Ik weet dat Pocahontas en Simba erin geloven, maar die figuren zijn inmiddels voor mij hun autoriteit verloren. Het is een prachtig romantisch ideaal, dat de natuur een doorlopende keten maakt, waarin ieder deel thuishoort en iedereen, net als bij een ronde tafel, gelijk is. Herbivoren eten planten, carnivoren eten herbivoren, carnivoren worden na hun dood voedsel voor planten en zo voorts, en zo verder. De mens hoort in die kringloop een gelijke plaats in te nemen en te beseffen dat men eet en gegeten wordt, dat de natuur in harmonie is.
Erg mooi, maar ook onzin. Er is geen kringloop, maar een voedselketen. Ieder levend wezen vergaat en voedt uiteindelijk in zekere zin de planten, maar dat maakt de sterkste carnivoor nog niet tot een onderdeel van de cirkel. In de natuur moeten carnivoren doden en de herbivoren vooral doodgaan, maar niet volledig uitgeroeid worden. En aan de top wordt er nog verbeten gevochten tussen de mens en de mier. Ondanks de wens om een mooi plaatje te maken van een harmonieuze natuur is het een kwestie van dood en verderf. Iedere dag zouden er hele diersoorten uit kunnen sterven en de mens, die meestal niet verder komt dan de walvis en de panda, zou het niet merken. Zolang er meer haaien in de soep verdwijnen dan mensen in haaien is er nog geen kringloop in de natuur, beste mensen.
Simba is de leeuwenkoning. Ik begrijp in dat opzicht wel zijn 'circle of life'-campagne. Het houdt natuurlijk het antilope-gepeupel koest.
Hugo Maat
Posts
1 opmerking:
De circle of life is eigenlijk een spiraal, heeft Darwin ons verteld. Of eigenlijk Wallace, maar die had niet een goede pr-afdeling.
Reciprociteit (haaien en mensen) is geen cyclus, al kun je dat er met Powerpoint wel van maken. Mensen zijn de top van de voedselketen geworden. De top graait altijd het meest (cf. banken).
Er is wonderlijk genoeg (nou ja, als je zonlicht niet wonderlijk genoeg vindt) steeds meer leven en diversiteit op aarde, zolang we dat niet verwoesten met menselijk ingrijpen.
Een reactie posten