Goedemorgen.
Disclaimer: ik weet niet veel van politiek. Ik ben wel van mening dat ik er meer van weet dan menig ander mens (over het algemeen niet-academici, toevallig, hoewel dat niet de academici vrijwaart).
Iets eerder op deze ochtend heb ik een kort commentaar in de nrc.next van vandaag gekrabbeld, op bladzijde vijf. Het gaat hier om een citaat van Emiel Roemer, SP. "Verantwoording afleggen is de kern van de democratie." Uit pure frustratie heb ik de uitspraak versierd met twee diagonale penstrepen die nu een 'X' vormen, een universeel tegen van afkeuring. Ernaast heb ik 'idiot' geschreven. Nu is er verder maar één mens in dit huis die de nrc.next in kwestie inziet dus veel effect gaat een dergelijk amendement niet hebben. Gelukkig heb ik een blog, dus ik kan misschien wel een twee keer zo groot publiek bereiken als ik het hier schrijf.
Emiel Roemer heeft óf ongelijk, of hij heeft het in zijn citaat over een ander land met een afwijkende, zeldzame vorm van democratie. In Nederland echter is verantwoording helemaal niet relevant voor democratie en zelfs bij grondwet verboden. In dit land hebben we een volksvertegenwoordiging, met vertegenwoordigers die handelen 'zonder last of ruggespraak.' Dat deel van de ruggespraak zijn ze mee opgehouden door de partijvorming, maar die eerste staat nog. Volksvertegenwoordigers hebben geen verplichting tegenover hun kiezers.
Om dit uit te leggen moet ik duidelijk maken hoe het stelsel van de bodem af werkt. In een democratie regeert het gehele (18+ en van correct paspoort voorziene) volk. Niet iedereen zit echter in het parlement om deel te nemen aan de besluitvormingen omdat dat logistiek teveel ellende oplevert en veel mensen daar ook gewoon geen zin in hebben. Het alternatief is om iemand te kiezen die al die beslissingen voor jou maakt. Het democratische onderdeel hierin is dat jij mag kiezen wie dat wordt. Jij kiest iemand die in jouw plaats besluiten gaat nemen, wat betekent dat jij je macht uit handen geeft. Het moment dat je stemformulier in de bus verdwijnt ben jij je macht kwijt omdat je die aan iemand anders hebt gegeven, gelovend dat diegene opkomt voor jouw belangen. En diegene heeft vanaf dat moment tot de volgende stemming in een bepaalde kring jouw macht om mee te kunnen beslissen.
De vergissing komt op het moment dat mensen menen dat politici moeten doen wat de stemmers willen op het moment dat ze op de politicus in kwestie stemmen. Dat is niet waar. Op het moment dat jij je macht namelijk uit handen hebt gegeven heb je aangegeven 'dit persoon spreekt namens mij,' waardoor alles wat diegene doet automatisch is wat jij wilt. 'Heb ik daar dan niets over te zeggen?' vraagt de stemmer. Nee, want jij hebt je stem weggegeven. Alles wat diegene zegt zeg jij automatisch ook, en diegene heeft geen enkele wettelijke verplichting tegenover jouw wensen.
Dit gaat nog een stapje verder. Uit die groep mensen die stemmen van de burgers hebben ontvangen wordt een clubje samengesteld dat een meerderheid vormt en dus een dagelijks bestuur mogelijk maakt. Ze sturen dan een paar figuren uit hun midden die een kabinet of college vormen. Dit kabinet bezit macht omdat ze in de Raad of in de Kamer bondgenoten hebben zitten die hun beslissingen bijstaan (wat betekent dat een deel van de bevolking hen bijstaat.) Dat kabinet of college is de regering van land, provincie, gemeente en spreekt of handelt namens dat gebied. Dit betekent dat alles wat de regerende groep zegt hetgene is waar het hele geregeerde gebied het mee eens is. Die hebben namelijk hun macht uit handen gegeven. Daar bovenop komt het feit dat de minister-president spreekt namens het gehele kabinet en dus namens Nederland. Alles wat de heer Balkenende doet, zegt of vindt heeft te volledige goedkeuring van het gehele Nederlandse volk, bij wet.
Dit gaat nog een stapje verder. Ons staatshoofd is namelijk hare majesteit de koningin, Beatrix. De regering is verantwoordelijk voor haar daden en uitspraken. Dit leidt tot de situatie dat alles wat Beatrix zegt of doet met de goedkeuring van het gehele Nederlandse volk gebeurt, wederom bij wet. Ditmaal alleen heeft het niets te maken met stemmen of niet maar met in dit land wonen. Wij hebben niets over haar te zeggen maar zij heeft wel de positie waarin zij alles namens ons kan zeggen. "Wij, Beatrix, koningin der Nederlanden, iemand?"
Als conclusie wil ik iedereen oproepen om verrekte goed na te denken voordat je een stem uitbrengt, omdat diegene zich niets van jou aan hoeft te trekken en jouw macht bezit, misschien wel voor vier jaar. Daarnaast ben ik van mening dat de koningin haar machtspositie op moet geven in ruil voor een ceremonieel koningschap omdat ik nogal nerveus wordt van een idee dat ik het altijd met haar eens ben zonder af en toe een stem te mogen uitbrengen op een ander persoon die ik dat liever zie doen.
