik aan het bloggen ben. Ik laat dus het verband tussen mensen die hun hoed weigeren af te doen en volkerenmoord aan u, de arme stakker die ik ontzettend aan het lijntje hou. Mogelijk.
Goed, ik ben dus tegen het massaal uitmoorden van mensen. Volgens mij is er wel sympathie voor dat standpunt op te brengen op het moment vanuit verschillende hoeken behalve van de mensen die het maar slap vinden dat ik puur omdat genocide in de publieke opinie inherent verkeerd is verwerp terwijl ik er best wel wat voor voel om iedereen die niet aan mijn eisen voldoet qua gedrag en uiterlijk af te laten maken. In theorie. Om mijn Id te sussen stel ik een genocide van duiven voor. Die beesten worden met het jaar makker. Onderhand komen ze zo dichtbij je en zijn ze zo onbevreesd dat je bijna op ze gaat staan. Ik huiver bij het idee van een duivengeneratie die zonder schroom boven op je hoofd gaat zitten en zich met geen mogelijkheid laat wegjagen omdat ik geen voorstander ben van coprofagie. Goed, dat is een beetje vreemd om zo te zeggen. Laten we het erop houden dat ik graag het woord coprofagie wilde gebruiken om jullie allemaal te dwingen het op te zoeken zodat ik me ontzettend elitair en verheven kan voelen. Ego voeden: check.
Begrijp me alsjeblieft (wel) niet verkeerd. Ik wil niet dat alle duiven doodgaan, de beestjes zijn een enige toevoeging aan het straatbeeld. Ik wil gewoon dat dit enkel decoratieve pluimvee weer leert de mens te vrezen, zodat ze weer gepaste afstand houden. Liever dat we nu beginnen ze weer schrik aan te jagen dan op het moment dat ze na een hevige morfologische resonantie als verdoofde katten op een zomerdag weigeren van hun gevederde achtersten af te komen, want dan is alle lol van het jagen op die beesten weg. Als we gewoon op die beesten gaan jagen (en ze ook nog een beetje proberen te blijven leven) kunnen hele volksstammen hun frustraties en agressie kwijt en kunnen we ook nog eens een programma ervan maken. Iedereen blij, want dode duiven kunnen niet verdrietig zijn en de overlevers zijn te dom om te rouwen om de anderen. Net zoals bij de indianen.
Hugo Maat.
25.6.09
Esnesnon 25-6-09
Goedemorgen.
Dit is het tijdstip dat ik me uitrek en overweeg om terug in bed te kruipen dan wel meer te gaan eten en de post te negeren. Mooi niet, vind ik, slapen heb ik meer dan genoeg gedaan en eten doe ik toch al op ongeregelde tijdstippen, wat voor mij betekent dat ik het eventueel zonder schroom uit kan stellen. Nu ik dat helder tegenover mezelf geponeerd heb kan ik me wederom richten op de geestelijk aanwezige zaak. Stel je zit, op een mooie herfstige dag, met vallende blaadjes en een koele grijze lucht, in alle rust aan het water op een mooi grasveldje, naast je een tijdmachine en voor je uit de skyline van Manhattan. Twee vliegtuigen leggen de twee torentjes in puin en mensen gillen wat en rennen als kippen zonder kop rond, maar dermate in de verte dat het meer een soort amusante, opvallende gebeurtenis is dan iets waar je compassie voor kweekt. Het wordt wat koeler en om je heen lopen mensen continu te schreeuwen, dus het wordt steeds moeilijker lezen. Je neemt een slokje thee/starbucks-koffie/fris/water/bier/wijn/whutever you're drinkin' en stapt in de tijdmachine en plaatst jezelf een uur terug, met als gevolg dat je wederom in alle rust op het gras kan zitten lezen en drinken. Zullen de torens weer instorten? Zullen de mensen wederom rondrennen en toevallig precies hetzelfde schreeuwen? Zal het precies op hetzelfde moment precies wat koeler worden? En hoevaak moet je opnieuw een uur teruggaan voordat de torens niet instorten? Ik zeg: je kan zovaak terug in de tijd gaan als je wilt. Dat uur zal zich, met uitzondering van je eigen bezighede als tijdreiziger, exact op dezelfde manier voltrekken.
Overigens, ik gebruik bij dit verhaaltje altijd het voorbeeld van 11 september 2001 omdat iedereen er door het mediabombardement een beeld bij heeft. Het roept geen gevoelens van terroristenhaat of sympathie bij me op want echte terroristen bestaan niet of zitten in de regering, een denkbeeld dat ik voor mijn gevoel al vaak genoeg heb uitgedragen. Het weinige dat ik wil zeggen over 11 september is dat jaarlijks twee miljoen mensen omkomen door hun werk. Dingen als stress en overwerk, in Japan heeft men zelfs een speciaal woord voor dood door overwerk, meen ik. Laat me intussen even dat slachtoffersaantal wat duidelijker verkopen, want ik vind het schandalig. Twee miljoen mensen per jaar gaan dood aan hun werk. Dat is een 11-9 iedere dag. (als we het toch hebben over relativeren, de Amerikaanse militaire acties in het Midden-Oosten eisten maandelijks een 11-9 aan slachtoffers op) Deze waardes zijn niet uit de lucht gegrepen, dit staat in VN-rapporten. Die vind ik toch wel de moeite waard om te citeren, eigenlijk. In andere woorden, ik hecht geen betekenis aan de slachtoffers op elf september, als ik dat wel zou doen zou ik constant in de rouw moeten voor alle mensen die verder nog doodgaan iedere dag aan het terrorisme van de werkcultuur. Oh, of ik zou me zorgen moeten maken over arme kindertjes in Afrika, waarvan de schuld moeilijk te plaatsen is, massa's dood en verwoesting door tsunami's en aarbevingen, wat voor een aardig deel afkomstig is van moeder natuur, of repressionele acties in China, het terrorisme van hun eigen overheid. Ik kan over één dood mezelf al breken, ik heb geen greitje behoefte om dat met alle andere doden te doen. Niet zolang ik te realistisch (lees: laf, noot redacteur) ben om de barricades op te gaan en iets aan wat dan ook te doen. Ik zou idealiter geen bezwaar hebben tegen Tom Hodgkinsons 'War on Work' echter. Daar hebben we een nobele strijd te pakken, één van de laatste dingen waar we in de contemporaine westerse samenleving nog voor op de barricades mogen klimmen. Een massa-pleidooi voor het drinken van thee, uitslapen, lange en langzame lunches houden, part-time werken, de hele mikmak. Een samenleving vol al die dingen zou, in mijn ogen, alle mensen gelukkiger en gezonder maken. Dán pas ben ik bereid te zeggen dat we in de moderne tijd leven, of dat we moderne kunst mogen maken.
