Het woord van mijn week (bij gebrek aan pretentie om de week te bepalen voor andere mensen, zoals één of andere onduidelijke commissie die ook de week van de geschiedenis of de democratie verzonnen heeft doet, de idioten) is 'consumanderen.'
Ja, consumanderen. Het is de stap na 'consuminderen' wat een neologisme (wat feitelijk voor 'nieuw woord' staat) op basis van de woorden consumeren en minderen is. Consuminderen probeerde een komische draai te geven aan de poging een vorm van maatschappelijk bewustzijn op te dringen aan andere mensen. Het woord sloeg aan, de denkwijze voor zover ik kan zien niet echt. Dan ben je nog nergens. Praalzaam als ik ben met taalkundige foefjes (het archaïsche achtervoegsel -zaam heb ik sinds gisteren ook weer in gebruik genomen) neem ik de derde stap van de ontwikkeling over voor deze post met het idee in mijn achterhoofd dat het woord niet hoeft aan te slaan maar als het even kan de denkwijze wel.
Het woord is verzonnen door Zijne Hoogheid Prins Willem-Alexander, waaraan verder gerefereerd zal worden als 'Willempie' of 'de kroonprins.' De bedoeling van consumanderen is dat men consumindert, maar anders. (Of consumeert maar dan anders, maar daar hebben we prijzenoorlogen, kookboeken en fair trade voor.) Ik steel het woord en het zou heel goed kunnen dat ik er een hele andere betekenis aan verbind dan onze kroonprins. Mocht hij hier bezwaar tegen hebben dan mag hij contact met me opnemen en dan zal ik eens een babbeltje met Zijne Hoogheid houden. Lijkt me dolletjes.
Genoeg losse schoten: wat bedoel ik dan met consumanderen? Ik bedoel dat we minder consumeren, maar niet om de reden die men over het algemeen vermoedt. Mijn hart is teveel een verdroogd, zwart klompje fossiele teer om me zorgen te maken over de mensen in de wereld die het minder goed hebben dan de glorieuze Europeanen en ik denk dat we zat rijk zijn om uitvoerig te consuvermeerderen (de woorden worden steeds leuker). Ik pleit voor verconsumindering in het algemeen uit puur egoïstische motieven: men wordt er gelukkiger van. Laat me dat nog een keertje duidelijk opschrijven in de hoop dat ik de tweede keer niet verkeerd begrepen wordt: als men minder spullen gebruikt (en minder heeft, minder koopt, minder sloopt) is men gelukkiger.
Wat is namelijk geluk? Geluk betekent niet dat je alles hebt, het betekent dat je genoeg hebt. Je bent gelukkig als je hebt wat je wilt. Er is niet één correlatie aan te wijzen tussen bezit en geluk: geluk ligt op een snijpunt van twee lijnen die je voor een flink deel zelf kan bepalen. Aan de ene kant kun je ervoor zorgen dat je meer hebt (of meer consumeert, voor het pleidooi is het verschil onbelangrijk) en aan de andere kant kun je doelen stellen. De essentie van geluk is tevredenheid en tot op een flinke hoogte is die tevredenheid te scheppen. Volgens de principes van de moderne economie (vraag en aanbod) kun je altijd wel een behoefte vinden waar aan beantwoord kan worden als je maar genoeg geld betaalt, daar ligt geen natuurlijke grens. Aan de onderkant is er echter wel een grens; het bestaansminimum. Wie daarnaar streeft is het makkelijkst gelukkig te maken.
Ik zeg niet: 'Mensen die minder hebben zijn gelukkiger.' Ik zeg: 'Mensen die niet méér willen dan ze hebben zijn gelukkiger,' wat mogelijk is voor rijk en arm. Mijn pleidooi is dus niet tegen het consumeren op zich. Het kant zich tegen de drang tot consuvermeerderen of welke volgorde je dan ook in dat woord wilt zetten. Omdat ik consustabiliseren o.i.d. niet echt een sterke term vind kies ik voor consumanderen. "Anders consumeren, waarin niet het consumeren zelf maar eerder het consuvermeerderen tegengestreefd wordt." We hoeven niet eens per se terug, als we maar niet verder gaan. Je zou kunnen zeggen dat ik tevredenheid met het consumeren zoals het nu is aanraad (en tevredenheid is de spil waar alles hier om zou moeten draaien).