En weg met de populistische nonsens over verantwoording van volksvertegenwoordigers!
Hugo Maat
Ps: Wie heeft dat systeem in Nederland verzonnen, wil je misschien weten. Welnu, niemand. Ik kan me moeilijk het figuur voorstellen die een dergelijk staatsbestel formuleert, van de grond af aan, in de overtuiging dat het correct is.
21.5.10
17.5.10
Esnesnon 17-5-10
Goedemorgen.
Programma voor vandaag:
-Snel nog even bloggen over alle slecht samenhangende gedachten die blijven hangen naar aanleiding van het net gevolgde college over de milieubeweging en meer van dergelijk gespuis.
-Van mijn luie achterste afkomen om terug op mijn luie achterste neder te zinken en wat academische activiteiten uit te voeren. Ledigheid is des geleerdes oorkussen.
-Zwijmelen. Het is per slot van rekening lente.
(Dat laatste zal ik proberen niet op terug te komen, want veel boeiends komt daar werkelijk niet uit, zelfs volgens mijn maatstaven.)
De wereld is ten alle tijden in ernstig gevaar. Deze boodschap hangt, samen met andere boodschappen, nu en dan in de lucht. Ze is ooit geuit door een groep ecologische zwartkijkers en is sindsdien als cyaan rond blijven hangen. Greenpeace bestaat nog dankzij die boodschap. Wat voor een waarheid schuilt er in deze duistere boodschap en wat moet de mens er aan doen?
In de eerste plaats, vanuit mijn persoonlijke perspectief, is die boodschap in tegenspraak met mijn gevoel. Ik kan alleen de naderende ondergang van de wereld door toedoen van het menselijk ras proclameren als ik niet teveel naar buiten kijk onder het schrijven, omdat de schoonheid van de schilderachtige luchten, zeeën van verschillende schakeringen groen aan de bomen en de kleurenpracht onder onze eigenste kosmische fusiekern (alias de zon) mij alle negatieve gevoelens en hersenspinsels neigt te ontnemen. Ik voel me net Marx voor de Aanbidding van Maria.
Natuurlijk moet ik, zoals ieder mens met vingers die zich instinctief naar een Qwerty-toetsenbord kunnen voegen, ook in staat zijn om de aanschouwing van de buitenwereld uit te bannen en me enkel te wentelen in pessimisme. De wereld gaat er gewoon aan. Om mensen te kunnen voeden moet er landbouwgrond bij komen. Daarvoor moeten er bomen weg. Zo neemt het gehalte koolstofdioxide in de lucht toe, wat niet goed schijnt te zijn. Bovendien worden er diersoorten uitgemoord, wat ook slecht schijnt te zijn, en veel andere dieren zitten in te kleine hokjes. Intussen komt er wel eens wat olie op plekken waar het niet thuishoort, is er wel eens een beetje radioactief afval dat geheel ongewenst is, raken rivieren vervuild met chemische producten en is er nogal veel materiaal op groeiende stortplaatsen waar men ook niet zo goed raad mee weet. Bovenal is het probleem gelegen in een pijnlijk gebrek aan een eindpunt; met uitzondering van de dramatische vooruitzichten.
Wie kunnen we de schuld geven? Misschien heeft u gemerkt dat de voorgaande alinea geschreven is om haast angstvallig de handelende factor uit zinnen te filteren. Misschien valt dat ook gewoon niet op, gezien het feit dat er eigenlijk maar één algemeen aanvaard antwoord is. De slechte staat waarin de natuur verkeert wordt veroorzaakt door mensen. Om geen namen te noemen geef ik alle mensen, inclusief mijzelf, de schuld. Ik wens hiermee geen nadruk te leggen op de Chinezen of de Indiërs, die zijn namelijk gewoon met meer waardoor het niet helemaal eerlijk is om dan speciaal boos op hen te worden. Ik leg wel met gerust hart nadruk op Amerikanen, die ook stuk voor stuk met gerust hart aan mij mogen vertellen dat zij de uitzondering zijn op de trend van een land dat ontzettend veel vlees consumeert en in te grote auto's rijdt.
Ook kan ik mijzelf niet medeplichtigheid over de status van de wereld ontzeggen. Ik doe weliswaar nooit een verwarming aan, rij geen auto, ben vegetariër (vlees kost, voor dezelfde voedingswaarde, 12 keer de hoeveelheid energie die nodig is om vergelijkbaar vegetarisch voedesel te produceren, heb ik me laten vertellen) en ik consumeer zo weinig buiten voedsel en zuurstof om dat ik minder gevaarlijk voor de wereld dan veel andere mensen, maar daardoor ben ik niet gevrijwaard van het feit dat de aarde zonder mij beter af zou zijn.
Dat brengt ons bij oplossing 1: alle mensen moeten dood. Oplossing 1b houdt in dat er heel veel mensen doodgaan, met name mensen die minder hard nodig zijn voor de wereld, zoals economisch en intellectueel armere mensen. Die hebben in veel gevallen ook nog een grotere ecologische voetafdruk, dus dan is het helemaal 'kassa'. Oplossing 1c, langzaam aan gaan we naar de minder immorele opties, is het beperken van uitbreiding van de bevolking door de West-Europese standaard van kleine gezinnen of de Chinese gedwongen beperking van geboortes te exporteren.
