Esnesnon 22-6-10

Heb ik reeds opgemerkt dat ik de tweehonderd posts gepasseerd ben? Zie de onderstaande post voor mijn korte relaas over ijdelheid en de post in kwestie, voor het geval een uit de lucht gegrepen nummer enige betekenis voor je heeft. Ik zal waken voor je dolende schim.

Ik ben er achter gekomen dat ik verrekte veel op mijn moeder lijk, wat altijd een vreemde ontdekking is met een wrange bijsmaak. Het begint met het simpele feit dat we allebei intellectueel elitair zijn. Dat was een deel dat mij al bekend was sinds ik zelf mij tot die elite begon te rekenen. Daar komt bij dat we allebei een voorliefde voor het dolce far niente koesteren, hoewel ik daar iets bedrevener in ben en het ook meer beoefen. Voor alle vragen over het concept van dolce far niente, een cruciaal onderdeel van mijn levensbeschouwing, kan ik u van harte de Lof der Luiheid aanbevelen, ofwel In Praise of Idleness, van het meesterbrein achter de (momenteel nog onuitgevoerde) luie revolutie, Tom Hodgkinson. Het derde punt van overeenkomst is een zekere mate van kalm nonconformisme. Om dit uit te leggen spring ik over naar een nieuwe alinea. Op deze wijze wijzig ik mijn onderwerp halverwege de tekst, wat mijns inziens wel past bij dit blog.

Helaas kon ik gedurende het schrijven van die witregel niet het plaatje vinden van een groep 'goths' die door hun zwarte make-up naar de camera staren, met het onderschrift 'We are nonconformists, that is why we all look the same.' Het was toepasselijk geweest. Ik vertrouw op uw eigen fantasie voor de illustratie. Welnu, nonconformisme is niet hetgeen dat al die subculturen doen. Ze kunnen het zoveel zeggen als ze willen. In dat opzicht lijken ze wel op die halvegaren die beweren dat anarchie inhoudt dat iedereen handelt naar eigen believen. Nonconformisme kun je niet van iemand leren, niet direct. Het heeft geen dogma, geen leider, geen facebook-pagina, geen vlag, geen uniform en geen eigen politieke partij. In de stijl van Gödel is nonconformisme vooral iets niet. Wat er overblijft is iets dat in essentie ook een afwezigheid is: vrijheid. Geen abstracte vrijheid zoals het principe van de vrije wil, die discussie ga ik nu niet aan, maar een politieke, culturele en intellectuele vrijheid. Het is de mogelijkheid niet voor het brede pad te kiezen, dat naar verluidt niet naar de verlossing leidt. Het is de meest menselijke levensstijl op de menukaart van de huidige wereld. Goed, we zijn begonnen als kuddedieren, of sociale wezens, voor de benadering van de Filosoof, maar de mens is nu ver genoeg ontwikkeld, sinds de 'moderne tijd'* om de volgende stap te maken: het maken van een lange neus naar de achterblijvende kuddedieren en iets te beleven. Life is a f*cking adventure!

Hugo Maat

*Geen aanhalingstekens zijn groot genoeg.