Vanuit mijn voorkeur voor de manicheïstische denkwijze vind ik het nóg beter om uiteindelijk toch naar een massale verconsumindering te gaan en al het menselijk geluk te baseren op geestelijke en intellectuele stimulanten, maar daar is de wereld nog niet klaar voor. Ik trouwens ook nog niet echt. Toch hoop ik dat we op een dag met zijn allen (hou je vast, ik heb nog één neologisme over) kunnen gaan nonsumeren.
Mijn dank aan Willempie voor het woord.
Hugo Maat.
23.2.10
20.2.10
Esnesnon 20-2-10
Het CDA.
Met uitzondering van premier Balkenende en de aanvoerder van de christendemocraten in de Kamer heb ik op zich niets tegen de leden van het CDA. Ik ken zelfs een lid waar ik eventueel in sociaal contact zou kunnen staan en een ander lid dat ik weergaloos sympathiek vind. (Ik zal niet zo ver gaan als de opmerking uiten dat ik om die reden van mening ben dat die persoon niet bij die partij hoort te zitten.)
Mijn probleem met het CDA is dat ik geen hypocrieten naast mijzelf kan verdragen. Alles dat zichzelf profileert als christen of christelijk moet naar mijn mening ook, nou ja, voldoen aan de pijnlijk zware gedragsregels van het christendom (en het liefst ook nog mijn interpretatie, want ik ben de belangrijkste persoon in de wereld). Wat houdt dat in? Simpel. Heb uw vijand lief, verwerp je bezit, keer iemand de linkerwang toe, ruk je oog uit als deze je van het rechte pad af helpt. Denk aan de kinderen, want zij zijn de toekomst en de onschuld. Samengevat: alles wat Jezus gezegd heeft. Mocht je echt fanatiek zijn, voeg daar dan ook zijn uitspraken volgens de gnostici aan toe.
De reden dat ik het CDA een hypocriete partij vind? Reden één is het feit dat ze achter de oorlog in Irak staan. Oh en iets over banken die gered worden. WWJD? Een zweep van touw maken en iedere krijtstreep uit de kerken jagen. Noem me ouderwets of extreem, maar mijn respect voor de ideeën van Christus brengt mij ertoe het gros van de christenen hypocriet te noemen.
Christendemocraten. Laat me niet lachen.
Met uitzondering van premier Balkenende en de aanvoerder van de christendemocraten in de Kamer heb ik op zich niets tegen de leden van het CDA. Ik ken zelfs een lid waar ik eventueel in sociaal contact zou kunnen staan en een ander lid dat ik weergaloos sympathiek vind. (Ik zal niet zo ver gaan als de opmerking uiten dat ik om die reden van mening ben dat die persoon niet bij die partij hoort te zitten.)
Mijn probleem met het CDA is dat ik geen hypocrieten naast mijzelf kan verdragen. Alles dat zichzelf profileert als christen of christelijk moet naar mijn mening ook, nou ja, voldoen aan de pijnlijk zware gedragsregels van het christendom (en het liefst ook nog mijn interpretatie, want ik ben de belangrijkste persoon in de wereld). Wat houdt dat in? Simpel. Heb uw vijand lief, verwerp je bezit, keer iemand de linkerwang toe, ruk je oog uit als deze je van het rechte pad af helpt. Denk aan de kinderen, want zij zijn de toekomst en de onschuld. Samengevat: alles wat Jezus gezegd heeft. Mocht je echt fanatiek zijn, voeg daar dan ook zijn uitspraken volgens de gnostici aan toe.