De tweede tak oplossingen heeft te maken met het verminderen van de schade aan het milieu die mensen veroorzaken. Daaronder valt een aardig rijtje met bekende milieubewuste handelingen zoals recycelen van afval, het gebruik van het openbaar vervoer, het goed isoleren van huizen en het rijden in auto's met hybride aandrijving omdat die zo zuinig zijn. Let wel dat deze oplossingenboom minder effectief is dan de eerste. Hij is alleen populairder, daar houdt het voordeel op. Ik zal ook wel toegeven dat ik openlijk mijn voorkeur voor de tweede set oplossingen zal uitdragen omdat ik er evolutionair belang bij heb een goed mens te lijken/zijn.
Voor mijn slotakkoord in dit verhaal leg ik even de spreekwoordelijke loep over die laatste zin. Dat evolutionair belang leeft bij ons allen en vergalt de kans op efficiënte oplossingen op de problemen in wereld omdat ons persoonlijke voortbestaan belangrijker is dan het grote goed van de mensheid en de wereld, zelfs al zou je denken dat die dingen hetzelfde zijn. Maar dan loop je tegen een oud axioma van zelfzuchtigheid aan: het geeft niet als we er allemaal aan gaan, als ik maar als laatste ga. "Het milieuprobleem als televisie-spelshow."
Hugo Maat
Programma voor vandaag:
-Snel nog even bloggen over alle slecht samenhangende gedachten die blijven hangen naar aanleiding van het net gevolgde college over de milieubeweging en meer van dergelijk gespuis.
-Van mijn luie achterste afkomen om terug op mijn luie achterste neder te zinken en wat academische activiteiten uit te voeren. Ledigheid is des geleerdes oorkussen.
-Zwijmelen. Het is per slot van rekening lente.
(Dat laatste zal ik proberen niet op terug te komen, want veel boeiends komt daar werkelijk niet uit, zelfs volgens mijn maatstaven.)
De wereld is ten alle tijden in ernstig gevaar. Deze boodschap hangt, samen met andere boodschappen, nu en dan in de lucht. Ze is ooit geuit door een groep ecologische zwartkijkers en is sindsdien als cyaan rond blijven hangen. Greenpeace bestaat nog dankzij die boodschap. Wat voor een waarheid schuilt er in deze duistere boodschap en wat moet de mens er aan doen?
In de eerste plaats, vanuit mijn persoonlijke perspectief, is die boodschap in tegenspraak met mijn gevoel. Ik kan alleen de naderende ondergang van de wereld door toedoen van het menselijk ras proclameren als ik niet teveel naar buiten kijk onder het schrijven, omdat de schoonheid van de schilderachtige luchten, zeeën van verschillende schakeringen groen aan de bomen en de kleurenpracht onder onze eigenste kosmische fusiekern (alias de zon) mij alle negatieve gevoelens en hersenspinsels neigt te ontnemen. Ik voel me net Marx voor de Aanbidding van Maria.
Natuurlijk moet ik, zoals ieder mens met vingers die zich instinctief naar een Qwerty-toetsenbord kunnen voegen, ook in staat zijn om de aanschouwing van de buitenwereld uit te bannen en me enkel te wentelen in pessimisme. De wereld gaat er gewoon aan. Om mensen te kunnen voeden moet er landbouwgrond bij komen. Daarvoor moeten er bomen weg. Zo neemt het gehalte koolstofdioxide in de lucht toe, wat niet goed schijnt te zijn. Bovendien worden er diersoorten uitgemoord, wat ook slecht schijnt te zijn, en veel andere dieren zitten in te kleine hokjes. Intussen komt er wel eens wat olie op plekken waar het niet thuishoort, is er wel eens een beetje radioactief afval dat geheel ongewenst is, raken rivieren vervuild met chemische producten en is er nogal veel materiaal op groeiende stortplaatsen waar men ook niet zo goed raad mee weet. Bovenal is het probleem gelegen in een pijnlijk gebrek aan een eindpunt; met uitzondering van de dramatische vooruitzichten.
Wie kunnen we de schuld geven? Misschien heeft u gemerkt dat de voorgaande alinea geschreven is om haast angstvallig de handelende factor uit zinnen te filteren. Misschien valt dat ook gewoon niet op, gezien het feit dat er eigenlijk maar één algemeen aanvaard antwoord is. De slechte staat waarin de natuur verkeert wordt veroorzaakt door mensen. Om geen namen te noemen geef ik alle mensen, inclusief mijzelf, de schuld. Ik wens hiermee geen nadruk te leggen op de Chinezen of de Indiërs, die zijn namelijk gewoon met meer waardoor het niet helemaal eerlijk is om dan speciaal boos op hen te worden. Ik leg wel met gerust hart nadruk op Amerikanen, die ook stuk voor stuk met gerust hart aan mij mogen vertellen dat zij de uitzondering zijn op de trend van een land dat ontzettend veel vlees consumeert en in te grote auto's rijdt.
Ook kan ik mijzelf niet medeplichtigheid over de status van de wereld ontzeggen. Ik doe weliswaar nooit een verwarming aan, rij geen auto, ben vegetariër (vlees kost, voor dezelfde voedingswaarde, 12 keer de hoeveelheid energie die nodig is om vergelijkbaar vegetarisch voedesel te produceren, heb ik me laten vertellen) en ik consumeer zo weinig buiten voedsel en zuurstof om dat ik minder gevaarlijk voor de wereld dan veel andere mensen, maar daardoor ben ik niet gevrijwaard van het feit dat de aarde zonder mij beter af zou zijn.
