Hoo boy.
Je kunt het de blues noemen, of een luxeprobleem. Je kunt iemand een uitzonderlijk persoon noemen of een freak. Je kunt iemand gelijk geven met een grap of uitfoeteren en afdanken ermee. Je kunt iets leuke muziek noemen of, ik citeer: 'Bonkie-bonkie takkeherrie.' Zwarte kousen tot de knieën onder een korte broek, ja of nee. Een computer is een toverkassie, of een gestandaardiseerd meubelstuk dat dermate vanzelfsprekend is, samen met alle toepassingen, dat er niet meer verbaasd op gereageerd wordt. 'Eet een koe gras?' Je gevoelige periode is voorbij, of je zit er middenin zonder het in te zien.
Daar zal je hem hebben. Zelfreflectie en herkenning van het zelf zijn sleutels tot... iets. Een beter leven, vind ik zelf. Het is een groter leven, een wijzer leven. Het is een dergelijke verdieping van je eigen systeem dat alle deterministen tot dusver klem komen te zitten, inclusief ikzelf. Zelfreflectie is noodzakelijk voor moderne filosofie. Het onderscheidt gewone mensen van bijzondere mensen, goede leraren van 'meh', mensen die ik mag van mensen die er niet bijzonder toe doen, kunst van een kunstje.
Het is geen kwestie van leeftijd, omdat de meerderheid van de mensen deze fase van geestelijke ontwikkeling naar mijn mening nooit bereikt. Het is in de eerste plaats een zekere mate van kunstzinnige of filosofische vorming en misschien een deel ervoor dat ik niet kan identificeren. Is het alleen een kwestie van een deficiënte vooropleiding, of zijn er werkelijk mensen die al dan niet het in zich hebben om een bepaald niveau te behalen? Ikzelf ben rabiaat tegen de 'nature' kant van het nature-nurture debat, maar niet uit rationele overweging. Ik prefereer de illusie van de vrijheid van ieder mens om... oh help, laten we eerlijk wezen. Ik kan het niet laten. Het nadeel van zelfreflectie is dat ik goed bewust ben van het giftige afval in mijn gedachtegoed. Het liefst heb ik natuurlijk dat iedereen mijn idealen deelt en ben ik van mening dat mijn levenswijze de best mogelijke is. Met de vrijheid van de mens bedoel ik in feite niets anders dan de keuze van de mens voor mijn zaak in plaats van een andere. Zwak en arrogant. Het is de zelfreflectie die mij houdt waar ik thuishoor, in een blog, hatelijke rommel over het internet uitspuwend. Ik veracht mezelf zo nu en dan, niets van aantrekken a.u.b. (Moet hier nog een punt extra achter?)
Hugo Maat
26.6.10
24.6.10
Esnesnon 24-6-10
Raspberry heaven! Draag vleugels in je hart en geef je gevoelens over aan de wind.
Sorry.
Goed, ik kan met uitgestreken hart aan de vakantie beginnen. Alweer. Om preciezer te zijn, ik beleef het een keer extra. Maar belevenis doet vreemde dingen met ongrijpbare zaken. Het is belevenis die chemische dan wel biologische processen omzet in de traan die je laat om de verscheurde wasbeer in de doornstruiken of de vrije val in je hart en spijsverteringsorganen, om maar wat extremen te noemen. (En de waarheid bevindt zich tussen twee extremen in. De mate van extremisme in deze twee onjuistheden met kernen van waarheid in deze opvatting verschilt tussen mensen.)
