Esnesnon 26-6-10

Hoo boy.

Je kunt het de blues noemen, of een luxeprobleem. Je kunt iemand een uitzonderlijk persoon noemen of een freak. Je kunt iemand gelijk geven met een grap of uitfoeteren en afdanken ermee. Je kunt iets leuke muziek noemen of, ik citeer: 'Bonkie-bonkie takkeherrie.' Zwarte kousen tot de knieën onder een korte broek, ja of nee. Een computer is een toverkassie, of een gestandaardiseerd meubelstuk dat dermate vanzelfsprekend is, samen met alle toepassingen, dat er niet meer verbaasd op gereageerd wordt. 'Eet een koe gras?' Je gevoelige periode is voorbij, of je zit er middenin zonder het in te zien.

Daar zal je hem hebben. Zelfreflectie en herkenning van het zelf zijn sleutels tot... iets. Een beter leven, vind ik zelf. Het is een groter leven, een wijzer leven. Het is een dergelijke verdieping van je eigen systeem dat alle deterministen tot dusver klem komen te zitten, inclusief ikzelf. Zelfreflectie is noodzakelijk voor moderne filosofie. Het onderscheidt gewone mensen van bijzondere mensen, goede leraren van 'meh', mensen die ik mag van mensen die er niet bijzonder toe doen, kunst van een kunstje.

Het is geen kwestie van leeftijd, omdat de meerderheid van de mensen deze fase van geestelijke ontwikkeling naar mijn mening nooit bereikt. Het is in de eerste plaats een zekere mate van kunstzinnige of filosofische vorming en misschien een deel ervoor dat ik niet kan identificeren. Is het alleen een kwestie van een deficiënte vooropleiding, of zijn er werkelijk mensen die al dan niet het in zich hebben om een bepaald niveau te behalen? Ikzelf ben rabiaat tegen de 'nature' kant van het nature-nurture debat, maar niet uit rationele overweging. Ik prefereer de illusie van de vrijheid van ieder mens om... oh help, laten we eerlijk wezen. Ik kan het niet laten. Het nadeel van zelfreflectie is dat ik goed bewust ben van het giftige afval in mijn gedachtegoed. Het liefst heb ik natuurlijk dat iedereen mijn idealen deelt en ben ik van mening dat mijn levenswijze de best mogelijke is. Met de vrijheid van de mens bedoel ik in feite niets anders dan de keuze van de mens voor mijn zaak in plaats van een andere. Zwak en arrogant. Het is de zelfreflectie die mij houdt waar ik thuishoor, in een blog, hatelijke rommel over het internet uitspuwend. Ik veracht mezelf zo nu en dan, niets van aantrekken a.u.b. (Moet hier nog een punt extra achter?)

Hugo Maat