Dat brengt ons bij oplossing 1: alle mensen moeten dood. Oplossing 1b houdt in dat er heel veel mensen doodgaan, met name mensen die minder hard nodig zijn voor de wereld, zoals economisch en intellectueel armere mensen. Die hebben in veel gevallen ook nog een grotere ecologische voetafdruk, dus dan is het helemaal 'kassa'. Oplossing 1c, langzaam aan gaan we naar de minder immorele opties, is het beperken van uitbreiding van de bevolking door de West-Europese standaard van kleine gezinnen of de Chinese gedwongen beperking van geboortes te exporteren.
De tweede tak oplossingen heeft te maken met het verminderen van de schade aan het milieu die mensen veroorzaken. Daaronder valt een aardig rijtje met bekende milieubewuste handelingen zoals recycelen van afval, het gebruik van het openbaar vervoer, het goed isoleren van huizen en het rijden in auto's met hybride aandrijving omdat die zo zuinig zijn. Let wel dat deze oplossingenboom minder effectief is dan de eerste. Hij is alleen populairder, daar houdt het voordeel op. Ik zal ook wel toegeven dat ik openlijk mijn voorkeur voor de tweede set oplossingen zal uitdragen omdat ik er evolutionair belang bij heb een goed mens te lijken/zijn.
Voor mijn slotakkoord in dit verhaal leg ik even de spreekwoordelijke loep over die laatste zin. Dat evolutionair belang leeft bij ons allen en vergalt de kans op efficiënte oplossingen op de problemen in wereld omdat ons persoonlijke voortbestaan belangrijker is dan het grote goed van de mensheid en de wereld, zelfs al zou je denken dat die dingen hetzelfde zijn. Maar dan loop je tegen een oud axioma van zelfzuchtigheid aan: het geeft niet als we er allemaal aan gaan, als ik maar als laatste ga. "Het milieuprobleem als televisie-spelshow."
Hugo Maat
10.5.10
Esnesnon 10/11-5-10
Ik dacht: 'Weer eens wat anders.'
Vorige week woensdag, op vijf mei, zat ik in de bus naar Berlijn. 65 jaar daarvoor, voorlopig nog genoeg om met pensioen te gaan, werd de capitulatie van Duitse troepen in Nederland officieel. Het is me een partij toevallig, dit alles. Hetzelfde geldt voor mijn terugkeer in Nederland over de Duitse grens, een dag voor het zeventig-jarige jubileum van de Duitse inval in Nederland. Ik zou er bijna opmerkingen over gaan maken, zo komisch is het.
Ik heb ongeveer vier dagen doorgebracht in Duitsland. Aanzienlijk veel tijd was in een bus, te weinig tijd was in een bed, precies genoeg tijd was aan een bar, en teveel tijd werd doorgebracht al twijfelend over verschillende zaken aangaande romantiek. Kortom, ik was geheel in mijn element als kunstenaar. Dan moet je nagaan dat ik ook nog eens muziek gemaakt heb in die dagen.
-Mijn linkeroog brandt en jeukt, al meer dan een dag. Het neemt af, maar ik maak me nog steeds licht zorgen. Ik hou mezelf voor dat ik mijn ogen gewoon teveel gebruikt heb. Je zou kunnen aanvullen dat ik meer andere delen van mijn lichaam aan het werk had moeten zetten, of dat ik mijn ogen minder had moeten laten doen. Beter vind ik het om de gehele Berlijn-reis te zien als geslaagd in wat zij zelf is. Dat is verstandiger dan een activiteit van meerdere dagen geforceerd te meten aan een onbekend ideaal.-
Berlijn is een stad die ik niet zal proberen te beschrijven in één blogpost. Ik ben bang dat ik eerst een decennium langer zal moeten leven en er een roman over moet schrijven. Tot die tijd kom ik niet verder dan de beschrijving van een vriend, wiens visie ongenuanceerd maar wel eerlijk was: de stad is schizofreen, getraumatiseerd en gewoon kapot. Berlijn is mijn reden om de laatste honderd jaar van de menselijke geschiedenis te haten. Alle dystopische werken zijn fictie gebaseerd op een waargebeurd verhaal, waarvan ik het decor heb mogen zien. Ik heb mijn handen en schoenen gezet op stenen waar meer mensen om gestorven zijn en geleden hebben dan menselijk bevattingsvermogen kan voorstellen. Kort gezegd voel ik me er niet erg vrolijk over.
De grenzen van het menselijk vermogen om lijden te omvatten ken ik nu iets beter. Vorige week woensdag, vijf mei, is de moeder van mijn moeder overleden, na een lange tijd op het randje te hebben gezeten. Ik hoorde het twee dagen later, omdat ik mijn telefoon in Berlijn niet opnam en mijn moeder de organisatie had gebeld. Een man of zes, zeven, kwam het te weten, voor de rest heb ik het voor mezelf gehouden om de gezelligheid van de reis niet te verstoren. Om maar te zwijgen over de eerder genoemde romantische aangelegenheden. Ik zal het nog sterker zeggen: ik heb mijn schouders opgehaald, de situatie gerelativeerd en grappen gemaakt. Dat werd mogelijk gemaakt door mijn beste vriend en mijn officieuze oudere zus, die allebei een eenvoudige en eerlijke steun boden toen ik evengoed ook in een solitaire stemming had kunnen verzakken.
