Esnesnon 10-2-11

Hallo.

Vandaag zo ook op eerdere dagen ben ik naar het gebouw van de universitas afgereisd met een oude rugtas, van het merk Eastpak. Dit is de tas die ik als middelbare scholier vijf jaar gebruikt heb, en nu als tweedejaars student met me meesleep. Dit doe ik schromeloos, en wel om twee redenen. Ten eerste is mijn gebruikelijke tas niet goed bruikbaar meer. Het hengsel dat het tot schoudertas maakt is al geruime tijd zoek; in de vorm van rugtas is één van de banden gebroken en nutteloos waardoor ik deze tas alleen nog quasi-nonchalant aan één schouder kan dragen; de kliksluiting gaat uit zichzelf open het moment dat de tas bij iets anders dan de enige schouderband wordt vastgepakt; en de rits is stuk. Kortom, de tas in kwestie is kaput. Alles goed en wel, maar waarom koop ik dan niet gewoon een nieuwe tas? Dit is het punt waarop ik qua mentaliteit niet thuishoor in de éénentwintigste eeuw. Ik heb namelijk nog een tas en die doet het prima. Eastpaks zijn stevig, comfortabel, er past veel in (en wie dertien uur in Amsterdam doorbrengt alvorens naar huis weder te keren heeft soms wel veel in zijn mars) en ze overleven hun eigenaars, zoals de reclames al uitdragen. Ik heb er helemaal geen last van dat ik met het symbool van een middelbare scholier op mijn rug rondloop, iets wat een aantal van mijn vrienden wel ten zeerste zouden hebben.

Ander onderwerp: mijn sporadische verblijf in de academische wereld heeft mij op veel manieren skeptisch gemaakt, ook in zeer onverwachte zin. Er is namelijk een serie stoplichten tussen het treinstation waar ik aankom en het universiteitsgebouw die schrijnend vaak en lang op rood staan. Onlangs heb ik de gewoonte opgevat om het voetgangersstoplicht te negeren en te spieken welk licht de automobilisten voor ogen hebben. Zo ben ik erachter gekomen dat 'wij voetvolk' en de trotse beheerders van de stinkmachines dikwijls beiden tegen een rood licht aan staren. Dat is het punt dat ik als enige de kleine menigte aan de kant van de weg verlaat en met triomfantelijke pas oversteek. Ik voel me elke keer dat ik dat doe gesterkt in mijn droombeeld dat ik als skepticus me altijd in de voorhoede bevind ten opzichte van de confirmerende massa.

Ter afsluiting reïtereer ik mijn eigen definitie van arrogantie: zelf kenbaar maken je terecht of onterecht superieur te voelen ten opzichte van anderen. Wat zou ik toch met deze keuze van uitspraak bedoelen?

Hugo Maat