Esnesnon 24-3-08

Goedenavond.

De crêpes zijn harde, knapperige, superdunne schilferkoekjes geworden. De paasdagen komen ten einde en ik heb morgen dus gewoon weer hard gelag op school. Ik voel me ongemakkelijk over iets dat me alleen maar vreugde hoort te bezorgen, en tenslotte had ik vandaag een ontzettend... typisch-ik-dagje. Zoals prinses Kayleigh het zou omschrijven, intellectueel om het intellectuele. Hopeloos kenmerkje van mij, gok ik.

De crêpes waren geïmporteerde, veilig verpakte en flinterdunne pannekoekjes. Ik had ze gekocht in een Franse supermarkt, en er afgelopen eerste paasdag erg van genoten bij een uitgebreide paaslunch. Voor ontbijt waren we nog te duf. We zaten met drie man aan tafel, maar de maaltijd deed vermoeden dat het er meer hoorden te zijn. We hadden asperges, waar ik zelf dol op ben, werden creatief met eieren, chocola, toastjes, een stuk boter in de vorm van een lammetje, dat er nu erg slecht aan toe is zonder hoofd, die crêpes dus, die we ook met zekere vrolijke diversiteit belegden en opaten, en nog iets waar ik even niet op kom. Geen van ons was op zijn paasbest gekleed en er waren geen paastakken. Ook was het weer niet bepaald feestelijk. Maar ik ben hoe dan ook dol op eten en het was vanuit mijn oogpunt weer eens uitstekend geslaagd. De crêpes konden niet terug in de verpakking en zijn nu knapperig. Hopeloos.

Vrolijk Pasen, bij de weg.

Ik word erg ongelukkig van iets waar ik vrolijk van zou moeten worden. De videokaart op mijn computer is stuk, wat ervoor zorgt dat ik er niet al te veel visueels mee kan, zoals gewoon spelletjes spelen. Ik ben een beetje bezorgd over hoe het verder zal gaan, vooral gezien het feit dat ik er niets vanaf weet, mijn broer doet alsof hij er wel iets van af weet maar niet wilt helpen, een nieuwe computer/videokaart even niet in het plaatje komt, en het steeds verder lijkt af te takelen. Ook gewoon filmpjes lijken kuren te krijgen, wat ik een beetje eng vind.
Waarschijnlijk komt het uiteindelijk gewoon goed. En vervangend visueel vermaak is onderweg, nog een weekje ofzo.

Mijn dagje was leerzaam. Zo rond een uur of elf ging ik naar Amsterdam met mijn moeder, wat al aangeeft dat het geen normaal stadden (stadten? statten? Help?) zou worden. We gingen namelijk naar het Van Gogh, voor een tentoonstelling van de pre-rafaëlitische schilder John Everett Millais. (1823 tot 1896 ofzo) De pre-rafaëlitische broederschap was een groep van vier kunstenaars, waarvan ik Elizabeth Siddal alleen van naam ken, hoewel ik een enorme fan van Dante Gabriel Rossetti's gedichten ben, die als een tegenbeweging van de Romantiek werkten, en zich afzetten tegen het idealisme van de Engelse Royal Academy qua kunst. Ze vonden dat het natuurgetrouw weergeven van de werkelijkheid vergeten was sinds de renaissance, en ze noemden hun groep dus ook de pre-rafaëlieten, omdat ze daarmee verwijzen uit de schilderkunst die voor Rafaël ook al opkwam, zo rond 1500. Ik heb uitsluitend schilderijen gezien van Millais, met veel uiteenlopende thema's en stijlen, een tentoonstelling die echt zijn groei als schilder liet zien. Ik ben erg ontroerd door een paar, en ik zit even te twijfelen of en hoe ik plaatjes in dit blog zet. Erg leuk, wat mij betreft. Het leukste is dat ik dit hele verhaal uit mijn hoofd opschrijf, zonder notitie of wiki's. En ik kan nog meer vertellen, maar dat boeit verder toch niemand. (Zowel, zoek me maar op. Ik ga eerst staan lachen denk ik.)

Anyway, school gaat verder, morgen Drama-SE (wth?) en Duits. (scheiβe)

Karo

Ps: Ik plak mijn favoriete Millaisjes wat aan de zijkant. Scroll maar naar beneden.