De laatste twee dagen Berlijn werd de situatie niet meer benoemd en ik werkte de herinnering zo snel mogelijk uit de directe sociale kring weg. Ik verstop dat soort menselijke trekjes het liefst snel als ik ook nog iemand moet wezen en voorstellen. Dat werkte aardig. Vandaag en morgen (of gisteren) kom ik er niet meer onderuit: ik moet me onder familie begeven en rouwen. De dood, ditmaal niet ikzelf, zal door alle gesprekken zweven, in iedere gezichtsuitdrukking te zien zijn, met mij mee de kist dragen, de bloemen leggen, 's ochtends zijn pak op komen halen bij zijn moeder die het klaar had gelegd, een dankwoord uitspreken aan de verzorgsters van het bejaardentehuis, vertellen wie mijn oma was, huilen, achteraf een kopje thee drinken en bovenal zal hij naast mij aan de piano zitten.
Ik ben vóór alles een romanticus. De Dood fluistert mijn naam en streelt zachtjes mijn gelaat, biedt me de koele drank van stof en tranen aan. Overal waar ik ga houdt de Kunst mij gezelschap, aan mijn linkerzijde. We staan hand in hand, soms leidt zij, soms ik. De Geschiedenis kijkt me in het voorbijgaan aan met een ondoorgrondelijke blik, en het beeld van haar terwijl zij haar dekens voor me openslaat keert kort terug voor mijn innerlijk oog.
De romanticus weet zich in dergelijk gezelschap, met zoveel verleidingen, haast niet meer voor de voeten van de Liefde te werpen. Is dat zijn gemis? Ik zou zoiets niet zeggen van een man met drie beeldschone minnaressen.
Hugo Maat
Vorige week woensdag, op vijf mei, zat ik in de bus naar Berlijn. 65 jaar daarvoor, voorlopig nog genoeg om met pensioen te gaan, werd de capitulatie van Duitse troepen in Nederland officieel. Het is me een partij toevallig, dit alles. Hetzelfde geldt voor mijn terugkeer in Nederland over de Duitse grens, een dag voor het zeventig-jarige jubileum van de Duitse inval in Nederland. Ik zou er bijna opmerkingen over gaan maken, zo komisch is het.
Ik heb ongeveer vier dagen doorgebracht in Duitsland. Aanzienlijk veel tijd was in een bus, te weinig tijd was in een bed, precies genoeg tijd was aan een bar, en teveel tijd werd doorgebracht al twijfelend over verschillende zaken aangaande romantiek. Kortom, ik was geheel in mijn element als kunstenaar. Dan moet je nagaan dat ik ook nog eens muziek gemaakt heb in die dagen.
-Mijn linkeroog brandt en jeukt, al meer dan een dag. Het neemt af, maar ik maak me nog steeds licht zorgen. Ik hou mezelf voor dat ik mijn ogen gewoon teveel gebruikt heb. Je zou kunnen aanvullen dat ik meer andere delen van mijn lichaam aan het werk had moeten zetten, of dat ik mijn ogen minder had moeten laten doen. Beter vind ik het om de gehele Berlijn-reis te zien als geslaagd in wat zij zelf is. Dat is verstandiger dan een activiteit van meerdere dagen geforceerd te meten aan een onbekend ideaal.-
Berlijn is een stad die ik niet zal proberen te beschrijven in één blogpost. Ik ben bang dat ik eerst een decennium langer zal moeten leven en er een roman over moet schrijven. Tot die tijd kom ik niet verder dan de beschrijving van een vriend, wiens visie ongenuanceerd maar wel eerlijk was: de stad is schizofreen, getraumatiseerd en gewoon kapot. Berlijn is mijn reden om de laatste honderd jaar van de menselijke geschiedenis te haten. Alle dystopische werken zijn fictie gebaseerd op een waargebeurd verhaal, waarvan ik het decor heb mogen zien. Ik heb mijn handen en schoenen gezet op stenen waar meer mensen om gestorven zijn en geleden hebben dan menselijk bevattingsvermogen kan voorstellen. Kort gezegd voel ik me er niet erg vrolijk over.
De grenzen van het menselijk vermogen om lijden te omvatten ken ik nu iets beter. Vorige week woensdag, vijf mei, is de moeder van mijn moeder overleden, na een lange tijd op het randje te hebben gezeten. Ik hoorde het twee dagen later, omdat ik mijn telefoon in Berlijn niet opnam en mijn moeder de organisatie had gebeld. Een man of zes, zeven, kwam het te weten, voor de rest heb ik het voor mezelf gehouden om de gezelligheid van de reis niet te verstoren. Om maar te zwijgen over de eerder genoemde romantische aangelegenheden. Ik zal het nog sterker zeggen: ik heb mijn schouders opgehaald, de situatie gerelativeerd en grappen gemaakt. Dat werd mogelijk gemaakt door mijn beste vriend en mijn officieuze oudere zus, die allebei een eenvoudige en eerlijke steun boden toen ik evengoed ook in een solitaire stemming had kunnen verzakken.