De reden dat ik het CDA een hypocriete partij vind? Reden één is het feit dat ze achter de oorlog in Irak staan. Oh en iets over banken die gered worden. WWJD? Een zweep van touw maken en iedere krijtstreep uit de kerken jagen. Noem me ouderwets of extreem, maar mijn respect voor de ideeën van Christus brengt mij ertoe het gros van de christenen hypocriet te noemen.
Christendemocraten. Laat me niet lachen.
19.2.10
Esnesnon 19-2-10
Ik liep op het station langs een poster van de PvdA. (Voor de zoveelste keer.) Die poster, met de ondertitel 'Partij van de Aanpak' en een wijs kijkend heerschap groots afgebeeld dat 'Niet je afkomst maar je toekomst telt.'
Wat een idioot.
Noem me een filosofische mierenneuker, maar die zin slaat nergens op. Zowel je afkomst als je toekomst zijn namelijk precies hetzelfde ding: de tijdslijn van je leven. Er is een continu schuivende grens tussen verleden en toekomst, en op een dag staat die lijn voorbij het ding dat je nu nog toekomst noemt, waarna het 'verleden' is geworden. In het begin is alles nog toekomst. Die lijn loopt wel door, het maakt niet uit waar je het bordje 'heden' plakt. Je afkomst is je toekomst en daarom tellen ze allebei of allebei niet. Probeer het tegendeel maar eens te bewijzen: dat is een logisch onmogelijke opgave. Geen stem voor de Partij van de Arbeid van mij.
Dat is 1. Nu nog de andere 17 partijen die in Almere verkiesbaar zijn. Ik heb twaalf dagen.
Hugo (freelance politiek criticus op blauwe maandagen)
Edit: Ook hebben die zakkenwassers me geen roos gestuurd, en die Bos is een mediageile kwal. En Muurlink heeft een gezicht om te slaan, met z'n pafwangen. Definitely niet mijn partij.
Wat een idioot.
Noem me een filosofische mierenneuker, maar die zin slaat nergens op. Zowel je afkomst als je toekomst zijn namelijk precies hetzelfde ding: de tijdslijn van je leven. Er is een continu schuivende grens tussen verleden en toekomst, en op een dag staat die lijn voorbij het ding dat je nu nog toekomst noemt, waarna het 'verleden' is geworden. In het begin is alles nog toekomst. Die lijn loopt wel door, het maakt niet uit waar je het bordje 'heden' plakt. Je afkomst is je toekomst en daarom tellen ze allebei of allebei niet. Probeer het tegendeel maar eens te bewijzen: dat is een logisch onmogelijke opgave. Geen stem voor de Partij van de Arbeid van mij.
Dat is 1. Nu nog de andere 17 partijen die in Almere verkiesbaar zijn. Ik heb twaalf dagen.
Hugo (freelance politiek criticus op blauwe maandagen)
Edit: Ook hebben die zakkenwassers me geen roos gestuurd, en die Bos is een mediageile kwal. En Muurlink heeft een gezicht om te slaan, met z'n pafwangen. Definitely niet mijn partij.
17.2.10
Esnesnon 18-2-10
Deze post is voornamelijk op dinsdagavond geschreven, toen de gebeurtenissen van die dag nog goed in mijn geheugen stonden geprent. De grootste rommel heb ik met mijn wedergekeerde tegenwoordigheid van geest geschrapt. Deze post is dus zowel verouderd als geredigeerd, iets wat normaliter niet gebeurt met Esnesnonmateriaal. Streepjes geven een verschil in schrijfsessies aan.
-
Mijn dierbaar blog, ik kan me slechts met enorme inspanning de tijd heugen dat ik voor het laatst zoiets ervaren heb als dit. Ik waan me weer een klein kind, een jaar of twaalf oud, iets wat voor een adolescent een ver en vaag verleden is. Al die dwaasheden die ik over de afgelopen jaren meewarig heb aangezien en vandaag de dag nog steeds zou hebben bespot zie ik nu terug ik de dingen die ik zeg, doe en voel. Na al die jaren heeft de wereld me weer ingehaald, lijkt het: als een blok ben ik in die zoet geurende poel rozenwater gevallen. Ik ben tot over mijn oren verliefd. Ik schaam het toe te geven, maar ik weet niet eens zeker hoe mijn object van adoratie heet. Ik voel me écht weer een klein kind.
