Esnesnon 15-6-10

Goedemiddag.

Ik kwam tot een soort openbaring, afgelopen zaterdag. Niets dan goeds over mijn vrijdagavond, of mijn zondag for that matter, of eigenlijk de invulling van mijn gehele week. In een bui van opperste vermoeidheid, teleurstelling en melodrama besloot ik dat ik op moest houden mezelf kwaad aan te doen. Dat idee is minder onconventioneel, noch op dergelijke basis gestoeld, als de conventionele denkwijzes aan zouden geven. Ik wil daarbij duidelijk stellen dat ik geen nonconformist ben vanuit overtuiging. Antideestablishmentalism.

In de eerste plaats bedoel ik dat lichamelijk. De afgelopen twee weken, pak 'm beet, ben ik bijzonder ongezond aan het leven. Ik slaap weinig en zonder goed schema, ik eet veel minder, ongezonder, en onregelmatiger, terwijl ik niet eens bijzonder lui leef. Ik wijt dat alles aan het feit dat ik met mijn aanstormende vakantie besloot al mijn tijd vol te plannen met leuke dingen om te doen, waardoor alles met elkaar in de weg loopt, ik het drukker heb dan tijdens mijn studiedagen en ik me uiteindelijk helemaal niet goed voel. Het is echt vreemd. Ik ben niet gewend me ongezond te voelen, met uitzondering van die enkele ochtend na een aardige dosis aqua vitae. Het feit dat die gewaarwording nieuw voor me is geeft me het idee dat ik het anders aan moet pakken en dat ik terug moet naar een iets beter leven. Dat wil zeggen dat ik geen last heb van mijn gezondheid terwijl ik leuke dingen probeer te doen.
Slaap is ook zoiets grappigs. Als ik eerder opsta is mijn dag meer waard. Als ik uitslaap krijg ik niet meer energie maar verlies ik mijn hele ochtend en maak ik mijn middag slap om vervolgens de hele avond te zitten gapen en pas laat in een energiekick te geraken waar ik dan niets aan heb. Beter is het om met de zon mee op te zijn, wat natuurlijker is en lichamelijk verantwoorder. Ik heb geen zin om mijn vakantie weg te gooien door al mijn uren slapend of slaperig door te brengen. Per slot van rekening heb ik nog steeds genoeg boeken thuis staan om een fatsoenlijk hunebed van te bouwen, met name de Propyläen, die stuk voor stuk zwaar genoeg zijn om ezels te castreren.

In de tweede plaats moet ik mezelf mentaal wat minder aan gaan doen. Ik ben het spuugzat dat ik me ouder voel dan dat ik ben. Ik ben veel te jong om me te oud te voelen. Ik ben te jong om te denken dat ik kostbare tijd verlies met alles wat ik doe. Het ergste van allemaal is dat ik consequent bezig ben niet naar mezelf te luisteren. Ik volg noch mijn gevoel noch mijn eigen verstand, voor zover iets dergelijks bestaat. Ik doe dingen waar ik achteraf niet vrolijker van word alleen op basis van een ondoordachte, onwillekeurige blindheid. Het feit dat ik dit doe, net als het feit dat ik in staat ben het bij mezelf te constateren maakt me ronduit razend. Ik moet er eigenlijk mee ophouden, maar het is moeilijk.

Alles draagt bij aan dat vreemde gevoel van leegte, de regressie. Het is het gevoel van uit frustratie tegen een muur te willen slaan en het dan niet doen omdat je weet dat het niets uitricht. Het is het gevoel van thuis aan tafel zitten en over de telefoon iemand vertellen dat je op dat moment net in de trein zit en geen tijd hebt voor iets leuks. Het is het gevoel dat iemand gedag tegen je zegt en je vergeet diegene te omhelzen. Het is de loszittende veter die je weigert vast te knopen. Het is de ouder die bezorgd vraagt of er aan de hand is om vervolgens te horen dat alles goed gaat. Het is de traan die weigert te komen. Het is de gezichtsuitdrukking die mensen als chagarijnig interpreteren terwijl het niets anders is dan ontspanning. Het is de iets lichtere streep huid rond mijn pols. Het is het ene biertje waarvan je volhoudt dat het al je vijfde is. Het is het schuldbewuste staren naar een onopgeruimde kast. Het is opstaan, weglopen, terugkomen en weer gaan zitten.

Ik liep door Amsterdam en zag een bordje 'Almere.' Ik herinner me duidelijk dat ik in alle ernst dacht: 'Als ik gewoon ga lopen haal ik het voor de zon weer opkomt.' Regressie is de uren die je te voet doorbrengt, die verdwijnen bij aankomst. Als het ver genoeg gaat is het september in een oogwenk, mocht ik dan nog leven. Het is het toetje over datum dat je achteloos in de vuilnisbak gooit. Een oud advies, om zin te geven aan je leven als die er niet is, wordt verstandiger en onmogelijker met de dag.

Hugo Maat.