De laatste twee dagen Berlijn werd de situatie niet meer benoemd en ik werkte de herinnering zo snel mogelijk uit de directe sociale kring weg. Ik verstop dat soort menselijke trekjes het liefst snel als ik ook nog iemand moet wezen en voorstellen. Dat werkte aardig. Vandaag en morgen (of gisteren) kom ik er niet meer onderuit: ik moet me onder familie begeven en rouwen. De dood, ditmaal niet ikzelf, zal door alle gesprekken zweven, in iedere gezichtsuitdrukking te zien zijn, met mij mee de kist dragen, de bloemen leggen, 's ochtends zijn pak op komen halen bij zijn moeder die het klaar had gelegd, een dankwoord uitspreken aan de verzorgsters van het bejaardentehuis, vertellen wie mijn oma was, huilen, achteraf een kopje thee drinken en bovenal zal hij naast mij aan de piano zitten.
Ik ben vóór alles een romanticus. De Dood fluistert mijn naam en streelt zachtjes mijn gelaat, biedt me de koele drank van stof en tranen aan. Overal waar ik ga houdt de Kunst mij gezelschap, aan mijn linkerzijde. We staan hand in hand, soms leidt zij, soms ik. De Geschiedenis kijkt me in het voorbijgaan aan met een ondoorgrondelijke blik, en het beeld van haar terwijl zij haar dekens voor me openslaat keert kort terug voor mijn innerlijk oog.
De romanticus weet zich in dergelijk gezelschap, met zoveel verleidingen, haast niet meer voor de voeten van de Liefde te werpen. Is dat zijn gemis? Ik zou zoiets niet zeggen van een man met drie beeldschone minnaressen.
Hugo Maat
4.5.10
Esnesnon 4-5-10
Goedemorgen.
Those fingers in my hair, that sly, 'come hither' stare, that strips my conscious bare: it's witchcraft.
Amerikaanse wetenschappers hebben aangetoond (mag je zelf in alle rust opzoeken als je me niet gelooft, hoewel het misschien productiever is om je twijfels te plaatsen bij de onderzoekers) dat mensen sneller financiële risico's nemen als ze van een vrouw een klopje op de rug gehad hebben. Dit zou namelijk komen door een onderbewust verband met het aanmoedigende gebaar van een opvoedende moeder aan haar kind. Zowel mannen als vrouwen zijn hier gevoelig voor. (Guten Morgen Herr Freud, welch eine Überrasschung, dass ich Sie hier sehe. Ich glaubte, Sie sind schon vor Jahren gestorben.)
Wat ik hiermee wil zeggen, alweer, is dat de menselijke geest feilbaar en plooibaar is. Daar kan ik uitstekend mee leven, moet u weten, ik zie het zelfs maar al te graag als een gegeven dat ik uit kan buiten. De onfortuinlijke implicatie is echter dat ik als mens ook gevoelig ben voor allerlei manipulaties. Daar word ik zelf een beetje naar van. Ik ben bang voor de zwakte van mijn natuur en mensen die eventueel gebruik maken van die zwaktes.
Ik heb maar één oplossing voor ogen: het weigeren van klopjes op de rug onder alle omstandigheden. Ik wil geen trucjes, geen foefjes, anders gaat de deal niet door. Glimlach niet naar me, laat uw handpalmen niet zien, leg geen nadruk op bepaalde woorden en doe alstublieft geen verleidelijke luchtjes op. Als ik namelijk opgeschrikt raak heb ik twee opties, zijnde de benen nemen of u naar de keel vliegen, wat onze Angelsaksische overburen fight or flight noemen.
And I've got no defence for it, the heat is too intense for it, what good can common sense for it do?
Mijn angst en afkeer van anderen is beperkt tot mensen, en dan met name de mensen van ongeveer gelijke denkniveaux of geaardheid. Dat komt omdat ik mijzelf er meer in herken, en met mijzelf voornamelijk mijn zwaktes. Naarmate ik voortschrijd door het kuddedierenbestaan leer ik steeds beter de onvolkomenheden van onze soort kennen en keer op keer word ik er ook pijnlijk aan herinnerd dat ik in een spiegel van vlees en bloed kijk, naar mijn evenbeeld. Als ik de mens bestudeer, bestudeer ik automatisch mijzelf. Als ik de mens vrees, vrees ik mijzelf.
Als ik de mens verfoei, verfoei ik mijzelf. Ik haat hetgene dat niet alleen buiten mij bestaat maar ook eigen aan mijzelf is, dat ten grondslag ligt aan mijn wezen in vele, zo niet alle opzichten. Wat een idioot bestaan leef ik dan. Wat kan een misanthroop in hemelsnaam beginnen? Hij kan nooit de mens ontvluchten omdat hij die altijd met zich mee draagt.
Een wijs mens is een filantroop. Wie houdt van mensen, ondanks of misschien juist door de gebreken, weet ook van zichzelf te houden. Diegene zal leven in rust, vrede en geluk. Heb uw naaste lief zoals uzelf, want hij ís uzelf.
Hugo Maat
'Cause, it's witchcraft! Wicked witchcraft! And although I know, it's strictly taboo... When you arouse the need in me, my heart says: 'Yes indeed!' in me, proceed with what you're leading me too!
Those fingers in my hair, that sly, 'come hither' stare, that strips my conscious bare: it's witchcraft.
