Esnesnon 13-12-10

Goedemorgen.

Ten eerste mijn klacht over de taboe op de opvoedkundige tik. Ik vind right off the bat al dat het term in kwestie wel erg eufemistisch is. Noem het gewoon een (opvoedkundige) klap of een flinke mep, zodat het tenminste te onderscheiden is van een handeling die net zo goed in een kinderspelletje voor kan komen. Er zijn zat leuke alternatieven: een draai om je oren, een oplawaai, een pets in je gezicht, een optater, een oorvijg of gewoon een dreun. Ik vind dat deze woorden allemaal iets beter uitdrukken wat deze vorm van geweldpleging precies inhoudt en betekent. Het is geen verdoezeling, geen omgewonden doekje, geen zijden handschoen met fluwelen afzetting, maar een pijnlijke confrontatie tussen Verstand en Dwaasheid, tussen Goed en Kwaad, tussen Hand en Gezicht. Het is een handeling die alle aandacht op zich neemt door een flinke schok door alle zintuigen te sturen: de hand die je ineens op je af ziet komen, het droge geluid van de inslag en natuurlijk boven alles het brandende, trekkerige gevoel terwijl de hand zich op het gezicht aftekent als merkteken voor het slachtoffer. En dan komen de tranen. Een normaal mens valt stil na een goede klap in het gezicht. Hij wordt zich gewaar van zijn overtreding van een onzichtbare of zichtbare grens en denkt na. De verbazing maakt plaats voor schaamte, de schaamte voor begrip. Uit eigen ervaring weet ik dat ik nog nooit een opvoedkundige klap in het gezicht heb ontvangen die ik niet verdiend heb en waar ik niet van geleerd heb. Het is een actie waar zoveel kracht en betekenis in schuilt dat het zonde zou zijn hem te verbieden.

Hierbij moet ik wel opmerken dat opvoedkundig geweld altijd met beleid moet worden gehanteerd. Waarschuw indien mogelijk van tevoren dat iemand de toegestane limiet van bepaald gedrag nadert en zie erop toe dat achteraf de ontvanger begrijpt wat de reden van de klap was. Als het daadwerkelijk zover is, let dan op een goede slagtechniek: gebruik vlakke hand voor optimaal geluid en langdurige pijn; wees snel en voer de aanval plotseling uit om enig verzet te voorkomen; bied niet onmiddellijk je excuses aan, dat verpest namelijk het effect; ga om dezelfde reden niet meteen lachen maar blijf boos kijken; en zorg voor publiek om het moment extra beschamend te maken. En last but not least, vergeet niet te genieten van het moment van autoriteit en onthou dat het voor een goed doel is.

Happy slapping everyone!

Hugo Maat