Mijn hart maakt sprongetjes. Dit komt door up-beat, droomachtige liedjes en leuke boeken, door mezelf opvouwen in een bureaustoel als een luie kat, het afdoen van mijn nieuwe horloge en de aanwezigheid van een zomerse nestgeur om me heen. Ik word vooral vrolijk van het idee van spoedige hereniging met twee mensen. De één heb ik iets meer dan een week niet gezien en daarvoor nog nooit. Scheiding van iemand die je nog maar net kent is altijd pijnlijk. Afwezigheid van een oude vriend kan je nog wel verdragen, maar het missen van iemand die nog maar net in je leven is kan veel moeilijker zijn. Vandaar dat het idee van weerzien mij zo vrolijk maakt. De ander met wie ik verwacht herenigd te worden heeft twee jaar geleden ongeveer de hoop opgegeven ooit weer in contact met mij te staan, na herhaalde mislukte pogingen van haar kant, kwam ik drie dagen geleden achter. Dat weerzien zal helemaal zoet smaken, denk ik.
Niet dat mijn hart niets dan vreugde bevat. Naast de anticipatie van weerzien is er ook altijd afscheid en gemis zonder duidelijk vooruitzicht van hereniging. Maar die gevoelens overheersen nu niet. Ik weet niet waarom. Ik begrijp mijn hart niet. Biologie is nooit mijn sterke kant geweest.
Hugo Maat
Sorry.
Goed, ik kan met uitgestreken hart aan de vakantie beginnen. Alweer. Om preciezer te zijn, ik beleef het een keer extra. Maar belevenis doet vreemde dingen met ongrijpbare zaken. Het is belevenis die chemische dan wel biologische processen omzet in de traan die je laat om de verscheurde wasbeer in de doornstruiken of de vrije val in je hart en spijsverteringsorganen, om maar wat extremen te noemen. (En de waarheid bevindt zich tussen twee extremen in. De mate van extremisme in deze twee onjuistheden met kernen van waarheid in deze opvatting verschilt tussen mensen.)
Mijn hart maakt sprongetjes. Dit komt door up-beat, droomachtige liedjes en leuke boeken, door mezelf opvouwen in een bureaustoel als een luie kat, het afdoen van mijn nieuwe horloge en de aanwezigheid van een zomerse nestgeur om me heen. Ik word vooral vrolijk van het idee van spoedige hereniging met twee mensen. De één heb ik iets meer dan een week niet gezien en daarvoor nog nooit. Scheiding van iemand die je nog maar net kent is altijd pijnlijk. Afwezigheid van een oude vriend kan je nog wel verdragen, maar het missen van iemand die nog maar net in je leven is kan veel moeilijker zijn. Vandaar dat het idee van weerzien mij zo vrolijk maakt. De ander met wie ik verwacht herenigd te worden heeft twee jaar geleden ongeveer de hoop opgegeven ooit weer in contact met mij te staan, na herhaalde mislukte pogingen van haar kant, kwam ik drie dagen geleden achter. Dat weerzien zal helemaal zoet smaken, denk ik.
Niet dat mijn hart niets dan vreugde bevat. Naast de anticipatie van weerzien is er ook altijd afscheid en gemis zonder duidelijk vooruitzicht van hereniging. Maar die gevoelens overheersen nu niet. Ik weet niet waarom. Ik begrijp mijn hart niet. Biologie is nooit mijn sterke kant geweest.
Hugo Maat
22.6.10
Esnesnon 22-6-10
Heb ik reeds opgemerkt dat ik de tweehonderd posts gepasseerd ben? Zie de onderstaande post voor mijn korte relaas over ijdelheid en de post in kwestie, voor het geval een uit de lucht gegrepen nummer enige betekenis voor je heeft. Ik zal waken voor je dolende schim.
Ik ben er achter gekomen dat ik verrekte veel op mijn moeder lijk, wat altijd een vreemde ontdekking is met een wrange bijsmaak. Het begint met het simpele feit dat we allebei intellectueel elitair zijn. Dat was een deel dat mij al bekend was sinds ik zelf mij tot die elite begon te rekenen. Daar komt bij dat we allebei een voorliefde voor het dolce far niente koesteren, hoewel ik daar iets bedrevener in ben en het ook meer beoefen. Voor alle vragen over het concept van dolce far niente, een cruciaal onderdeel van mijn levensbeschouwing, kan ik u van harte de Lof der Luiheid aanbevelen, ofwel In Praise of Idleness, van het meesterbrein achter de (momenteel nog onuitgevoerde) luie revolutie, Tom Hodgkinson. Het derde punt van overeenkomst is een zekere mate van kalm nonconformisme. Om dit uit te leggen spring ik over naar een nieuwe alinea. Op deze wijze wijzig ik mijn onderwerp halverwege de tekst, wat mijns inziens wel past bij dit blog.