In dit prille, onontluikte liefdesgeluk kan ik tegelijkertijd ook de doornige klimop van verwarring en intrige zien. Het is een oud probleem om te moeten kiezen tussen het vertrouwde, dat men al heeft en kan houden, of de onzekerheid, met daarmee avontuur, romance en meer van dat soort zaken.
Maar is dat wel echt een keuze? Als er een onzekere, nieuwe mogelijkheid opgestaan is, is het dan nog wel een reeële keuze om voor het oude te kiezen? Het alternatief zal wel aantrekkelijker zijn, anders zou het zich niet voordoen als concurrent voor het oude. De komst van een betere mogelijkheid geeft het einde, de dood, van het oude aan. Als ik daarvoor zou kiezen zou ik door moeten leven met een gevoel van schuld tegen mezelf dat ik een groter geluk heb afgewezen. Vanaf dit punt ben ik permanent ontevreden over het oude, vrees ik. Het heeft zich getoond als tweede plaats, of misschien wel lager.
Ik kan er niet omheen. Zo is de kracht van verliefdheid, vrees ik.
-
Ik ben onuitstaanbaar. Die onuitstaanbaarheid duurt van ongeveer 3 uur vanochtend tot minstens 24 uur later. De reden? Onbespreekbaar in het openbaar. Het is een gespreksonderwerp uitsluitend voor (uitsluitend mannelijke) vrienden onder elkaar. Ik vermoed dat die opmerking voldoende is om fantasie en/of vooroordelen op gang te helpen maar ik ga er hier verder niets over zeggen. Zoals ik al zei, een paar regels terug, lees maar na, ik ben onuitstaanbaar. (Geloven optioneel.)
Hugo Maat
-
Mijn dierbaar blog, ik kan me slechts met enorme inspanning de tijd heugen dat ik voor het laatst zoiets ervaren heb als dit. Ik waan me weer een klein kind, een jaar of twaalf oud, iets wat voor een adolescent een ver en vaag verleden is. Al die dwaasheden die ik over de afgelopen jaren meewarig heb aangezien en vandaag de dag nog steeds zou hebben bespot zie ik nu terug ik de dingen die ik zeg, doe en voel. Na al die jaren heeft de wereld me weer ingehaald, lijkt het: als een blok ben ik in die zoet geurende poel rozenwater gevallen. Ik ben tot over mijn oren verliefd. Ik schaam het toe te geven, maar ik weet niet eens zeker hoe mijn object van adoratie heet. Ik voel me écht weer een klein kind.
In dit prille, onontluikte liefdesgeluk kan ik tegelijkertijd ook de doornige klimop van verwarring en intrige zien. Het is een oud probleem om te moeten kiezen tussen het vertrouwde, dat men al heeft en kan houden, of de onzekerheid, met daarmee avontuur, romance en meer van dat soort zaken.
Maar is dat wel echt een keuze? Als er een onzekere, nieuwe mogelijkheid opgestaan is, is het dan nog wel een reeële keuze om voor het oude te kiezen? Het alternatief zal wel aantrekkelijker zijn, anders zou het zich niet voordoen als concurrent voor het oude. De komst van een betere mogelijkheid geeft het einde, de dood, van het oude aan. Als ik daarvoor zou kiezen zou ik door moeten leven met een gevoel van schuld tegen mezelf dat ik een groter geluk heb afgewezen. Vanaf dit punt ben ik permanent ontevreden over het oude, vrees ik. Het heeft zich getoond als tweede plaats, of misschien wel lager.
Ik kan er niet omheen. Zo is de kracht van verliefdheid, vrees ik.