Amerikaanse wetenschappers hebben aangetoond (mag je zelf in alle rust opzoeken als je me niet gelooft, hoewel het misschien productiever is om je twijfels te plaatsen bij de onderzoekers) dat mensen sneller financiële risico's nemen als ze van een vrouw een klopje op de rug gehad hebben. Dit zou namelijk komen door een onderbewust verband met het aanmoedigende gebaar van een opvoedende moeder aan haar kind. Zowel mannen als vrouwen zijn hier gevoelig voor. (Guten Morgen Herr Freud, welch eine Überrasschung, dass ich Sie hier sehe. Ich glaubte, Sie sind schon vor Jahren gestorben.)
Wat ik hiermee wil zeggen, alweer, is dat de menselijke geest feilbaar en plooibaar is. Daar kan ik uitstekend mee leven, moet u weten, ik zie het zelfs maar al te graag als een gegeven dat ik uit kan buiten. De onfortuinlijke implicatie is echter dat ik als mens ook gevoelig ben voor allerlei manipulaties. Daar word ik zelf een beetje naar van. Ik ben bang voor de zwakte van mijn natuur en mensen die eventueel gebruik maken van die zwaktes.
Ik heb maar één oplossing voor ogen: het weigeren van klopjes op de rug onder alle omstandigheden. Ik wil geen trucjes, geen foefjes, anders gaat de deal niet door. Glimlach niet naar me, laat uw handpalmen niet zien, leg geen nadruk op bepaalde woorden en doe alstublieft geen verleidelijke luchtjes op. Als ik namelijk opgeschrikt raak heb ik twee opties, zijnde de benen nemen of u naar de keel vliegen, wat onze Angelsaksische overburen fight or flight noemen.
And I've got no defence for it, the heat is too intense for it, what good can common sense for it do?
Mijn angst en afkeer van anderen is beperkt tot mensen, en dan met name de mensen van ongeveer gelijke denkniveaux of geaardheid. Dat komt omdat ik mijzelf er meer in herken, en met mijzelf voornamelijk mijn zwaktes. Naarmate ik voortschrijd door het kuddedierenbestaan leer ik steeds beter de onvolkomenheden van onze soort kennen en keer op keer word ik er ook pijnlijk aan herinnerd dat ik in een spiegel van vlees en bloed kijk, naar mijn evenbeeld. Als ik de mens bestudeer, bestudeer ik automatisch mijzelf. Als ik de mens vrees, vrees ik mijzelf.
Als ik de mens verfoei, verfoei ik mijzelf. Ik haat hetgene dat niet alleen buiten mij bestaat maar ook eigen aan mijzelf is, dat ten grondslag ligt aan mijn wezen in vele, zo niet alle opzichten. Wat een idioot bestaan leef ik dan. Wat kan een misanthroop in hemelsnaam beginnen? Hij kan nooit de mens ontvluchten omdat hij die altijd met zich mee draagt.
Een wijs mens is een filantroop. Wie houdt van mensen, ondanks of misschien juist door de gebreken, weet ook van zichzelf te houden. Diegene zal leven in rust, vrede en geluk. Heb uw naaste lief zoals uzelf, want hij ís uzelf.
Hugo Maat
'Cause, it's witchcraft! Wicked witchcraft! And although I know, it's strictly taboo... When you arouse the need in me, my heart says: 'Yes indeed!' in me, proceed with what you're leading me too!
27.4.10
Esnesnon 27-4-10
Oh the times, they aren't a changing.
Ik weet niet zo goed hoe ik de volgende alinea moet koppelen aan iets dat ik vandaag wil opschrijven, dus ik vermoed dat het thematisch gezien er niets mee van doen heeft. Hetzelfde geldt overigens voor de titel.
Vandaag had ik een college over de invloed van de Beatles op de wereldgeschiedenis. Dit college heeft de standaard van vreemdheid (van 350 KiloWhuhs), gezet door het college over de invloed van thee over de wereldgeschiedenis, verslagen met een gehalte van ongeveer 417 KiloWhuhs. Ik heb zelden zovaak mijn hoofd tegen tafeltjes voor collegebanken geslagen in één college. En de Stones zijn toch beter.
(Deze overgang is ongeveer zo soepel en natuurlijk als het aanleggen van de Noord-Zuidlijn.)
Mensen die luid praten in treinen, tijdens colleges (m.u.v. de mensen die iets zinnigs over het onderwerp zeggen), tijdens concerten, op straat midden in de nacht, mensen die hun muziek zo hard zetten dat het drie straten verderop te horen is (that includes those cottonpicking concerts on days like the fifth of May), mensen die links op een roltrap staan om de mensen met haast te blokkeren, mensen die klagen omdat de liften in een bibliotheek te ver van elkaar af staan voor hun rolstoelgemak, mensen die hun draagbare muziek zo hard zetten dat je uit hun oordoppen mee kan luisteren over meters afstand en iedereen die stemt op politieke partijen zonder na te gaan wat de wezenlijke standpunten zijn vind ik stom. Ze moeten grote wijzigingen aanbrengen in hun gedrag, en niet alleen op de genoemde punten. Waarom? Omdat ze zichzelf maar vooral anderen belemmeren.
Wat geeft mij het recht om het gedrag van intellectuelen op te dringen aan de rest van de wereld? Niets natuurlijk. De maatschappelijke bovenklasse balanceert op een smalle lijn van principes die aan de ene kant de intellectuelen verplichten om mensen te helpen met hun ellendige leven en aan de andere kant de bovenlaag verplicht om haar superioriteit vol te houden om superieur te zijn. Dat laatste is iets ingewikkelder dan dat ik het hier stel.