Helaas kon ik gedurende het schrijven van die witregel niet het plaatje vinden van een groep 'goths' die door hun zwarte make-up naar de camera staren, met het onderschrift 'We are nonconformists, that is why we all look the same.' Het was toepasselijk geweest. Ik vertrouw op uw eigen fantasie voor de illustratie. Welnu, nonconformisme is niet hetgeen dat al die subculturen doen. Ze kunnen het zoveel zeggen als ze willen. In dat opzicht lijken ze wel op die halvegaren die beweren dat anarchie inhoudt dat iedereen handelt naar eigen believen. Nonconformisme kun je niet van iemand leren, niet direct. Het heeft geen dogma, geen leider, geen facebook-pagina, geen vlag, geen uniform en geen eigen politieke partij. In de stijl van Gödel is nonconformisme vooral iets niet. Wat er overblijft is iets dat in essentie ook een afwezigheid is: vrijheid. Geen abstracte vrijheid zoals het principe van de vrije wil, die discussie ga ik nu niet aan, maar een politieke, culturele en intellectuele vrijheid. Het is de mogelijkheid niet voor het brede pad te kiezen, dat naar verluidt niet naar de verlossing leidt. Het is de meest menselijke levensstijl op de menukaart van de huidige wereld. Goed, we zijn begonnen als kuddedieren, of sociale wezens, voor de benadering van de Filosoof, maar de mens is nu ver genoeg ontwikkeld, sinds de 'moderne tijd'* om de volgende stap te maken: het maken van een lange neus naar de achterblijvende kuddedieren en iets te beleven. Life is a f*cking adventure!
Hugo Maat
*Geen aanhalingstekens zijn groot genoeg.
Ik ben er achter gekomen dat ik verrekte veel op mijn moeder lijk, wat altijd een vreemde ontdekking is met een wrange bijsmaak. Het begint met het simpele feit dat we allebei intellectueel elitair zijn. Dat was een deel dat mij al bekend was sinds ik zelf mij tot die elite begon te rekenen. Daar komt bij dat we allebei een voorliefde voor het dolce far niente koesteren, hoewel ik daar iets bedrevener in ben en het ook meer beoefen. Voor alle vragen over het concept van dolce far niente, een cruciaal onderdeel van mijn levensbeschouwing, kan ik u van harte de Lof der Luiheid aanbevelen, ofwel In Praise of Idleness, van het meesterbrein achter de (momenteel nog onuitgevoerde) luie revolutie, Tom Hodgkinson. Het derde punt van overeenkomst is een zekere mate van kalm nonconformisme. Om dit uit te leggen spring ik over naar een nieuwe alinea. Op deze wijze wijzig ik mijn onderwerp halverwege de tekst, wat mijns inziens wel past bij dit blog.
Helaas kon ik gedurende het schrijven van die witregel niet het plaatje vinden van een groep 'goths' die door hun zwarte make-up naar de camera staren, met het onderschrift 'We are nonconformists, that is why we all look the same.' Het was toepasselijk geweest. Ik vertrouw op uw eigen fantasie voor de illustratie. Welnu, nonconformisme is niet hetgeen dat al die subculturen doen. Ze kunnen het zoveel zeggen als ze willen. In dat opzicht lijken ze wel op die halvegaren die beweren dat anarchie inhoudt dat iedereen handelt naar eigen believen. Nonconformisme kun je niet van iemand leren, niet direct. Het heeft geen dogma, geen leider, geen facebook-pagina, geen vlag, geen uniform en geen eigen politieke partij. In de stijl van Gödel is nonconformisme vooral iets niet. Wat er overblijft is iets dat in essentie ook een afwezigheid is: vrijheid. Geen abstracte vrijheid zoals het principe van de vrije wil, die discussie ga ik nu niet aan, maar een politieke, culturele en intellectuele vrijheid. Het is de mogelijkheid niet voor het brede pad te kiezen, dat naar verluidt niet naar de verlossing leidt. Het is de meest menselijke levensstijl op de menukaart van de huidige wereld. Goed, we zijn begonnen als kuddedieren, of sociale wezens, voor de benadering van de Filosoof, maar de mens is nu ver genoeg ontwikkeld, sinds de 'moderne tijd'* om de volgende stap te maken: het maken van een lange neus naar de achterblijvende kuddedieren en iets te beleven. Life is a f*cking adventure!
