Esnesnon 8-12-10

Goedemorgen.

Er heerst een soort wijdverbreide opvatting dat muziek kan dienen voor het uiten kanaliseren van emoties en passies. Daar kan ik mij niet in vinden. In alle ernst: als ik probeer muziek te maken gaan mijn emoties juist 'uit' omdat ik me moet richten op wat ik aan het doen ben. Als ik te emotioneel ben om me te concentreren komt er vervolgens ook geen fatsoenlijke noot uit. Muziek maken is een precieze bezigheid en gaat om oplettendheid, zorgvuldigheid en nauwgezet studeren, het is geen kwestie van jezelf te laten gaan en kijken wat er gebeurt.

Maar misschien ligt dat ook wel aan mij. Ik kan niet emotioneel muziek maken, niet emotioneel acteren, niet emotioneel schrijven en ik kan niet tekenen/schilderen/beeldhouwen. Ik kan me ook niet voorstellen hoe dat op de één of andere manier bijdraagt, omdat alle kunst een verfijnd proces is en ook een zekere vaardigheid vereist. Wat wel kan is het pretenderen van emoties. Dat is bij toneel het meest logisch en noodzakelijk omdat een acteur daar doet alsof hij een echt persoon is met menselijke emoties, terwijl hij er alleen voor zorgt dat het net lijkt alsof dat het geval is. Een acteur moet zelf niet emotioneel begaan zijn met wat hij doet, vooral omdat je juist die emoties niet kan zien, alleen de tekenen ervan. Als ik dus schrijf, acteer of musiceer is dat een kwestie van uitvoering van een kunstje.

Uiteindelijk leidt dat tot het punt dat ik geen emotionele uitlaatklep heb in de kunst. Ik heb niet echt een vorm van activiteit die niet vanuit rationele voorbedachte rade wordt uitgevoerd. Alle initiatieven om het tegenovergestelde te doen worden al snel door de censor tegengehouden. Tot voor kort dacht ik nog een manier te hebben gevonden om toch alles eruit te gooien, of om in ieder geval mijn emoties te kunnen kanaliseren en te verwerken. Maar dat is nu ook onmogelijk geworden. Dat laatste vind ik bijzonder pijnlijk, maar dat krijg je alleen te weten omdat ik je er opzettelijk over vertel.

Hugo Maat