Esnesnon 19-5-12

Even iets over mijn grote hobby: muziek maken. In principe staat er gewoon een stel stapels naast en op mijn piano met een flink groot assortiment aan bladmuziek, met ongeveer dagelijks een stuk dat ik nog nooit eerder in mijn leven gezien heb, en ik speel de meeste stukken prima vista (of a vue, beiden aanduidingen voor het spelen van een stuk zonder het eerst geoefend te hebben) of uit de losse pols. Desondanks zijn er wel een paar stukken uit mijn collectie die het verdienen om genoemd te worden.

Ten eerste de stukken waar ik in de komende maand een begeleidende partij in speel. Een paar muzikanten en docenten hebben me gevraagd of ik bij wil springen als begeleidend pianist. Dit is namelijk het seizoen van de voorspeelavonden op de muziekschool. Ik ben te ijdel om die uitnodiging of uitdaging af te slaan. Het betreft de volgende stukken:
De Meditation de Thaïs van Massenet. Dit stuk heb ik inmiddels al een paar keer gespeeld met verschillende violisten. Het is een populair deuntje en een juweeltje, ik heb het bij mijn weten alleen nooit voor publiek echt uit hoeven voeren. Dit is samen met een violiste die het bij een auditie wil gebruiken, ik geloof op 15 juni. Zoek het gerust op want dit is een alleraardigst stuk.
Een Tarantella voor piano en cello van... één of andere Engelsman, ik heb geen zin om het op te zoeken. Suffice to say dat ik nog nooit van de beste man gehoord had en ook niets anders van hem ken dan dit muziekje. De celliste waar ik het mee moet spelen is jong en niet heel erg ervaren, dus ik moet een hoop zeilen bijzetten om rustig en geduldig te ondersteunen. Geduld is uiterst belangrijk en waardevol, ook al is het een tarantella en hoort men hierop te kunnen dansen. Mijn leermeester heeft een interessante mening over cellisten in het algemeen, en die visie wordt nog wel eens bevestigd. Ik weet zo gauw niet voor wanneer dit is, maar ik geloof dat ik hier ook een tijdslimiet van twee weken aan vast zit.
Voor een opdracht voor het vak muziek op school begeleid ik een violist door het eerste deel van Dvorak's sonatina voor piano en viool opus 100. Ik mag Dvorak wel, die 'kan een verdraaid leuk deuntje componeren.' Dit is een stuk dat voor mij nog een beetje uitdagend is. Dinsdag oefen ik deze voor het eerst. Ik geloof dat deze mijn favoriet is.
Tenslotte, ik meen voor dezelfde voorspeelavond als die tarantella, speel ik de pianopartij bij Haydn's vioolconcert in G-groot, tweede deel. Dit vioolconcert kreeg ik nog geen uur geleden opgegeven, ik heb de pianopartij even van het scherm van mijn laptop gespeeld. Het lijkt goed te doen, en ik ben wel van de Haydn de laatste tijd.

Tot zover begeleiding. Verder is er ook nog muziek die ik uitsluitend met mezelf en voor mezelf speel. Dit is omdat de muziek de waanzin remt en me bezig houdt. Ik ben de laatste weken toch wel op minstens een uur speeltijd per dag aanbeland, als het sommige dagen niet meer is. Eerder deze maand zat ik nog tot over mijn oren in het werk van Bach, de grote meester van de barok, maar inmiddels ben ik overgestapt naar het werk van de klassieke componisten, Mozart en Haydn. Ik heb twee boeken van Mozart geleend, een derde gevonden in een mand met vergeten pianoboeken en daar ook een boek met Haydn pianosonates gevonden. Vooral de laatste ben ik erg van gecharmeerd, en ik heb hem al bijna uit. Dat wil zoveel zeggen als dat ik negen van de tien sonata's al meerdere malen gespeeld heb en de meesten ook fatsoenlijk uit kan voeren. Het laatste stuk staat vandaag op mijn verlanglijstje.
Leuk om te vermelden is één van Mozart-boeken, een boek met Klaviervariationen. Dat komt erop neer dat Wolfie een deuntje overneemt, een menuet of een volksdeuntje of een wijsje uit een opera, en vervolgens het stuk herhaaldelijk herschrijft, soms zo vaak als twaalf keer, elke keer op een andere wijze. Het is heerlijk creatief en charmant in hoe klassiek het is. Mijn ex zou het 'meisjesmuziek' noemen. Ik had al eerder stukken gespeeld met variaties, en het is altijd leuk om doorheen te werken en te kijken wat ze elke keer voor nieuws verzinnen. Nu niet op mijn lijst met actieve stukken is de 17 Variations Serieuses van Mendelssohn, wat een absoluut briljant stukje werk is.
Als ik het klassieke veld afgerond heb ben ik van plan verder te gaan richting de Romantiek, met eerst een grote lading werken van Beethoven, gevolgd door een zoveelste herontdekking van Chopin, Liszt, inderdaad ook Mendelssohn, en uiteindelijk in de toekomst Rachmaninov, Debussy en meer van dat soort.

En dan heb ik het nog niet eens over de musicals en jazz die hier opgetast liggen. Nee, ik blijf bezig.

Hugo Maat