Hugo Maat
*Geen aanhalingstekens zijn groot genoeg.
20.6.10
Esnesnon 20-6-10
Goedemorgen.
Oh, ik ben zo ijdel. Ik ben waanzinnig ijdel. Ook al vertik ik het quotum van de gemiddelde moderne mens te bereiken qua aandacht voor fysieke verschijning in esthetische zin, ofwel hoe ik eruit zie, kan ik het niet laten belang te hechten aan de presentatie van mijzelf voor de grillige woestenij van het publiek. Dit weliswaar niet zozeer op het gebied van mijn uiterlijk maar eerder als het gaat om kunst. Zoals het ieder rechtgeaard omhooggevallen intellectueel betaamt begeef ik mij op kunstzinnig gebied veelal om de schoonheid van de kunsten zelf voor mijn eigen artistieke vermaak, maar soms schep ik genoegen in het blootstellen van dergelijke prestaties aan andere mensachtigen in de ijdele hoop erkenning te verkrijgen. Als een individu van enig organisatorisch inslag mij de kans aanbiedt om in het openbaar mijn vaardigheden ten toon te spreiden weet ik aldus zelden hoe snel ik mijn teken van goedkeuring moet geven. Ik heb het genoegen vandaag te mogen optreden na daar twee dagen geleden voor gevraagd te zijn, zonder zelf enige moeite te hebben hoeven doen. Vanzelfsprekend, gezien de voorgaande tekst, word ik daar erg blij van.
Ondanks wat een eerdere post van mij insinueerde geloof ik dat ik behoorlijk vrolijk ben. Ik luister ook muziek die dat gevoel onderstreept. Mijn stemmingswisselingen, die zich binnen een week kunnen voltrekken, doen mij vermoeden dat ik misschien wel ernstig bipolair ben, dat ik minder moet drinken, of dat ik me op regelmatige basis aanstel. Ik ben niet zeker over dat laatste, net als het eerste en het tweede. Wat betreft mijn humeur denk ik dat er een specifieke verandering in mijn gedrag is die een groot effect teweeg heeft gebracht op dit gebied, zijnde het zonlicht. Ik heb vorige week teveel tijd in duisternis doorgebracht, waar een heel normaal menselijk instinct op inhaakt. Ik spendeer een paar dagen in het licht, in de duinen, buiten op straat, terwijl ik gedurende de verduisterde uren veelal in bed lig, en mijn stemming gaat zienderogen de goede kant op. Of het nu vitamine D, evolutionair bepaald gedrag, mijn nieuw verworven romantische geest of louter toeval is kan ik niet zeggen. Ik zeg alleen: vandaag ben ik zo vrolijk. (Morgen ben ik zo dronken.)