De reden echter voor de wereld om het gedrag van intellectuelen over te nemen, de verstandige reden (hier begint de vicieuze cirkel van de verdoemenis van de idiotenklasse, in marxistische kringen ook wel bekend als het proletariaat), is het simpele feit dat de intellectuele weg de goede weg is. Dat baseer ik op het feit dat intellectuelen langere en gezondere levens leiden. Om de statistiek aan te halen en wetenschappelijke ondersteuning voor die claim te leveren zou ik mezelf moeten exerceren en zou deze post niet stroken met de hoofdboodschap van dit blog, dus dat zal ik niet doen. Je mag het rustig zelf uitzoeken, mocht je dat willen, maar het maakt me niet uit. Je hoeft me ook helemaal niet te geloven, want daar doe ik het niet om. Langer, maar vooral gezonder leven is voor de overgrote meerderheid van de bevolking een goed streven, maar er wordt geen verstandige levensstijl aan gekoppeld, waardoor het niet gebeurt. Is het dan de schuld van de elite dat ze elitair zijn, gezien het feit dat ze lang en gelukkig leven en hun kinderen opvoeden om hetzelfde te kunnen doen, of van de 'gewone burger' omdat ze weigeren mee te doen aan de verstandige koers, in weerwil van het gezonde verstand?
Of ben ik nu de paus aan het bekeren tot het katholicisme? Ik vermoed van wel. Verdomde vicieuze cirkel.
Hugo Maat
Ik weet niet zo goed hoe ik de volgende alinea moet koppelen aan iets dat ik vandaag wil opschrijven, dus ik vermoed dat het thematisch gezien er niets mee van doen heeft. Hetzelfde geldt overigens voor de titel.
Vandaag had ik een college over de invloed van de Beatles op de wereldgeschiedenis. Dit college heeft de standaard van vreemdheid (van 350 KiloWhuhs), gezet door het college over de invloed van thee over de wereldgeschiedenis, verslagen met een gehalte van ongeveer 417 KiloWhuhs. Ik heb zelden zovaak mijn hoofd tegen tafeltjes voor collegebanken geslagen in één college. En de Stones zijn toch beter.
(Deze overgang is ongeveer zo soepel en natuurlijk als het aanleggen van de Noord-Zuidlijn.)
Mensen die luid praten in treinen, tijdens colleges (m.u.v. de mensen die iets zinnigs over het onderwerp zeggen), tijdens concerten, op straat midden in de nacht, mensen die hun muziek zo hard zetten dat het drie straten verderop te horen is (that includes those cottonpicking concerts on days like the fifth of May), mensen die links op een roltrap staan om de mensen met haast te blokkeren, mensen die klagen omdat de liften in een bibliotheek te ver van elkaar af staan voor hun rolstoelgemak, mensen die hun draagbare muziek zo hard zetten dat je uit hun oordoppen mee kan luisteren over meters afstand en iedereen die stemt op politieke partijen zonder na te gaan wat de wezenlijke standpunten zijn vind ik stom. Ze moeten grote wijzigingen aanbrengen in hun gedrag, en niet alleen op de genoemde punten. Waarom? Omdat ze zichzelf maar vooral anderen belemmeren.
Wat geeft mij het recht om het gedrag van intellectuelen op te dringen aan de rest van de wereld? Niets natuurlijk. De maatschappelijke bovenklasse balanceert op een smalle lijn van principes die aan de ene kant de intellectuelen verplichten om mensen te helpen met hun ellendige leven en aan de andere kant de bovenlaag verplicht om haar superioriteit vol te houden om superieur te zijn. Dat laatste is iets ingewikkelder dan dat ik het hier stel.
De reden echter voor de wereld om het gedrag van intellectuelen over te nemen, de verstandige reden (hier begint de vicieuze cirkel van de verdoemenis van de idiotenklasse, in marxistische kringen ook wel bekend als het proletariaat), is het simpele feit dat de intellectuele weg de goede weg is. Dat baseer ik op het feit dat intellectuelen langere en gezondere levens leiden. Om de statistiek aan te halen en wetenschappelijke ondersteuning voor die claim te leveren zou ik mezelf moeten exerceren en zou deze post niet stroken met de hoofdboodschap van dit blog, dus dat zal ik niet doen. Je mag het rustig zelf uitzoeken, mocht je dat willen, maar het maakt me niet uit. Je hoeft me ook helemaal niet te geloven, want daar doe ik het niet om. Langer, maar vooral gezonder leven is voor de overgrote meerderheid van de bevolking een goed streven, maar er wordt geen verstandige levensstijl aan gekoppeld, waardoor het niet gebeurt. Is het dan de schuld van de elite dat ze elitair zijn, gezien het feit dat ze lang en gelukkig leven en hun kinderen opvoeden om hetzelfde te kunnen doen, of van de 'gewone burger' omdat ze weigeren mee te doen aan de verstandige koers, in weerwil van het gezonde verstand?
Of ben ik nu de paus aan het bekeren tot het katholicisme? Ik vermoed van wel. Verdomde vicieuze cirkel.
Hugo Maat
Abonneren op:
Posts (Atom)
Posts
