Esnesnon 23-5-12

Goed, alles van tafel. Alweer. Tijdelijk. (Ik wil opmerken dat ik net ook een tekening in ontwikkeling van tafel haalde, maar deze vervolgens voorzichtig op de grond plaatste met het idee dat ik deze ook later in goede staat weer op zal pakken.) Ik heb een idee dat ik volgens mij niet vaak, of misschien zelfs helemaal nog niet gehad heb. Ik geloof in ieder geval niet dat ik het hier beschreven heb of niet in zo verregaande mate als ik dat nu wens te doen.

Ik ben misschien wel emotioneel dood. Minder extreem gesteld, ik heb een onderontwikkeld emotioneel leven of ik ben zo gevoelig als een emmer grind. Ik heb vaak of altijd weinig begrip gehad voor bepaalde vlakken van gevoel. Zo beschouw ik sublieme ervaringen als iets dat ik nooit heb en ergo iets dat niet bestaat. Ik ben er ook van beschuldigd dat ik afstandelijk ben. Ik heb wel eens te horen gekregen dat ik mensen het gevoel geef dat ik niets voor ze voel. Niet de meest vrolijke dingen om te horen, en tot dusver heb ik gedacht dat ik gewoon goed was in mijn emoties verbergen of onderdrukken, of een combinatie van beiden. Er zijn meer dan genoeg momenten geweest in mijn leven inmiddels waarbij ik sterk het idee heb dat het de bedoeling was dat ik er een bepaald gevoel bij zou moeten hebben gehad, wat niet het geval was. Het is een sensatie die ik als 'leeg' omschrijf, en het treedt eigenlijk steeds op wanneer een Fictie met een Werkelijkheid met andere inhoud botst. Fictie: bij situatie X hoort een emotie E en daarbij hoort een gedrag G. Feit: situatie X komt voor en gedrag G wordt uitgevoerd zonder dat emotie E optreedt. In plaats van de bedoelde emotie, van woede tot verdriet tot vreugde of een willekeurige combinatie of variatie van bovenstaande en niet genoemde gevoelens komt er alleen een doffe teleurstelling. Ik zie dit gevoel meestal als de gewaarwording dat de wereld niet overeenstemt met de Fictie - eigenlijk de gewaarwording dat het idee een Fictie is.

Ik herinner me een traumatische ervaring, met een fikse dosis levensgevaar, die alleen een dosis adrenaline teweeg bracht. Ik weet dat ik tegen mezelf zei hoe ik hoorde te reageren, hoe ik me hoorde te voelen, en ik kon mijzelf bijna zien zitten, smekend om aandacht, de wereld vertellend hoe ik mij in die situatie hoorde te voelen en gedragen, terwijl niets daarvan als een Werkelijkheid tot me doordrong. Ik herinner me een diploma waar ik redelijk koel onder bleef. Ik herinner me het einde van een relatie waardoor ik wel ging drinken maar me niet rot voelde - alleen leeg. Ik weet nog dat iemand iets deed achter mijn rug om waar ik boos om had moeten worden maar het niet werd. Het staat me nog helder voor de geest dat ik iemand kwaad aandeed en geen schuldgevoel ervoer. En tenslotte loopt mijn geheugen haast over door de eindeloze lijst aan momenten waarop ik dacht dat ik blij hoorde te zijn en me zo poogde te gedragen, in de wetenschap dat doen alsof je blij bent soms een uitstekende manier is om echt blij te zijn. Het knaagde echter, want ik wist - en dit weten is een soort gevoel, een ervaring van Werkelijkheid die anders is dan al die voorgewende gevoelens, alsof Bestaan een eigenschap werd in de Cartesiaanse stijl - ik wist dat het allemaal niet echt was. De leegte was alles dat overbleef nadat ik de valse emoties buiten de deur zette om te zwelgen in die grenzeloos serene totaliteit die ik daarachter aantrof.

Wat als ik gewoon emotioneel beperkt ben? Wat als dat de verklaring, het antwoord is? Misschien ben ik een koude, harteloze machine in menselijke vorm. Excuses, ik chargeer. Misschien ben ik kouder dan de meeste mensen, en is dát mijn probleem.
Mijn hoofd tolt. Het zou de medicatie kunnen zijn, maar de timing is prachtig. Ik weet niet wat ik ervan moet vinden - en die ene zin legt volgens mij precies uit hoe koud mijn manier van denken is.

Hugo Maat