Esnesnon 20-6-10

Goedemorgen.

Oh, ik ben zo ijdel. Ik ben waanzinnig ijdel. Ook al vertik ik het quotum van de gemiddelde moderne mens te bereiken qua aandacht voor fysieke verschijning in esthetische zin, ofwel hoe ik eruit zie, kan ik het niet laten belang te hechten aan de presentatie van mijzelf voor de grillige woestenij van het publiek. Dit weliswaar niet zozeer op het gebied van mijn uiterlijk maar eerder als het gaat om kunst. Zoals het ieder rechtgeaard omhooggevallen intellectueel betaamt begeef ik mij op kunstzinnig gebied veelal om de schoonheid van de kunsten zelf voor mijn eigen artistieke vermaak, maar soms schep ik genoegen in het blootstellen van dergelijke prestaties aan andere mensachtigen in de ijdele hoop erkenning te verkrijgen. Als een individu van enig organisatorisch inslag mij de kans aanbiedt om in het openbaar mijn vaardigheden ten toon te spreiden weet ik aldus zelden hoe snel ik mijn teken van goedkeuring moet geven. Ik heb het genoegen vandaag te mogen optreden na daar twee dagen geleden voor gevraagd te zijn, zonder zelf enige moeite te hebben hoeven doen. Vanzelfsprekend, gezien de voorgaande tekst, word ik daar erg blij van.

Ondanks wat een eerdere post van mij insinueerde geloof ik dat ik behoorlijk vrolijk ben. Ik luister ook muziek die dat gevoel onderstreept. Mijn stemmingswisselingen, die zich binnen een week kunnen voltrekken, doen mij vermoeden dat ik misschien wel ernstig bipolair ben, dat ik minder moet drinken, of dat ik me op regelmatige basis aanstel. Ik ben niet zeker over dat laatste, net als het eerste en het tweede. Wat betreft mijn humeur denk ik dat er een specifieke verandering in mijn gedrag is die een groot effect teweeg heeft gebracht op dit gebied, zijnde het zonlicht. Ik heb vorige week teveel tijd in duisternis doorgebracht, waar een heel normaal menselijk instinct op inhaakt. Ik spendeer een paar dagen in het licht, in de duinen, buiten op straat, terwijl ik gedurende de verduisterde uren veelal in bed lig, en mijn stemming gaat zienderogen de goede kant op. Of het nu vitamine D, evolutionair bepaald gedrag, mijn nieuw verworven romantische geest of louter toeval is kan ik niet zeggen. Ik zeg alleen: vandaag ben ik zo vrolijk. (Morgen ben ik zo dronken.)

Hugo Maat