Hugo Maat
Oh, ik ben zo ijdel. Ik ben waanzinnig ijdel. Ook al vertik ik het quotum van de gemiddelde moderne mens te bereiken qua aandacht voor fysieke verschijning in esthetische zin, ofwel hoe ik eruit zie, kan ik het niet laten belang te hechten aan de presentatie van mijzelf voor de grillige woestenij van het publiek. Dit weliswaar niet zozeer op het gebied van mijn uiterlijk maar eerder als het gaat om kunst. Zoals het ieder rechtgeaard omhooggevallen intellectueel betaamt begeef ik mij op kunstzinnig gebied veelal om de schoonheid van de kunsten zelf voor mijn eigen artistieke vermaak, maar soms schep ik genoegen in het blootstellen van dergelijke prestaties aan andere mensachtigen in de ijdele hoop erkenning te verkrijgen. Als een individu van enig organisatorisch inslag mij de kans aanbiedt om in het openbaar mijn vaardigheden ten toon te spreiden weet ik aldus zelden hoe snel ik mijn teken van goedkeuring moet geven. Ik heb het genoegen vandaag te mogen optreden na daar twee dagen geleden voor gevraagd te zijn, zonder zelf enige moeite te hebben hoeven doen. Vanzelfsprekend, gezien de voorgaande tekst, word ik daar erg blij van.
Ondanks wat een eerdere post van mij insinueerde geloof ik dat ik behoorlijk vrolijk ben. Ik luister ook muziek die dat gevoel onderstreept. Mijn stemmingswisselingen, die zich binnen een week kunnen voltrekken, doen mij vermoeden dat ik misschien wel ernstig bipolair ben, dat ik minder moet drinken, of dat ik me op regelmatige basis aanstel. Ik ben niet zeker over dat laatste, net als het eerste en het tweede. Wat betreft mijn humeur denk ik dat er een specifieke verandering in mijn gedrag is die een groot effect teweeg heeft gebracht op dit gebied, zijnde het zonlicht. Ik heb vorige week teveel tijd in duisternis doorgebracht, waar een heel normaal menselijk instinct op inhaakt. Ik spendeer een paar dagen in het licht, in de duinen, buiten op straat, terwijl ik gedurende de verduisterde uren veelal in bed lig, en mijn stemming gaat zienderogen de goede kant op. Of het nu vitamine D, evolutionair bepaald gedrag, mijn nieuw verworven romantische geest of louter toeval is kan ik niet zeggen. Ik zeg alleen: vandaag ben ik zo vrolijk. (Morgen ben ik zo dronken.)
Hugo Maat
19.6.10
Esnesnon 19-6-10
Menselijke vooruitgang.
"Ik vind het mooi dat dertig jaar geleden het bekendste woord uit Zuid-Afrika Apartheid was; en nu is het Vuvuzela."
Intussen werk ik al halfhartig aan een nieuwe carnavalshit voor volgend jaar, getiteld Vuvuzela. Ik bedacht het als volgt: het nummer 'Ik heb een toeter op mijn waterscooter' of hoe het ook heet, sloeg wel aan maar was niet een echt succes voor carnaval omdat zo verrekte weinig mensen een waterscooter met goed klinkende toeter hebben. Volgend carnaval hebben echter bijzonder veel mensen in Nederland een vuvuzela waar ze niets meer mee kunnen omdat het WK in Zuid-Afrika voorbij is en waarschijnlijk niet meer terugkomt binnen de levens van degenen die de instrumenten gekocht hebben. Het zou leuk zijn als ze er wat aan hadden met carnaval. Iedereen is dronken, de slechte smaak is reeds tot een soort kunstzinnig ideaal verheven en op het gebied van muziek hoef je totaal niet innovatief of creatief uit de verf te komen. De belangrijkste strofe van het nummer is 'Voulez-vous vuvuzela! *twee keer toeteren op de vuvuzela*'
Maar wacht eens, is dat wel te verenigen? Ben ik niet een elitair, kunstzinnig, hoogdravend intellectueel persoon die compleet hoort te walgen van het gedrag van de plebeëers? Dan zou je zeggen dat ik niet eens aan carnaval moet denken, laat staan dingen ervoor bedenken. Incorrect. Het is juist een geschikte bezigheid voor de hoge heer om manieren te fabriceren om het lagere volk eronder te houden, door ze ongevoelig te maken voor het waardeloze aspect van hun bestaan. Blinde mensen kunnen geen oogkleppen zien, als je begrijpt wat ik bedoel. Een nog edeler sport voor de superieure mens is het gewone volk manipuleren in strijd tegen een andere speler in het spel, of tegen meerderen. Sommige mensen gaan daar heel ver in. Zo ver zelfs dat onze samenleving zich over verloop van tijd heeft geschikt naar dat spel en op die manier ieders leven beïnvloedt. Voetbal is, in termen van manipuleren van het plebs, gigantisch ondergeschikt aan de beoefening van politiek.