-
Ik ben onuitstaanbaar. Die onuitstaanbaarheid duurt van ongeveer 3 uur vanochtend tot minstens 24 uur later. De reden? Onbespreekbaar in het openbaar. Het is een gespreksonderwerp uitsluitend voor (uitsluitend mannelijke) vrienden onder elkaar. Ik vermoed dat die opmerking voldoende is om fantasie en/of vooroordelen op gang te helpen maar ik ga er hier verder niets over zeggen. Zoals ik al zei, een paar regels terug, lees maar na, ik ben onuitstaanbaar. (Geloven optioneel.)
Hugo Maat
15.2.10
Esnesnon 15-2-10
Goeiemorgen.
Als ik op de (oh zo fantastische, glorieuze en terecht aanbevolen) Vrije Universiteit koffie uit een automaat haal kies ik steevast bestelling nummer 460. Dat is de Espresso, extra sterk en met zoveel mogelijk suiker. Ik verlies twee dagen aan levensverwachting per bekertje, geloof ik. Dat is minstens een week per week, dus leef (zoals dat hoort bij een student) twee keer zo intensief als een normaal mens. Goed, de alcoholconsumptie, het slechte slapen en de sigaren dragen ook niet veel bij voor mijn gevoel, maar dat doe ik al minstens een jaar. De superespresso is iets van de afgelopen twee weken dus ik zou op zich nog kunnen stoppen om mijn oude dag te redden van een hartkwaal. Cue een saaie bejaarde betweter die met een bordje 'red mij' langsloopt. Ik zou hem negeren als hij erbij stond, dus al helemaal als hij slechts een schepsel van mijn fantasie is.
-
Ik ga (weer eens) toneel bedrijven. Mijn schuldgevoelens, opgewekt door verscheidene mensen die mij over het afgelopen half jaar (met verschillende standen van wenkbrouwen) gevraagd hebben waarom ik niet iets met toneel aan het doen was als student zijnde, zullen nu worden gesust door mijn deelname aan het engelstalige toneelstuk 'The importance of being Earnest' door Oscar Wild. Het is een bladzijde of zestig aan script, engelstalig, en de mensen die mij uitgenodigd hebben lijken oprecht enthousiast. Nu wil ik niet teveel opscheppen over mijn eigen vermogens, maar ik kan wel toneelspelen. Ik heb een hoofd voor ellenlange teksten, ik kan Engels en ik ben dramatisch. De eerste bijeenkomst is morgenavond al en ik heb er zin in. Heb ik al opgemerkt dat ik vermoedelijk één van de weinige mannen ben?
Oh ja. Dat is waar ook. Mannen zijn watjes. Er zijn heus niet weinig mannen bij de humaniora, maar blijkbaar melden onvoldoende zich aan om fatsoenlijk dat toneelstuk te kunnen spelen. Er zitten volgens mij maar zes mannen in, maar het lijkt erop dat we tekort gaan schieten. Dat is toch gewoon absurd? En ik maar denken dat het iets Almeers of op zijn minst iets van de middelbare school was dat mannen niet aan toneel doen, over het algemeen omdat ze niet op het podium durven. Think again! Ik kan allerlei halve kennissen interesseren voor dit toneelgeval (al gedaan ook) maar geen van hen is een man. Blijkbaar moet je óf een vrouw, óf een excentriekeling zijn voordat je de planken betreedt. (Ik wou bijna 'nicht' zeggen, maar in beide richtingen dekt dat label de groep niet.)
Enerzijds vind ik het verschrikkelijk. Ik zou het erg leuk vinden om een goed toneelstuk neer te zetten en dat betekent, als het even kan, dat we wel echte mannen hebben waar goeie ouwe Oscar mannen erin geschreven heeft. Als dat bemoeilijkt wordt door een algemeen gebrek aan... och, dat 'watjes' is ook erg negatief, laten we het een gebrek aan creatieve energie noemen, beschouw ik dat als een blamage voor mijn kant van de mensheid. Ik zou bijna overlopen.
Aan de andere kant, als deze stand van zaken mij gegarandeerd een rol oplevert en een vergrote kans op een/de hoofdrol geeft ben ik misschien wel bereid het wangedrag van het mannelijk geslacht door de vingers te zien. Die ene keer.
