Esnesnon 24-6-10

Raspberry heaven! Draag vleugels in je hart en geef je gevoelens over aan de wind.

Sorry.

Goed, ik kan met uitgestreken hart aan de vakantie beginnen. Alweer. Om preciezer te zijn, ik beleef het een keer extra. Maar belevenis doet vreemde dingen met ongrijpbare zaken. Het is belevenis die chemische dan wel biologische processen omzet in de traan die je laat om de verscheurde wasbeer in de doornstruiken of de vrije val in je hart en spijsverteringsorganen, om maar wat extremen te noemen. (En de waarheid bevindt zich tussen twee extremen in. De mate van extremisme in deze twee onjuistheden met kernen van waarheid in deze opvatting verschilt tussen mensen.)

Mijn hart maakt sprongetjes. Dit komt door up-beat, droomachtige liedjes en leuke boeken, door mezelf opvouwen in een bureaustoel als een luie kat, het afdoen van mijn nieuwe horloge en de aanwezigheid van een zomerse nestgeur om me heen. Ik word vooral vrolijk van het idee van spoedige hereniging met twee mensen. De één heb ik iets meer dan een week niet gezien en daarvoor nog nooit. Scheiding van iemand die je nog maar net kent is altijd pijnlijk. Afwezigheid van een oude vriend kan je nog wel verdragen, maar het missen van iemand die nog maar net in je leven is kan veel moeilijker zijn. Vandaar dat het idee van weerzien mij zo vrolijk maakt. De ander met wie ik verwacht herenigd te worden heeft twee jaar geleden ongeveer de hoop opgegeven ooit weer in contact met mij te staan, na herhaalde mislukte pogingen van haar kant, kwam ik drie dagen geleden achter. Dat weerzien zal helemaal zoet smaken, denk ik.

Niet dat mijn hart niets dan vreugde bevat. Naast de anticipatie van weerzien is er ook altijd afscheid en gemis zonder duidelijk vooruitzicht van hereniging. Maar die gevoelens overheersen nu niet. Ik weet niet waarom. Ik begrijp mijn hart niet. Biologie is nooit mijn sterke kant geweest.

Hugo Maat