Dit is echter geen uitgemaakte strijd. Dit WK zien we al duidelijke tekenen van een jaloerse steek van de wereld van voetbal naar de wereld van politiek. Een strijd van de ene soort onderdrukkende elite tegen de ander, een interdisciplinaire krachtmeting, is op handen. De FIFA tegen de regeringen van de wereld, te beginnen met Zuid-Afrika. Wie wint er? All bets are open. Eén ding staat vast: Nederland komt in ieder geval niet door de halve finale heen, dus ik richt me al op een FIFA-coalitie in plaats van de onzin die we nu hebben.
Hugo Maat
Ps. Fifazela?
"Ik vind het mooi dat dertig jaar geleden het bekendste woord uit Zuid-Afrika Apartheid was; en nu is het Vuvuzela."
Intussen werk ik al halfhartig aan een nieuwe carnavalshit voor volgend jaar, getiteld Vuvuzela. Ik bedacht het als volgt: het nummer 'Ik heb een toeter op mijn waterscooter' of hoe het ook heet, sloeg wel aan maar was niet een echt succes voor carnaval omdat zo verrekte weinig mensen een waterscooter met goed klinkende toeter hebben. Volgend carnaval hebben echter bijzonder veel mensen in Nederland een vuvuzela waar ze niets meer mee kunnen omdat het WK in Zuid-Afrika voorbij is en waarschijnlijk niet meer terugkomt binnen de levens van degenen die de instrumenten gekocht hebben. Het zou leuk zijn als ze er wat aan hadden met carnaval. Iedereen is dronken, de slechte smaak is reeds tot een soort kunstzinnig ideaal verheven en op het gebied van muziek hoef je totaal niet innovatief of creatief uit de verf te komen. De belangrijkste strofe van het nummer is 'Voulez-vous vuvuzela! *twee keer toeteren op de vuvuzela*'
Maar wacht eens, is dat wel te verenigen? Ben ik niet een elitair, kunstzinnig, hoogdravend intellectueel persoon die compleet hoort te walgen van het gedrag van de plebeëers? Dan zou je zeggen dat ik niet eens aan carnaval moet denken, laat staan dingen ervoor bedenken. Incorrect. Het is juist een geschikte bezigheid voor de hoge heer om manieren te fabriceren om het lagere volk eronder te houden, door ze ongevoelig te maken voor het waardeloze aspect van hun bestaan. Blinde mensen kunnen geen oogkleppen zien, als je begrijpt wat ik bedoel. Een nog edeler sport voor de superieure mens is het gewone volk manipuleren in strijd tegen een andere speler in het spel, of tegen meerderen. Sommige mensen gaan daar heel ver in. Zo ver zelfs dat onze samenleving zich over verloop van tijd heeft geschikt naar dat spel en op die manier ieders leven beïnvloedt. Voetbal is, in termen van manipuleren van het plebs, gigantisch ondergeschikt aan de beoefening van politiek.
Dit is echter geen uitgemaakte strijd. Dit WK zien we al duidelijke tekenen van een jaloerse steek van de wereld van voetbal naar de wereld van politiek. Een strijd van de ene soort onderdrukkende elite tegen de ander, een interdisciplinaire krachtmeting, is op handen. De FIFA tegen de regeringen van de wereld, te beginnen met Zuid-Afrika. Wie wint er? All bets are open. Eén ding staat vast: Nederland komt in ieder geval niet door de halve finale heen, dus ik richt me al op een FIFA-coalitie in plaats van de onzin die we nu hebben.
Hugo Maat
Ps. Fifazela?
Abonneren op:
Posts (Atom)
Posts