Hugo Maat.
Dit is het tijdstip dat ik me uitrek en overweeg om terug in bed te kruipen dan wel meer te gaan eten en de post te negeren. Mooi niet, vind ik, slapen heb ik meer dan genoeg gedaan en eten doe ik toch al op ongeregelde tijdstippen, wat voor mij betekent dat ik het eventueel zonder schroom uit kan stellen. Nu ik dat helder tegenover mezelf geponeerd heb kan ik me wederom richten op de geestelijk aanwezige zaak. Stel je zit, op een mooie herfstige dag, met vallende blaadjes en een koele grijze lucht, in alle rust aan het water op een mooi grasveldje, naast je een tijdmachine en voor je uit de skyline van Manhattan. Twee vliegtuigen leggen de twee torentjes in puin en mensen gillen wat en rennen als kippen zonder kop rond, maar dermate in de verte dat het meer een soort amusante, opvallende gebeurtenis is dan iets waar je compassie voor kweekt. Het wordt wat koeler en om je heen lopen mensen continu te schreeuwen, dus het wordt steeds moeilijker lezen. Je neemt een slokje thee/starbucks-koffie/fris/water/bier/wijn/whutever you're drinkin' en stapt in de tijdmachine en plaatst jezelf een uur terug, met als gevolg dat je wederom in alle rust op het gras kan zitten lezen en drinken. Zullen de torens weer instorten? Zullen de mensen wederom rondrennen en toevallig precies hetzelfde schreeuwen? Zal het precies op hetzelfde moment precies wat koeler worden? En hoevaak moet je opnieuw een uur teruggaan voordat de torens niet instorten? Ik zeg: je kan zovaak terug in de tijd gaan als je wilt. Dat uur zal zich, met uitzondering van je eigen bezighede als tijdreiziger, exact op dezelfde manier voltrekken.
Overigens, ik gebruik bij dit verhaaltje altijd het voorbeeld van 11 september 2001 omdat iedereen er door het mediabombardement een beeld bij heeft. Het roept geen gevoelens van terroristenhaat of sympathie bij me op want echte terroristen bestaan niet of zitten in de regering, een denkbeeld dat ik voor mijn gevoel al vaak genoeg heb uitgedragen. Het weinige dat ik wil zeggen over 11 september is dat jaarlijks twee miljoen mensen omkomen door hun werk. Dingen als stress en overwerk, in Japan heeft men zelfs een speciaal woord voor dood door overwerk, meen ik. Laat me intussen even dat slachtoffersaantal wat duidelijker verkopen, want ik vind het schandalig. Twee miljoen mensen per jaar gaan dood aan hun werk. Dat is een 11-9 iedere dag. (als we het toch hebben over relativeren, de Amerikaanse militaire acties in het Midden-Oosten eisten maandelijks een 11-9 aan slachtoffers op) Deze waardes zijn niet uit de lucht gegrepen, dit staat in VN-rapporten. Die vind ik toch wel de moeite waard om te citeren, eigenlijk. In andere woorden, ik hecht geen betekenis aan de slachtoffers op elf september, als ik dat wel zou doen zou ik constant in de rouw moeten voor alle mensen die verder nog doodgaan iedere dag aan het terrorisme van de werkcultuur. Oh, of ik zou me zorgen moeten maken over arme kindertjes in Afrika, waarvan de schuld moeilijk te plaatsen is, massa's dood en verwoesting door tsunami's en aarbevingen, wat voor een aardig deel afkomstig is van moeder natuur, of repressionele acties in China, het terrorisme van hun eigen overheid. Ik kan over één dood mezelf al breken, ik heb geen greitje behoefte om dat met alle andere doden te doen. Niet zolang ik te realistisch (lees: laf, noot redacteur) ben om de barricades op te gaan en iets aan wat dan ook te doen. Ik zou idealiter geen bezwaar hebben tegen Tom Hodgkinsons 'War on Work' echter. Daar hebben we een nobele strijd te pakken, één van de laatste dingen waar we in de contemporaine westerse samenleving nog voor op de barricades mogen klimmen. Een massa-pleidooi voor het drinken van thee, uitslapen, lange en langzame lunches houden, part-time werken, de hele mikmak. Een samenleving vol al die dingen zou, in mijn ogen, alle mensen gelukkiger en gezonder maken. Dán pas ben ik bereid te zeggen dat we in de moderne tijd leven, of dat we moderne kunst mogen maken.
Hugo Maat.
Abonneren op:
Posts (Atom)
Posts
