Esnesnon 10-5-12

Als iemand doodgaat kan het jaren duren voordat de wereld dit geheel beseft. Brieven van allerhande administraties die nog op hetzelfde adres worden bezorgd, vage kennissen die eigenlijk niet goed ingelicht zijn en op onfortuinlijke wijze de feiten tegenkomen, of zelfs callcenters die vragen of ze ook met iemand kunnen spreken die niet meer aan de telefoon kan komen - ooit. Het is vergelijkbaar met brieven bezorgd op een oud adres na een verhuizing, maar dan iets dramatischer.

Ik vraag me af welke berichten ik in mijn inbox zou krijgen na een eventueel plotseling overlijden, en hoe lang nog. Als niemand mijn identiteit op Facebook uitwist, hoe lang zal ik dan updates krijgen of uitgenodigd worden voor feestjes? Ik heb een paar weken terug mijn telefoon, na ongeveer vier jaar trouwe dienst, uit de handel genomen. Ik weet niet hoeveel berichten en oproepen ik ben misgelopen sindsdien, maar het zijn er ongetwijfeld best wat. Wat mijn telefoon betreft, ben ik dood. Ik ben telefonisch overleden, op zestien april.

En zoals het (in mijn visie) hoort, voelt dat als niets. Ik weet niet of de leegte die ik ervaar een gevoel is, of dat het een gevolg is van mijn fictie die op diezelfde plaats een emotie verwacht: gemis, spijt, opluchting. Ik ken de gewaarwording van leegte, en ik reken het tot mijn eigen emotionele spectrum. Ik herinner me een leegte op station Utrecht Centraal, die in mijn herinnering tot een snijdende kou en een duizelingwekkende afgrond verworden is. Ik herinner me een leegte die mijn gehele lichaamsgewicht naar mijn onderbenen verplaatste tot op het punt dat ik wankelde, op een stille ochtend op de universiteit. Ik weet nog hoe het voelde om vakantie te krijgen en naar huis te wandelen met de leegte in mijn hart. Voel ik nou daadwerkelijk een leegte die er ook daadwerkelijk is, of ben ik van mening dat ik iets zou moeten voelen - om dat vervolgens te missen?

Eén ding weet ik wel. Het is een gevoel van dood.

Hugo Maat