Oh, en jullie zijn allemaal uitgenodigd voor de uitvoering, ik val jullie nog wel lastig met een uitnodigingetje als de tijd daar is.
Hugo Maat
Als ik op de (oh zo fantastische, glorieuze en terecht aanbevolen) Vrije Universiteit koffie uit een automaat haal kies ik steevast bestelling nummer 460. Dat is de Espresso, extra sterk en met zoveel mogelijk suiker. Ik verlies twee dagen aan levensverwachting per bekertje, geloof ik. Dat is minstens een week per week, dus leef (zoals dat hoort bij een student) twee keer zo intensief als een normaal mens. Goed, de alcoholconsumptie, het slechte slapen en de sigaren dragen ook niet veel bij voor mijn gevoel, maar dat doe ik al minstens een jaar. De superespresso is iets van de afgelopen twee weken dus ik zou op zich nog kunnen stoppen om mijn oude dag te redden van een hartkwaal. Cue een saaie bejaarde betweter die met een bordje 'red mij' langsloopt. Ik zou hem negeren als hij erbij stond, dus al helemaal als hij slechts een schepsel van mijn fantasie is.
-
Ik ga (weer eens) toneel bedrijven. Mijn schuldgevoelens, opgewekt door verscheidene mensen die mij over het afgelopen half jaar (met verschillende standen van wenkbrouwen) gevraagd hebben waarom ik niet iets met toneel aan het doen was als student zijnde, zullen nu worden gesust door mijn deelname aan het engelstalige toneelstuk 'The importance of being Earnest' door Oscar Wild. Het is een bladzijde of zestig aan script, engelstalig, en de mensen die mij uitgenodigd hebben lijken oprecht enthousiast. Nu wil ik niet teveel opscheppen over mijn eigen vermogens, maar ik kan wel toneelspelen. Ik heb een hoofd voor ellenlange teksten, ik kan Engels en ik ben dramatisch. De eerste bijeenkomst is morgenavond al en ik heb er zin in. Heb ik al opgemerkt dat ik vermoedelijk één van de weinige mannen ben?
Oh ja. Dat is waar ook. Mannen zijn watjes. Er zijn heus niet weinig mannen bij de humaniora, maar blijkbaar melden onvoldoende zich aan om fatsoenlijk dat toneelstuk te kunnen spelen. Er zitten volgens mij maar zes mannen in, maar het lijkt erop dat we tekort gaan schieten. Dat is toch gewoon absurd? En ik maar denken dat het iets Almeers of op zijn minst iets van de middelbare school was dat mannen niet aan toneel doen, over het algemeen omdat ze niet op het podium durven. Think again! Ik kan allerlei halve kennissen interesseren voor dit toneelgeval (al gedaan ook) maar geen van hen is een man. Blijkbaar moet je óf een vrouw, óf een excentriekeling zijn voordat je de planken betreedt. (Ik wou bijna 'nicht' zeggen, maar in beide richtingen dekt dat label de groep niet.)
Enerzijds vind ik het verschrikkelijk. Ik zou het erg leuk vinden om een goed toneelstuk neer te zetten en dat betekent, als het even kan, dat we wel echte mannen hebben waar goeie ouwe Oscar mannen erin geschreven heeft. Als dat bemoeilijkt wordt door een algemeen gebrek aan... och, dat 'watjes' is ook erg negatief, laten we het een gebrek aan creatieve energie noemen, beschouw ik dat als een blamage voor mijn kant van de mensheid. Ik zou bijna overlopen.
Aan de andere kant, als deze stand van zaken mij gegarandeerd een rol oplevert en een vergrote kans op een/de hoofdrol geeft ben ik misschien wel bereid het wangedrag van het mannelijk geslacht door de vingers te zien. Die ene keer.
Oh, en jullie zijn allemaal uitgenodigd voor de uitvoering, ik val jullie nog wel lastig met een uitnodigingetje als de tijd daar is.
Hugo Maat
Abonneren op:
Posts (Atom)
Posts
